شمارهٔ ۳۴۰

هوش مصنوعی: من راه‌های زیادی را طی کردم تا شب غم را به صبح برسانم. وقتی که صبح فرا رسید و من از پا افتادم، به دامن راه متوسل شدم.

هوش مصنوعی: به دلتنگی و حسرتی که دارم فکر می‌کنم، شاید روزی به امید و شعف خواهم رسید که مثل نوری از شمع لاله مرا روشن کند.

هوش مصنوعی: مدت زیادی از دردی که خودم هم نمی‌توانستم به کسی بگویم، رنج می‌بردم و امشب با فریاد زدن، این درد را به گوش دیگران رساندم.

هوش مصنوعی: چشمم در نهایت به نور باده روشن شد و مانند جامی که از شیشه ساخته شده باشد، نگاهم را به سوی نور الهی و زیبایی‌ها گشودم.