شمارهٔ ۳۹۷

هوش مصنوعی: وقتی زبان ما که مثل زنجیری درهم شده بود، آزاد شد، شروع به فریاد زدن کردیم، گویا برای ابراز ناراحتی‌مان از همان زنجیرهایی که بر زبان‌مان بود، ناله می‌کردیم.

هوش مصنوعی: رنگ شکسته نماد دست‌کم گرفتن عشق است و ما با کسواری و ضعف، از آن خرمن عشق مثل گلی که در باد پاییز می‌افتد، به دوری و دلزدگی رسیدیم.

هوش مصنوعی: از هر نقطه‌ای، صدای بلندی مانند صداهای کوه به گوش رسید و ما با حیرت به وضعیت جهان اشاره کردیم.

هوش مصنوعی: جز داستان‌های مربوط به موسیقی و شراب، هر آنچه در حین خواندن مطالعه کردیم، همه را کنار گذاشتیم.

هوش مصنوعی: ما برای اینکه دیگران نتوانند عیب‌هایمان را بشمارد، خودمان به عیب‌جویی پرداخته و به سراغ عیب‌هایمان رفتیم.

هوش مصنوعی: در مکان یار، عمرم به قصه‌ها گذشت و ما تا جایی که توانستیم خواب را بر چشمانمان نگه داشتیم.

هوش مصنوعی: هرگز ناله و زاری ما در عشق تأثیری نداشت، مانند اینکه تیر را به اشتباه و از روی بی‌توجهی مثل بچه‌ها بر یک هدف نشانه رفتیم.

هوش مصنوعی: ابراز می‌کند که به مرور زمان، زندگی و ساختارهای آن مانند یک بنا تحت تأثیر آب و جریان زمان تغییر می‌کنند. ما نیز در این دنیا که مانند خاکی است، تلاش کرده‌ایم برای خود نقشی بزنیم و اثری بجا بگذاریم، هرچند که همه چیز در نهایت دستخوش تغییر می‌شود.

هوش مصنوعی: ما از دست یک معصوم نوشیدیم شراب قدیمی که باعث حسادت در دل جوانان و پیران شد.

هوش مصنوعی: چطور می‌توانیم درباره بی‌نشانیمان ادعا کنیم که قدسی هستیم؟ در حالی که برای نشان دادن خود، بر روی قلب‌مان نشانه‌ای از عشق گذاشته‌ایم.