شمارهٔ ۳۸۱

هوش مصنوعی: در غم تو، با اشک‌ریزی در صبح و شب مانوس شده‌ام و روز و شب مانند ابر، چشمانم همیشه تر و پر از اشک است.

هوش مصنوعی: من نیازی به گل ندارم، دامنم پر از دل‌تنگی و غم است. همچنین دیگر شراب نمی‌نوشم، چون به تلخی و درد درونم عادت کرده‌ام.

هوش مصنوعی: من هر روز و شب به یاد آن پسر شیرین‌زبان و زیبا هستم که مثل لعل می‌درخشد. طبیعی است که با این عشق و محبت، به شیرینی و خوشی‌ها عادت کرده‌ام.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند بر من ظلم کند؛ من مانند فردی هستم که به دعاهای بی‌فایده عادت کرده‌ام.