شمارهٔ ۴۱۰

هوش مصنوعی: درگیر سردرگمی و ناامیدی هستم و نمی‌دانم که در زندگی‌ام چه می‌گذرد. دنبال عشقی می‌گردم که بتوانم با آن شعله‌ای به زندگی‌ام بزنم و آن را تغییر دهم.

هوش مصنوعی: من به خودم گفتم نکند بعد از من، غم تو نصیب کسی شود؛ پس وقتی که پیمان بستم، این مکان را موقوف بر خودم کردم.

هوش مصنوعی: در جمع اهل معرفت، هنرمند باید به اندازه‌ای ظریف و حساس باشد که بتواند با نغمه‌ای زیبا و دلنشین از دل خود، احساساتش را به نمایش بگذارد.

هوش مصنوعی: با اینکه تمام عمرم را در گلزار و کنار گل‌ها گذراندم، هرگز نتوانستم گلی را در کنار خودم ببینم.

هوش مصنوعی: این مشکل و راز که از دل غنچه بیرون آمد، چه زمانی انجام شد اگر صبا از دل بلبل رفته باشد و غبار خود را به دوش گرفته باشد.

هوش مصنوعی: اگر غم تو به سرعت به سراغم می‌آمد، عمرم صرف خودم نمی‌شد. چون گل که بر شاخه است، می‌تواند خود را نثار کند.

هوش مصنوعی: در یک شب بی‌سبب، آرزو کردم که دور تا دور کوچه‌اش بچرخم. هر جا که نگاه کردم، نتوانستم از دست خودم رهایی یابم و دچار افکار و احساسات خود شدم.

هوش مصنوعی: اگر به دنبال فصل گل هستم و با خزان مواجه می‌شوم، تو را به عنوان باغبانم ببخش. من عاشقانه به زندگی ادامه می‌دهم و نگاه از بهار خود برداشتم.

هوش مصنوعی: نباید سمند ناز پا در جایی غیر از برگه‌های گل بگذارد؛ مرا از مسیر خود دور کن.

هوش مصنوعی: روزی خواهد آمد که مانند گل‌ها، زیبایی‌ها و دلرباها به شکوفه‌زدن و پخش کردن عطر و تازگی بپردازند. در آن روز من هم دلم را با عشق و محبت سرشار خواهم کرد و در کنار خودم این احساس را حفظ می‌کنم.