شمارهٔ ۲۹۹

هوش مصنوعی: من به خاطر زخم‌های عمیقم همچون پنبه‌ای به خون آغشته شده‌ام و نخواهم گذاشت که از گل‌های باغ خود هیچ انتظار و خواسته‌ای داشته باشم.

هوش مصنوعی: با دیگران همچون آفتاب مهربان و گرم نباش، زیرا ممکن است پروانه‌ها را به سوی شعله‌های خود بکشانی و آنها را جری و دلیر کنی.

هوش مصنوعی: در این چمن، عطر گلی به مشام می‌رسد که به خاطر آن، حس خوشی را در من ایجاد کرده و هرگاه که غنچه‌ای را در دست می‌فشارم، این حس را بیشتر احساس می‌کنم.

هوش مصنوعی: وقتی ما را درگیر عشق خود کردی، دست به کار می‌شویم و مانند شمع و چراغ به روشنایی می‌پردازیم.

هوش مصنوعی: روزهای خوشی و شکوفایی سپری شد و دیگر از شراب شادی خبری نیست. اکنون زمان آن رسیده که دلخوشی‌ها را با عمق احساساتم و درد و رنج خود پر کنم.