شمارهٔ ۳۳۹

هوش مصنوعی: در وضعیت و گرفتاری هستم اما خودم را آزاد تصور می‌کنم. در حالی که زخم‌های زیادی بر من وارد شده، اما از آن‌ها بی‌خبرم.

هوش مصنوعی: گاهی سینه‌ام را به خاطر عشق تو می‌زرم و گاهی ناله می‌کنم. لحظه‌ای هم از عشق تو غافل نیستم و همیشه مشغول یاد توام.

هوش مصنوعی: من از گلستان تو جدا نمی‌شوم، بوی گلم در این جاست، اما با نسیم صبحانه عشق تو نیستم.

هوش مصنوعی: اگر ناگهان فراموشم کرده‌ای، به من بگو؛ با این حال، اگر سزاوار محبت تو نیستم، چرا اینقدر مهربان هستی؟

هوش مصنوعی: به کسی که دردمند و پریشان حال است، دارو نده، چون من در حالتی هستم که گویی هیچ بیماری ندارم. مثل اینکه مسیح به بیمار نگاه می‌کند و او را نادیده می‌گیرد.

هوش مصنوعی: ای محبوب، تو خوشی و لذت را به من می‌بخشی و درد و غم را از من می‌گیری؛ اما در برابر دیدگانت در دکان عشق، من دیگر خریدار نیستم و نیازی به تو ندارم.

هوش مصنوعی: غم در من جای گرفته است، چون دل از خون خالی شده و من به خاطر گریه‌های بسیار، اندوهگین هستم.

هوش مصنوعی: اشکم به خون تبدیل شده و حالا لب‌هایم به خنده باز می‌شود، در حالی که از مشکلات و غم‌های گذشته بی‌خبرم.

هوش مصنوعی: من به رغم تمام آزارهایی که می‌بینم، همچنان با لطف و محبت خودم را حفظ کرده‌ام و نمی‌گذارم که بدی‌ها بر من تاثیر بگذارند.