شمارهٔ ۴۲۵

هوش مصنوعی: آهستگی و آرامی در زندگی می‌تواند درک بهتری از دنیا به ما بدهد، با گذر زمان و با دقت و تامل می‌توانیم به عمق معناها پی ببریم.

هوش مصنوعی: آیا او امید دارد که آن پری زیبا روزی به دام بیفتد؟ دلش به آرامی نغمه‌ای را می‌خواند.

هوش مصنوعی: دل‌هایی که عاشق نیستند، ناقص هستند. عشق به آرامی مانند نور ماه نو، در دل‌ها تَرَک می‌زند و بیشتر می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر در فکر گیسوانت باشم و دل از عشق تو پر شده باشد، کم‌کم دیوانگی‌ام نسبت به تو بیشتر خواهد شد.

هوش مصنوعی: به خاطر کشمکش‌های مکرری که میان دل و چشم به خاطر عشق تو به وجود آمده، خون دل به آرامی از دل می‌چکد.

هوش مصنوعی: از شدت عشقی که به تو دارم، اشک‌های من به آرامی و به هر بار که تو را می‌بینم، از چشمانم می‌ریزد. نگاه من به تو به آرامی و با احتیاط خارج می‌شود.

هوش مصنوعی: شایسته نیست که مسیحا خود را معجزه‌گر بخواند در حالی که در جستجوی معجزه، آرام و بی‌صدا به دامنش می‌آید.

هوش مصنوعی: در عشق، هدف شکست و ناکامی است. اگر اینطور نیست، پس چرا یک انسان قدیس و والا مقام مانند کوهکن، جان خود را به آرامی در بیستون فدای عشق می‌کند؟