شمارهٔ ۳۳۴

هوش مصنوعی: به یاد می‌آورم که از گلی در دل، خاری داشتم و بر مژگانم، اشکی از دل شکسته بهاری داشتم.

هوش مصنوعی: زمانی که موهای آشفته و زیبا از محبوب، مرا از دغدغه‌ها دور کرده بود و دل llena از امید بودم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که غم او در دل من بود، زندگی‌ام کم از شادی نبود و روزگار خوشی داشتم که به خاطر او داشتم.

هوش مصنوعی: زمانی که در جمع نشستم، لحظاتم خوشایند نبود. لحظاتی خوب و دلپذیر را تجربه کردم که در کناری و دور از جمع بودم.

هوش مصنوعی: دست نیکی بر آینه مقدس کشیده شد وگرنه من چگونه می‌توانستم از محبوب یاد و نشانی داشته باشم؟