شمارهٔ ۲۴۲

هوش مصنوعی: یاد تو مرا به یاد گلستان می‌اندازد و خوشحالی از درد تو باعث شده که از درمان و بهبودی آسوده شوم.

هوش مصنوعی: از نیم‌نگاهی به چهره محبوبم، ایمان و کفر را باختم و حالا به‌گونه‌ای رسوا هستم که هم گبر (بی‌دین) و هم مسلمان به حساب می‌آیم.

هوش مصنوعی: اگر من در زندگی‌ام بدون تو نفس بزنم، احساسی مانند درخشش الماس به وجود می‌آید و من در اندیشه و غم خود فرو می‌روم.

هوش مصنوعی: زمانی که نسیم خوش، گل امید را در آغوش من گرفته بود، اما تقدیر بد، با بی‌مهری، موهای آشفته‌ی ناامیدی را بر من ریخت.