شمارهٔ ۸۵

هوش مصنوعی: اگر از آشفتگی و پریشانی‌ام به دست آورم لذت، برایم اشکالی ندارد. در میان پیچ و تاب زلف تو، دل من همچون شانه‌ای است که در محراب دعا قرار دارد.

هوش مصنوعی: هرچند که من در امکان و قدرت محدود هستم و نمی‌توانم به تو نزدیک شوم، اما اراده و تلاشی دارم که با وجود قد بلند و عظیمت، به تو نزدیک شوم و با تو آشنا گردم.

هوش مصنوعی: من از غیرت بیرون می‌روم چون حسرتی که به تو دارم، خاک در مسیر تو را می‌نگرد. چشم تو مثل توتیاست.

هوش مصنوعی: دست من در موهای توست و نمی‌دانم چگونه می‌توانم اینجا احساس امنیت کنم. هر رشته‌ای از پیراهنم مانند اژدهایی است که بر تنم سنگینی می‌کند.

هوش مصنوعی: مردم دور و برم به خاطر بی‌تابی من ناراحت و نگران هستند، زیرا دلم به خاطر آن زلف‌های دلبرانه و زیبا دچار آشفتگی است.

هوش مصنوعی: من از عشق و یاد تو به قدری غرق در حسرت هستم که چشمانم مانند زندانیانی است که آرزوی دیدار تو را دارند. عشق تو به چنان اندازه‌ای در وجود من ریشه دوانده که حتی با فکر کردن به پای خاکی‌ات، احساس نزدیکی و دلتنگی می‌کنم.