خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

شمارهٔ ۴۴۴

قدسی مشهدی » غزلیات » شمارهٔ ۴۴۴

نخیزد از دل مرغان باغ، افغانی

که ناخنی نزند بر دل پریشانی

هزار عقده‌ام از دل به یک خدنگ گشود

فروختم چمنی غنچه را به پیکانی

ز شرم عشق اسیر تو آب گشته مگر؟

که شد ز دام تو هر حلقه، چشم گریانی

به غیر جیب‌دریدن نداند، آنکه بود

چو شمع تا نفس آخرش گریبانی

شمارهٔ ۴۴۳: گر چو شمع آتش برآید از گریبان کسی شمارهٔ ۴۴۵: تا چند از پی دل شیدا رود کسی

اطلاعات

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: امیرحسین موسوی

تعداد ابیات: 4

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

نخیزد از دل مرغان باغ، افغانی

که ناخنی نزند بر دل پریشانی

هوش مصنوعی: در دل پرندگان باغ، عشق و احساسی زنده نمی‌شود مگر اینکه کسی بر دل بی‌قرار و آشفته تأثیری بگذارد.

هزار عقده‌ام از دل به یک خدنگ گشود

فروختم چمنی غنچه را به پیکانی

هوش مصنوعی: هزاران معضل و درد را با یک تیر رها کردم و گل‌های زیبایی را به یک نشانه فروختم.

ز شرم عشق اسیر تو آب گشته مگر؟

که شد ز دام تو هر حلقه، چشم گریانی

هوش مصنوعی: آیا از شرم عشق تو، من به حالت زار و گریان افتاده‌ام؟ هر حلقه‌ای که به دام تو افتاده، چشمانش پر از اشک شده است.

به غیر جیب‌دریدن نداند، آنکه بود

چو شمع تا نفس آخرش گریبانی

هوش مصنوعی: کسی که مثل شمع خود را تا آخرین لحظه فدای دیگران می‌کند، جز دزدی و بهره‌کشی از خود، چیز دیگری نمی‌داند.