شمارهٔ ۲۷۱

هوش مصنوعی: هرگز کسی را ندیدم که همچون من با عشق و محبت، غم را تجربه کند، و همچون شعله‌ای که در میان خارهاست، در محبت با خود به این شدت باشد.

هوش مصنوعی: مرغی که در قفس اسیر است، به یاد باغ و چمن‌های سرسبز می‌افتد، زیرا از زیبایی و دل‌نشینی آشیانه‌اش در قفس خبری ندارد.

هوش مصنوعی: تا زمانی که زندگی ادامه داشت، کسی نتوانست به این باغ رنگ خنده‌ای بدهد و همه در غم و اندوه بودند.

هوش مصنوعی: وقتی که فکر و خیال به سراغم آمد و از دل‌ها باخبر شد، متوجه شدم که تیر محبتت تنها در دلم نمانده و لبخندت را در کمان عشق نمی‌بینم.

هوش مصنوعی: چه زمانی کسی از دل من تیر عشق را کشید که نتوانست سینه‌ام را میان تیر تو ببیند؟

هوش مصنوعی: می‌گوید که من به چشم خود، زیبایی‌های او را تماشا کرده‌ام، و این زیبایی‌ها مثل کشتی‌ای است که در دریا شناور است. فقط کسانی درک می‌کنند که زیبایی‌های عمیق و واقعی را ببینند که به دنبال نشانه‌ها نباشند.

هوش مصنوعی: ای کاش پرده از چهره خداوند برداشته شود، زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند همیشه در آینه ببینید که چه چیزی در آینه‌دان وجود دارد.

هوش مصنوعی: تو به باغ رفتی و زندگی ابدی چمن را مشاهده کردی، در حالی که باغ از زیبایی‌های تو را دید، چیزی را که آب جاری هیچگاه نخواهد دید.

هوش مصنوعی: هیچ‌گاه داغ دل من به اندازه‌ی آب یک ناخن نبود، همان گلی که نتوانست به خوبی از سوی باغبان پرورش یابد.

هوش مصنوعی: او آرزو می‌کرد که چهره زرد و بی‌روحش را در آینه ببیند، کسی که هرگز نتوانسته بود زیبایی آینه را بشناسد.

هوش مصنوعی: دوست دارم که به رویاهایم برسم، اما خوشبختی برایم دست نیافتنی است. مانند کسی که تشنه آب است، اما نتوانسته از رودخانه‌ای که پر از ریگ است، بهره‌ای ببرد.