شمارهٔ ۴۱۹

هوش مصنوعی: با دیدن ماهی که محبوبم است، شجاعت و جسارت من خاموش می‌شود. از این به بعد، چشم‌های آینه و دود آه من تنها باقی می‌مانند.

هوش مصنوعی: هر بار که چشمانم را باز می‌کنم، تو را می‌بینم که به سرعت رفته‌ای، مثل شمعی که می‌سوزد. ای کاش تو بر مژه‌های من بودی.

هوش مصنوعی: بهتر است که شب ناامیدی‌ام را طولانی نکنم و به سر و سامان نرسانم، چون وضع و سرنوشتم به قدری بد است که به هیچ گره‌ای نمی‌توانم امید داشته باشم.

هوش مصنوعی: در چشمانم از زیبایی تو شعله‌ای افروخته شده است، و با نگاه من، چراغی روشن خواهد شد.

هوش مصنوعی: من به خاطر نرسیدن به خواسته‌هایم زرد و پژمرده‌ام، اما هنوز امیدی به سبزی دارم، امیدوارم که وزش باد پاییز نتواند از گیاه زندگی‌ام چیزی بگیرد.

هوش مصنوعی: نسیم امید به باغچه ناامیدی من نرسیده و راه من به گلستان امید بسته است.