شمارهٔ ۱

هوش مصنوعی: شخصی با بی‌صبری و شتاب، در آغاز شب، به دنبال داغ و غم خود می‌رود، در حالی که بی‌پولی و ناچیزی به او اجازه نمی‌دهد که حتی چراغ خود را روشن کند.

هوش مصنوعی: اگر زخم شمشیرم را نمی‌پذیری، نیا طرف من. من مانند لاله‌ای هستم که داغ و زخم قلبم را به نمایش می‌گذارد.

هوش مصنوعی: شراب‌نوشان و افرادی که خون خود را می‌نوشند، با هم متفاوتند و من به خاطر حریفان، دیگر میانه‌روی نمی‌کنم و از خودم کم نمی‌گذارم.

هوش مصنوعی: من تعجب می‌کنم که در این فصل زیبا و دیدنی، چرا کشاورز باغش را بسته و از زیبایی‌اش اطلاع ندارد.

هوش مصنوعی: ذهن من از افکار و خیالات خسته شده است. ای ساقی، کجایی تا بتوانم با خون خود ذهنت را تازه کنم؟