شمارهٔ ۳۰۷

هوش مصنوعی: در آینه نگاه کردم و دیدم که در درون خودم هیچ چیز از تو پیدا نیست، حتی یک تار موی تو را نمی‌بینم.

هوش مصنوعی: من به خاطر عشق تو، حتی با خودم هم دشمن شده‌ام و در این عشق، نمی‌توانم به آرامش برسم یا خودم را در جریان زندگی جاری کنم.

هوش مصنوعی: اگر نتوانستم خودم را به دوستی بهتر کنم، چرا باید بویی از خودم را در پیرهنم بچشم و احساس خوبی نسبت به آن داشته باشم؟

هوش مصنوعی: چشمانم را تحسین می‌کنم، چون در آخرین دیداری که داشتم، تمام آرزوهایم در یک نگاه خلاصه شد.