شمارهٔ ۳۰۹

هوش مصنوعی: عزیز من که دخترکی زیبا و دلربا است، با ناز و تردیدهایش همچون غزالی در دشت فریب است. چشمان فریبنده‌اش دل را می‌رباید.

هوش مصنوعی: مثل کودکی که به دنبال شیر مادرش می‌گردد، من هم زخم دل‌ام را باز کرده‌ام و به لبخند بی‌نهایت او که مانند آتش می‌سوزاند، نگاه می‌کنم.

هوش مصنوعی: به خاطر شوق دیگری، مدت‌هاست که زخم‌هایم مرا از پا درآورده و جانم به لب رسیده است.

هوش مصنوعی: اگر زیبایی و فریبایی موهای تو نشانه‌ی کفر باشد، باید بر کسی افسوس بخوریم که در ایمان خود سست نشده و از لذت آن دوری کرده است.

هوش مصنوعی: خداوند را سپاس که زیبایی آن چهره باعث می‌شود فرشتگان از آسمان به زمین بیایند تا به آن خدمت کنند و قربانی او شوند.

هوش مصنوعی: زندگی، مانند نسیم صبحگاهی، با نرمی و لطافت کم‌کم دل‌های خسته را نوازش می‌کند و به آنها آرامش می‌بخشد، همچنان که شانه‌ای به موهای زلف پریشان دست می‌کشد.

هوش مصنوعی: آفتاب به خاطر ترس از دعوای زیبایی، لرزان است، چرا که نمی‌خواهد ماه من با دستانش به او آسیب بزند.

هوش مصنوعی: عشق مانند جواهری باارزش است که همه، چه مؤمن و چه کافر، حاضرند برای به دست آوردن آن جان خود را فدای آن کنند.

هوش مصنوعی: از درد عشق چه کسی لذت می‌برد در حالی که دلش به تیر غمزه گناه آلوده نشده است؟

هوش مصنوعی: دل‌هایی که در مسیر عشق و محبت زخم ندیده‌اند و درد را تجربه نکرده‌اند، از خوشی‌های دنیا چه بهره‌ای خواهند برد؟ عشق واقعی و عمیق، تنها با چشیدن تلخی‌ها و اندوه‌ها معنی پیدا می‌کند.

هوش مصنوعی: کسی که در مسیر عشق و وفاداری نمی‌تواند جان خود را فدای محبوبش کند، به واقع شهید عشق نیست و او از ویژگی‌های وفاداران به عشق برخوردار نیست.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس از ترس روز قیامت خبر ندارد وقتی که کار دلش به شب جدایی نمی‌کشد.

هوش مصنوعی: از درد عشق معشوقان، تنها لذت من است. ای قدسی، برای خودم کمی از این درد ببر و به مسیح بگو که او درمانش کن.