شمارهٔ ۱۷۲

هوش مصنوعی: هر کسی که در دنیا بمیرد، لزوماً خاطره‌اش باقی نمی‌ماند. مانند این است که از میان صد چراغ، تنها یکی تا صبح روشن می‌ماند.

هوش مصنوعی: به خاطر خون شهیدانی که از زمین برمی‌خیزد، در آنجا نشانی از پای‌های تو با چشمی گریان باقی مانده است.

هوش مصنوعی: دل‌هایی که بی‌غم هستند شاد و خوشحالند، و من از اینکه با گل زیبا و خوشبو آشنا می‌شوم، خوشحالم. اما به می‌ نیاشام، چرا که طعمی تلخ و غم‌انگیز مانند خون جگر دارد.

هوش مصنوعی: من به خاطر ضعف جسمی‌ام به حالتی رسیده‌ام که درون سینه‌ام ناله‌ای شبیه به صدای پرنده‌ای شکسته و زخمی باقی مانده است.

هوش مصنوعی: کسی که به سوی باغ می‌رود تا گل بچیند، اگر مانند گل به ناله پرندگان باغ بیفتد، گویی دچار مشکل و ناامیدی شده است.