شمارهٔ ۱۸۷

هوش مصنوعی: اگر کسی بیهوده و بدون دلیل با مردم سر و کار داشته باشد، نباید نگرانی از تنهایی داشته باشد؛ اگر هم دلی باشد، از این تنهایی غمگین نخواهد شد.

هوش مصنوعی: دلی که خیالات و آرزوهایش او را به جنون می‌کشاند، بهتر است که در بند و زنجیر باقی بماند تا اینکه دست از آن زنجیر بردارد و به آزادی دست یابد؛ چون در حالت آزادیش ممکن است دچار دردسر شود.

هوش مصنوعی: عشق همچون یک نوشیدنی قوی است که حتی اگر کم باشد، باز هم تأثیرگذار و دلپذیر خواهد بود. محبت و لطفی که از طرف ساقی (محبت) به ما می‌رسد، هرگز از بین نمی‌رود و همیشه ما را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: 杯 غیرتم بهتر است که خالی نماند؛ زیرا در آن چشم بی‌اشک، نوری نخواهد بود.

هوش مصنوعی: اگر خاک در چشم باشد و اشک نتواند آن را درمان کند، تا کی آینه می‌تواند به تو نگاه کند و رازهایت را نگه دارد؟

هوش مصنوعی: زندگی واقعی فردی در زمان وصال و نزدیکی با محبوبش معنی پیدا می‌کند، چرا که او این لحظات را گرانبها می‌داند، حتی اگر این لحظات کوتاه و اندک باشند.

هوش مصنوعی: هر کسی که به عشق و محبت می‌پردازد و در میخانه عشق به سر می‌برد، از سلطنت و قدرت دنیا بی‌نیاز و رها می‌شود.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند با ناخن خود، برای کسی که داغی و دردی دارد، درمانی پیدا کند؛ تنها مرهم واقعی برای دردها، در حقیقت و صداقت نهفته است.

هوش مصنوعی: زلف‌های تو به خاطر رطوبتی که دارند، مانند حلقه‌های مویی هستند که شبیه به چشمی پر از اشک به نظر می‌رسند.

هوش مصنوعی: انسانی که از من دوری کند، چه جایی برای فرار دارد؟ آیا یک پری هم می‌تواند فرار کند اگر انسان باشد؟

هوش مصنوعی: در اینجا گفته می‌شود که نمی‌توان با یک سوزن، کار یک شمشیر را انجام داد. همچنین، حسرت و تأسف بر این است که زخم و درد هنوز وجود دارد و برطرف نشده است.

هوش مصنوعی: تحمل کردن زیبایی و جذابیت زلف معشوق به قدری دشوار است که نباید آن را نادیده گرفت. بهتر است اجازه دهیم که زیبایی او به صورت درهم و غیرقابل دسترس باقی بماند.