شمارهٔ ۴۳۹

هوش مصنوعی: امشب مثل شمعی هستم که در جمع او وجود دارم و احساس می‌کنم که شعله‌ای در عمق وجودم در حال سوختن است.

هوش مصنوعی: چمن گل و تازه شده، اما دل‌ها آرام نیستند. تنگنا و محدودیت باعث شده که پرندگان گرفتار احساس ناخوشی کنند، همان‌طور که در تابوت قرار دارند.

هوش مصنوعی: امشب درست مثل این است که دلم با یاد تو پر از امید و شگفتی شده است، طوری که انگار خوش شانسی و سرنوشت نیز بیدار است و به ما نگاه می‌کند.

هوش مصنوعی: دل من همچون بختی که دگرگون شده، از من روی برگردانده است. به‌نظر می‌رسد این بخت بد در سرنوشت من دست دارد، چرا که یارم نیز از من دور شده است.

هوش مصنوعی: نمی‌توانم راهی برای خروج از حیرت و سرگردانی پیدا کنم. هر طرف که می‌روم، به نظر می‌رسد دیوارهایی وجود دارند که مانع پیشرفتم می‌شوند.

هوش مصنوعی: برای ما در محفل، شمعی آورده‌اند که به خاطر نورش، برهمن نیز به آن ایمان آورده است. اما در واقع، وقتی به آن نگاه می‌کند، تارهای شمع را به عنوان زنجیری در نظر می‌گیرد.

هوش مصنوعی: چشم من در حالی که نمی‌تواند صحبت کند، درباره محبوبم داستان‌ها می‌گوید. من در وقت دیدار به دلیل حسادتی که دارم، احساس می‌کنم که باید اجازه بدهم این احساس بر من غلبه کند.

هوش مصنوعی: او هرگز دلش را از فکر من جدا نمی‌کند، چرا که حتی در شب وقتی به خواب می‌رود، خیال من نیز در روز ذهنش را مشغول کرده است.

هوش مصنوعی: نه طوفانی به راه افتاد و نه هیچ کس در هیاهو بود، ولی من تنها و دردمند، به شدت غمگین و ناله‌کنان هستم.