شمارهٔ ۳۴۳

هوش مصنوعی: چقدر عجیب است اگر در نگاه افرادی که با رازهای او آشنا هستند، حضور نداشته باشم. اشک حسرت من، در چشم کسانی که محرومند و از او دورند، جایی برای خود دارد.

هوش مصنوعی: من از این که به خاطر یاد زنجیر زلف او در قید و بند عشقش هستم، خوشحالم و حتی اگر زنجیرها را از پایم بردارند، دیوانه‌وار به این وضعیت ادامه خواهم داد.

هوش مصنوعی: در بیرون از شهر، مردی سرگردان و آشفته‌ای را دیدم که مانند مجنون بود. این مرد تا روز قیامت، مانند دامی، زندگی‌ام را تحت تأثیر قرار داده و در دنیای بی‌نهایت و بی‌مرز آزارم می‌دهد.

هوش مصنوعی: به خاطر اینکه خیلی از چیزهای خوب در زندگی‌ام را ندارم و از زیبایی‌ها دور هستم، از این می‌ترسم که بار ناامیدی باعث شود آرزوهایم از بین برود و دیگر نتوانم به آن‌ها دست پیدا کنم.

هوش مصنوعی: جواب نامه‌ام کجاست؟ با اینکه اگر پرنده‌ای به سوی او پرواز کند، از آشیانه‌اش دود بلند می‌شود، من دست به قلم می‌برم و می‌نویسم.