شمارهٔ ۲۹۶

هوش مصنوعی: من به خاطر عشق و محبت به تو، آنچنان دلسپرده‌ام که مانند غنچه‌ای هستم که در لبان خود همیشه عشق را حفظ می‌کند.

هوش مصنوعی: باد صبا که بوزد، غنچه‌ها نمی‌توانند از آن دوری کنند. بلبل هم در چه جایگاهی می‌تواند از گل شکایت کند و زبان به گلایه بگشاید؟

هوش مصنوعی: در باغ نشسته‌ام مانند نسیم صبح، تا وقتی که بلبل نتواند از لانه‌اش دور شود.

هوش مصنوعی: با این که اشک فراوانی از چشمانم ریخته‌ام و غم و درد زیادی را تجربه کرده‌ام، اما حالا تقدیرم به گونه‌ای شده که به خواب سنگینی که داشتم، خاتمه داده‌ام و از آن خارج شده‌ام.

هوش مصنوعی: هرجا که رفته‌ام، به دنبال خودم رفته‌ام، مانند بادی که بدون دیده‌شدن از کنار مردم عبور می‌کند و نشانی از خود به جا نمی‌گذارد.

هوش مصنوعی: در حالی که از خون خود جلوگیری می‌کردم، چشمانم را به سختی فشردم و دستم را به دور آتش بردم که در دهان خودم است.

هوش مصنوعی: نه از شادی‌ها چیزی برایم باقی مانده و نه از غم‌هایم راحتی یافته‌ام. دل من نه بهار را می‌بیند و نه خزان را می‌تواند تحمل کند.