شمارهٔ ۹۰

هوش مصنوعی: غم، جزو لاینفک طبیعت شراب است. بوی خوش شراب و لیوان ما، چشمان ما را به تباهی کشیده است.

هوش مصنوعی: وقتی دل من نشکند، یعنی از محبت تو جدا نشوم، هرگز نمی‌توانم بفهمم که روی تو در زیر نقاب چقدر زیباست؛ چرا که تنها آنهایی که از زیبایی‌ات بهره‌مند شده‌اند، می‌دانند که چه شکوهی در آن نهفته است.

هوش مصنوعی: انکار نعمت‌های خداوند، مانند پذیرایی از می‌نوشان بدون محتواست. وقتی که جام شراب من خالی شد، چشمانم از غم و اندوه پر از آب می‌شود.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای که نامه‌ام را به مقصد می‌برد، حال و روزش نشان‌دهنده‌ی زخم‌هایی است که بر پنجه‌اش به جای مانده، مانند زخم‌های عقاب.

هوش مصنوعی: چهره زیبا و دلربای تو به حدی جذاب است که نمی‌توان آن را در چشمی گنجاند که تنها به اندازه خواب باز باشد.

هوش مصنوعی: در دریای غم تو، هر کسی که نفس بکشد، به نابودی دچار می‌شود. این سرنوشت فقط مخصوص حباب‌ها نیست.

هوش مصنوعی: وقتی پیام‌آور نام تو را می‌آورد، دل ما پر از سوز و آتش می‌شود. مثل پروانه‌ای که از خبر شمع می‌سوزد و کباب می‌شود.

هوش مصنوعی: این خانه به رغم ویرانی‌اش، به جایگاهی برای غم و اندوه دنیا تبدیل نشده است. دل قدسی من هیچ تعلقی به این وطن ندارد، و از آنجا که دلم آزاد است، نمی‌گذارد که این مکان تبدیل به محلی برای افسوس و غم بشود.