شمارهٔ ۳۲۵

هوش مصنوعی: من از دل طوفان حرم بیرون می‌آیم، در حالی که بتخانه‌ای را که در آغوش زنار یک راهب پنهان شده، در کنار خود دارم و ناقوس گبرانی را نیز با خود دارم.

هوش مصنوعی: هرچند که من شکار لاغری هستم، اما نمی‌توانی انکار کنی که من به خاطر نگاه فریبنده‌ات آسیب دیده‌ام و دلم از درد زخم‌های زیاد پر شده است.

هوش مصنوعی: هر لحظه دل را از زیبایی چشمانش می‌رباید و دامنم پر از گل‌هاست. مانند کودکان که پیوسته از دامن مادر خود گل می‌ریزند، من نیز از دامنم گل می‌ریزم.

هوش مصنوعی: هر شب تا صبح، به آرامگاه کشته‌شدگان می‌روم و به یاد خنجر تو، خون شهیدان را در آغوش می‌گیرم.