شمارهٔ ۳۵۷

هوش مصنوعی: زبانم به خاطر تلخی طعمی که احساس می‌کنم، تلخ است. پس لطفاً مراقب باش که از نحوه گفتار من دوری کنی.

هوش مصنوعی: تا زمانی که خورشید بر سرم نتابد و سایه‌ی مرغی روی من نیفتد، به گوشه‌ی بامم نگاه می‌کنم.

هوش مصنوعی: من به قدری به زلف تو وابسته‌ام که مانند رشته‌ای نازک در کنار موهایت جا دارم و هیچ چیز بیش از این به من داده نشده است.

هوش مصنوعی: در دایره چشمانت، پرنده خیال تو دیگر آزاد نمی‌شود؛ این پرنده در دام من گرفتار است.

هوش مصنوعی: افسوس که از همصحبتی با زاهد خودخواه، به درد دچار شدم؛ چرا که او دچار ریا و تظاهر است و به روح و دل من آسیب می‌زند، مانند سنگی که به شیشه و جام آسیب می‌زند.

هوش مصنوعی: به آرامی نزدیک شو، چون این جان من در شرف رفتن است و در ذهنم فقط پرسش زیبایی و جذابیت تو وجود دارد.

هوش مصنوعی: دوست دارم که زیبایی تو را مثل خورشید تماشا کنم، ای کاش صبح هیچ‌گاه به شب تبدیل نمی‌شد و همیشه در کنار تو می‌ماند.

هوش مصنوعی: او مرا به نام خود می‌خواند و این عارف هم به من توجه دارد، اما من از خودم خبر ندارم که از میان این دو شخصیت، به کدام تعلق دارم.