شمارهٔ ۳۲۰

هوش مصنوعی: در وجود من تنها آه و اشک حسرت باقی مانده است. مانند شمعی که تا عمق استخوانش گرم شده، حال و روز من نیز همواره در هیجان و تلاش است.

هوش مصنوعی: تا زمانی که پاهایم در این جمع بسوزد، کسی به بالین من نمی‌آید. پرستاری که مانند شمع است، همیشه برای من نمی‌آید.

هوش مصنوعی: من از بی‌تجربگی خود در حالت بلاتکلیفی هستم، اما دوست به من گفت که هرجا پروانه‌ای وجود داشته باشد، من شمعی را که برایش روشن کرده‌ام، خریدار خواهم بود.

هوش مصنوعی: هر کس را که در جمع ببینی، در واقع خریدار من است. تا زمانی که شمع روشن است و گرما دارد، بازار وفای من هم گرم است.

هوش مصنوعی: از عشق و هیجان در این جمع، تلاشی می‌کنم تا خود را نجات دهم، ولی همچنان درگیر و گرفتارم مانند شمعی که در حال ذوب شدن است.

هوش مصنوعی: من غرق در تماشای زیبایی بودم تا اینکه کاملاً سوزان شدم. در حال خواب بودنم، چشم بیدارم چه چیزهایی از آن دید. مانند شمعی که می‌سوزد.

هوش مصنوعی: اگر به میخانه‌ام بیایی و به مسجد هم بروی، می‌ بینی که روزنه امید روشن می‌شود، درست مثل اینکه در دل شب تاریک، نوری مثل شمع درخشید.

هوش مصنوعی: من مانند سمندری هستم که از میان آتش بیرون آمده‌ام و شعله‌ها به جای سرم بر گردنم آویزان است، مثل شمعی که در آتش می‌سوزد.

هوش مصنوعی: اشک من به قدری گرم است که می‌خواهد مرا دوباره بسازد. معمار من، مانند شمعی است که در خانه‌ام شعله‌وری به وجود می‌آورد.

هوش مصنوعی: یک فرد ناراحت می‌تواند به سادگی حال و هوای یک جمع را تحت تأثیر قرار دهد و غم خود را به دیگران منتقل کند. احساس من از این غم شبیه به شمعی است که تا زمانی که نفس دارم، می‌سوزد و اشک‌های داغم باقی خواهد ماند.