شمارهٔ ۳۷۷

هوش مصنوعی: عشق تو برای من آنقدر اهمیت دارد که انگار روی زمین نقش و اثرش را پا مال کرده‌ام، و حالا هیچ‌کس نیست که بر وضعیت من حسرت بخورد.

هوش مصنوعی: در بیابان مشکلات، انتظار کمک خضر (نماد راهنما) را نداشته باش. چون هر جا که برویم، غم و نگرانی در پی من خواهد بود.

هوش مصنوعی: چشم‌هام به تو دست انتظار دوخته و حیا باعث می‌شود که زبانم بسته بماند؛ در حالی که در دل هزاران حرف دارم، اما به خاطر حسرتی که دارم، نمی‌توانم چیزی بگویم.

هوش مصنوعی: عشق چنان مرا خوار کرده که هیچ کس نمی‌تواند مرا در آیینه ببیند، انگار که وجودم ناپدید شده است.

هوش مصنوعی: مانند نهالی که آب و هوای مناسبش فراهم باشد، در عشق بهتر از هر سال دیگر، هر سالی می‌روید و شکوفا می‌شود.

هوش مصنوعی: وقتی که من مجنون به دشت می‌روم و از شهر دور می‌شوم، آهوان به سمت من می‌آیند و در دروازه به استقبال من می‌آیند.

هوش مصنوعی: تپش‌های پروانه به شمع جانی می‌بخشد و او را به رقص درمی‌آورد. ای کاش پروانه به بیگانه‌ای بگوید که حال من چگونه است.

هوش مصنوعی: رهایی از محدودیت‌ها به من قدرت پرواز می‌دهد، اما از این می‌ترسم که اگر بال‌هایم را باز کنم، سقوط کنم.

هوش مصنوعی: نکند که اراده‌ام تنها به سمت خوشبختی برود؛ وگرنه، اگر اینطور نمی‌شد، نشان از این بود که سرنوشتم همواره به پستی خواهد بود.

هوش مصنوعی: من نه مانند جم به جام شهرتی دارم و نه مانند خضر به آب حیات دسترسی دارم. در حقیقت، از تمامی این مسائل فاصله گرفته‌ام و به آرامش و بی‌خیالی می‌اندیشم.

هوش مصنوعی: من از ناله‌های کسانی که در عزای خود هستند، بهره‌ای می‌گیرم و هرگز از مسیر خود منحرف نمی‌شوم. صدای خوشبختی‌ام همچنان در حال شنیده شدن است.