شمارهٔ ۳۶۵

هوش مصنوعی: زمانی که به سوی تو نگاه می‌کنم، چشمانم در زیبایی تو آرام می‌گیرد و پر از نور و سرزندگی می‌شود.

هوش مصنوعی: چقدر بر روی خاک درگاه تو، چشمان شهیدان فرش شده است، که مژه ها مانند گل در آستان تو می رویند، مانند گلی که در خانه ای چشم به راه می روید.

هوش مصنوعی: هر کسی که طعم عشق را نچشیده باشد و از شراب عشق سیراب نشده باشد، دلش به سوی می و ساغر خوشی کشیده نمی‌شود.

هوش مصنوعی: دل من به تماشای زیبایی تو می‌تپد و نمی‌تواند جایی مناسب‌تر از گوشه آرامش چشمانم پیدا کند.