شمارهٔ ۳۶۶

هوش مصنوعی: به قسمت خود نگاه کن که در این مجلس، نوشیدن شراب از بدبختی مردم می‌سوزد و شب‌ها، چراغ امید مردم روشن است.

هوش مصنوعی: من می‌دانم که دل‌تنگی و حسرت درونم را می‌سوزاند و هر لحظه کسی از من می‌پرسد که حال دیگران چگونه است.

هوش مصنوعی: وقتی که دیگر بر تنم اثری از گل نیست، داغی که بر جانم نشسته می‌سوزد. جز این که از این به بعد، عشق من به درد و رنج مردم تبدیل شود.

هوش مصنوعی: من تلاش می‌کنم تا صدای ناله‌ام را پنهان کنم، تا دیگران در مشقت و زحمت نباشند. به همین خاطر، خودم را به زحمت می‌اندازم تا دیگران راحت‌تر باشند.

هوش مصنوعی: به نظر نمی‌رسد که از دید دیگران عجیب باشد اگر کودکان معصوم و نازک‌دل، که غم و اندوه را حس می‌کنند، در خفا از زمین و باغ‌های مردم چیزی بربایند.

هوش مصنوعی: هر جا که کسی دلش به عشق و محبت آتش بگیرد، حال ما هم تحت تأثیر قرار می‌گیرد و این احساس در ما شعله‌ور می‌شود. مانند شیشه‌ای که پر از می‌باشد و وقتی می‌شکند، درون آن ریخته می‌شود و بر سر مردم می‌ریزد.

هوش مصنوعی: هرچند که در عشق دیوانه‌وار هستی، اما همچون فرشته‌ای نرقص، زیرا که حرکت آستین تو می‌تواند چراغ جان مردم را خاموش کند.