شمارهٔ ۴۵۵

هوش مصنوعی: دل به خاطر ستم‌های تو به زیبایی و آبادانی روی آورد، مانند ساقه‌ای که گل و لاله را به شکل پیکان در نظر می‌آورد.

هوش مصنوعی: زمانی که به در و بام تو نگاه می‌کنم، مانند ماه روشنی می‌درخشد و هر یک از موهای سرم در اثر زیبایی تو بر تنم حس لطیف و دل‌انگیزی پیدا می‌کند.

هوش مصنوعی: من به خاطر خوبی‌ها و بدی‌های جهان چهره‌ام را نمی‌پوشانم، زیرا مانند آینه‌ای هستم که همیشه حقیقت را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: دل من پر از درد و زخم است و هنوز هم به خاطر فقدان و تنهایی‌ام، دلم آه و ناله می‌کند.

هوش مصنوعی: در دل زخم‌هایم نیازی به ناخن نیست، صدای آه همچون سوهانی درونم را می‌خراشد.

هوش مصنوعی: چرا از دیدن چهره زیبای او که مانند گلی مقدس است فاصله می‌گیری، در حالی که او از نور خورشید بی‌نصیب نیست؟