شمارهٔ ۳۵۵

هوش مصنوعی: همیشه مانند غنچه‌ای که سرش را در چادر خود پنهان کرده، گریه کردم. در حالی که درونم شکفته و شاداب بود، اما ظاهراً این ناراحتی را پنهان کرده بودم.

هوش مصنوعی: هرجا که دیدم دل‌هایی پر از غم و اندوه به مانند غنچه‌های بسته، چنان‌که ابرها بر سرشان می‌بارند، من نیز به آنها نزدیک شدم و برایشان گریستم.

هوش مصنوعی: زندگی من مانند شمعی است که در اثر گریه و اندوه سوخته و تمام شده است و تا آخرین نفس، از دل سوخته‌ام اشک ریخته‌ام.

هوش مصنوعی: ای ابر بی‌فایده، آب و رطوبت خود را از چهره‌ام دور کن، زیرا من تا جایی که ممکن است مانند باران اشک ریختم.

هوش مصنوعی: هرگز از گریه کردن دست نکشیدم و همیشه غمگین بوده‌ام، اما مانند یک ابر که همیشه در حال بارش است، با دل شاد و لبخند، احساساتم را بیان کرده‌ام.