شمارهٔ ۴۰۲

هوش مصنوعی: من عشق را بسیار دوست دارم و به خاطر آن جان می‌دهم.

هوش مصنوعی: او به زیبایی و ناز، به مانند غنچه‌ای که آماده شکفتن است، تلاش می‌کند و من با اشتیاق و امید، دامن عشق و خواهش را به سمت او می‌کشم.

هوش مصنوعی: من به خاطر وصالی که با محبوب دارم، آن را دوست دارم؛ چرا که می‌دانم جدایی و دوری نیز در پی آن خواهد آمد. مثل خاری که از پایم بیرون می‌آورم، وجود جدایی را به خاطر لحظات وصال با او تحمل می‌کنم.

هوش مصنوعی: در میان گلزار، تا چه زمانی می‌توان با دل‌تنگی زندگی کرد؟ من خود را همچون لاله‌ای بر دامن صحرا می‌گذارم.

هوش مصنوعی: عشق تو را به خاطر غیرتم از دیگران پنهان کرده بودم، حالا کم‌کم این احساس را از دل خود بیرون می‌آورم و به زبان می‌آورم.

هوش مصنوعی: به خاطر سوزش سینه و سیلاب اشک، گاهی لباس خود را در آتش و گاهی در دریا می‌غرق می‌کنم.