خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات

قدسی مشهدی » رباعیات

شمارهٔ ۱ : آنی تو که نیست در دعای تو ریا

شمارهٔ ۲ : گر دل نشود ز درد جانکاه جدا

شمارهٔ ۳ : یا رب که فسانه مختصر کن ما را

شمارهٔ ۴ : خواهی که کنی قبله سر کویت را

شمارهٔ ۵ : افسرده مکن چو تیره‌روزان خود را

شمارهٔ ۶ : بیهوده مشو برق گیاه فقرا

شمارهٔ ۷ : گر یافته‌ای حقیقت عالم را

شمارهٔ ۸ : چون منصب عاشقی فلک داد مرا

شمارهٔ ۹ : از بی‌هنری‌ست اینقدر داد مرا

شمارهٔ ۱۰ : گردون که به دیده خار افکند مرا

شمارهٔ ۱۱ : آن گل که ز نکهتش بشد هوش مرا

شمارهٔ ۱۲ : طبعی که بود حریص مر عصیان را

شمارهٔ ۱۳ : هرچند خرد جلوه دهد سامان را

شمارهٔ ۱۴ : عالم که اله آفریده‌ست آن را

شمارهٔ ۱۵ : از بدنامی چه باک بدنامان را؟

شمارهٔ ۱۶ : باید به مدارا طلبید آن مه را

شمارهٔ ۱۷ : کی قدر شود بلند هر کوته را؟

شمارهٔ ۱۸ : با فقر چه قدر، دنیی و عقبی را؟

شمارهٔ ۱۹ : بردیم به چرخ آه شررناکی را

شمارهٔ ۲۰ : بگذار چو آه، آسمان‌پویی را

شمارهٔ ۲۱ : در حضرت دوست انس جان را چه بقا

شمارهٔ ۲۲ : هرگز نکشد مد طمع، خامه ما

شمارهٔ ۲۳ : عاقل ز سراب، در گمان دریا

شمارهٔ ۲۴ : عالِم که به جاهلش سوال است و جواب

شمارهٔ ۲۵ : زین گونه که رشک داردم در تب و تاب

شمارهٔ ۲۶ : بی پیر، مرید کی شود مست و خراب؟

شمارهٔ ۲۷ : عاشق باشد ز شور خود مست و خراب

شمارهٔ ۲۸ : چندین به خرابی فلک چیست شتاب؟

شمارهٔ ۲۹ : گیرم که ز اصل خود کند فرع، حجاب

شمارهٔ ۳۰ : واعظ که خبر ندارد از جان خراب

شمارهٔ ۳۱ : آن را که بزرگ است خرد در همه باب

شمارهٔ ۳۲ : قدرت نشود بلند از علم کتاب

شمارهٔ ۳۳ : تا کرد قضا بنای این دیر خراب

شمارهٔ ۳۴ : ای تشنه فیض تو چه دریا چه سراب

شمارهٔ ۳۵ : در فقر، ریاضت است باب از همه باب

شمارهٔ ۳۶ : از مرحله کذب گذشتم به شتاب

شمارهٔ ۳۷ : آمد ز ازل گوهر معنی کمیاب

شمارهٔ ۳۸ : ای صبح ز فیض نفست عرش جناب

شمارهٔ ۳۹ : چون ساخته شد کار جهان را اسباب

شمارهٔ ۴۰ : وقت است اگر عنان سپاری به شتاب

شمارهٔ ۴۱ : بر روی محیط است کف پای حباب

شمارهٔ ۴۲ : اشک آمده مصدر اثر در همه باب

شمارهٔ ۴۳ : هرکس که کند از تو تمنای گلاب

شمارهٔ ۴۴ : دود دلم آسمان‌گدازست امشب

شمارهٔ ۴۵ : مطلب چو بزرگ شد، به بازی مطلب

شمارهٔ ۴۶ : آن کز هنرش بلند گردد درجات

شمارهٔ ۴۷ : آن را که قبول، دور اندازد رخت

شمارهٔ ۴۸ : هرچند هنر به کس نخواهد پرداخت

شمارهٔ ۴۹ : جان از تو دمی برد دمی دیگر باخت

شمارهٔ ۵۰ : ناچار به هجر یار می‌باید ساخت

شمارهٔ ۵۱ : آمد گل و برگ باغ می‌باید ساخت

شمارهٔ ۵۲ : فریاد از آن که عز و ذل را نشناخت

شمارهٔ ۵۳ : جان نیست که در آتش جانانه نسوخت

شمارهٔ ۵۴ : روزی که وداع آتش هجران انگیخت

شمارهٔ ۵۵ : برگ از طوبی به کوشش باد نریخت

شمارهٔ ۵۶ : ای محو مجاز، دیده بی‌بصرت

شمارهٔ ۵۷ : ای گل، که چنین کرد ز خود بی خبرت؟

شمارهٔ ۵۸ : بی محنت شب‌گیر و غم ایوارت

شمارهٔ ۵۹ : ای دوست که از تو باصفا شد صورت

شمارهٔ ۶۰ : ای عشق، اجل چیست بر شمشیرت؟

شمارهٔ ۶۱ : یک قوم، امیدوار از روز نخست

شمارهٔ ۶۲ : مجنون تو رسوای جهان دگرست

شمارهٔ ۶۳ : دارد ز فریب، چرخ بازیچه‌پرست

شمارهٔ ۶۴ : دانم ندهد به گفتگو وصلش دست

شمارهٔ ۶۵ : خاموشی اهل حال از کردارست

شمارهٔ ۶۶ : ای آن که ز هر تعلفت انکارست

شمارهٔ ۶۷ : آن را که ز عالم به تجرد کارست

شمارهٔ ۶۸ : هرچند کمال آدمی بسیارست

شمارهٔ ۶۹ : طبع شررانگیز به شر مجبورست

شمارهٔ ۷۰ : آن کز ازلش به زهد و تقوی کارست

شمارهٔ ۷۱ : هرچند که نفس درخور شمشیرست

شمارهٔ ۷۲ : ایام ز آرزو اگر دست تو بست

شمارهٔ ۷۳ : هرچند کمر به جستجو باید بست

شمارهٔ ۷۴ : از باغ تو اند گر سمن، ور بیدست

شمارهٔ ۷۵ : شیدایی عشق در جهان بسیارست

شمارهٔ ۷۶ : ای مرکز فیض ازل از روز نخست

شمارهٔ ۷۷ : از درد نیافت ضعف بر چشمم دست

شمارهٔ ۷۸ : این پرده به روی دیده‌ام درد نبست

شمارهٔ ۷۹ : آن را که سری به عشق عالم‌سوزست

شمارهٔ ۸۰ : ای آن که ز پندار دلت بیزارست

شمارهٔ ۸۱ : بر من ز تمنای دل کام‌پرست

شمارهٔ ۸۲ : ...........

شمارهٔ ۸۳ : قدسی همه کارت اثر نفس و هواست

شمارهٔ ۸۴ : آیند اگر به مصلحت با هم راست

شمارهٔ ۸۵ : جان زنده بود به عشق و عشق تو به جاست

شمارهٔ ۸۶ : از نادانی، کس نفتد در کم و کاست

شمارهٔ ۸۷ : رخسار تو هر کجاست، صبح طرب است

شمارهٔ ۸۸ : نیشی که خورد بر دل مجروح کجاست

شمارهٔ ۸۹ : مردم ز فراق منزل یار کجاست

شمارهٔ ۹۰ : آن دلبر ناپدید خودکام کجاست

شمارهٔ ۹۱ : ای صبح امید، آفتاب تو کجاست

شمارهٔ ۹۲ : ای گلشن سودا، گل داغ تو کجاست

شمارهٔ ۹۳ : دنیا افزون بود و گر کم، هیچ است

شمارهٔ ۹۴ : جز ذکر خدا هر آنچه گویی هیچ است

شمارهٔ ۹۵ : محرومی‌ام از صحبت احباب بس است

شمارهٔ ۹۶ : گر عشق مرا شود خریدار بس است

شمارهٔ ۹۷ : قدسی غم عشق، هم‌نشین تو بس است

شمارهٔ ۹۸ : نوروز رسید و باده ناب خوش است

شمارهٔ ۹۹ : چون شمع به سوختن کنی خوی، خوش است

شمارهٔ ۱۰۰ : آن را که به مقصود رهی در پیش است

شمارهٔ ۱۰۱ : از مهر تو، مه ذره صفت رقاص است

شمارهٔ ۱۰۲ : ای تازه جوان، کمان تندت به کف است

شمارهٔ ۱۰۳ : نی بی دم نایی از نوا بی‌برگ است

شمارهٔ ۱۰۴ : هرچند که مرد را ز خواهش ننگ است

شمارهٔ ۱۰۵ : بدکار ز بیگانه و محرم خجل است

شمارهٔ ۱۰۶ : از مهر چه دم زنم، تو را معلوم است

شمارهٔ ۱۰۷ : تا بی‌مهری پیشه اهل زمن است

شمارهٔ ۱۰۸ : جایی که ز بالقوه نیکان سخن است

شمارهٔ ۱۰۹ : در کشور هفت عضو دل سلطان است

شمارهٔ ۱۱۰ : جان در تن مرد، حجت یزدان است

شمارهٔ ۱۱۱ : پرهیز ز درد، کار بی‌دردان است

شمارهٔ ۱۱۲ : هرجا که جمال یار پرتوفکن است

شمارهٔ ۱۱۳ : تا شاهد عشق تو در آغوش من است

شمارهٔ ۱۱۴ : زاهد گوید که زهد و طامات به است

شمارهٔ ۱۱۵ : از هر دو جهان مرا وصال تو به است

شمارهٔ ۱۱۶ : یاد تو مقیم دل آگاه به است

شمارهٔ ۱۱۷ : جز درد، دلم هیچ نیندوخته است

شمارهٔ ۱۱۸ : از روز ازل غنی غنا خواسته است

شمارهٔ ۱۱۹ : با مهر تو هر جان به تنی آینه است

شمارهٔ ۱۲۰ : از بوی حسد هرکه دماغش فردست

شمارهٔ ۱۲۱ : درد از طفلی لازمه هر فردست

شمارهٔ ۱۲۲ : چشمم به سرشک لاله‌گون خرسندست

شمارهٔ ۱۲۳ : چون لاله به دشت گرچه دل خرسندست

شمارهٔ ۱۲۴ : امید به عقل، چون ثمر از بیدست

شمارهٔ ۱۲۵ : با آن که چو مهر، یار تنها گذرست

شمارهٔ ۱۲۶ : از گریه و درد دیده را کی خطرست؟

شمارهٔ ۱۲۷ : ای آن که به وحدت خردت راهبرست

شمارهٔ ۱۲۸ : هرچند دلت مومن و نفست گبرست

شمارهٔ ۱۲۹ : پیش از خبر آیی نفسی، خوب‌ترست

شمارهٔ ۱۳۰ : هرچند که عصیان تو عالم‌گیرست

شمارهٔ ۱۳۱ : دل خود به هوای دوست در پروازست

شمارهٔ ۱۳۲ : تا مهر تو در سینه صد چاک نشست

شمارهٔ ۱۳۳ : ای مهر، چو صبح، خانه زاد نفست

شمارهٔ ۱۳۴ : پروردن عشق با خرد هر دو نکوست

شمارهٔ ۱۳۵ : عالم همه پرتوی بود از رخ دوست

شمارهٔ ۱۳۶ : زاهد گوید کلامم از دفتر توست

شمارهٔ ۱۳۷ : ای عشق که جنگ عالمی بر سر توست

شمارهٔ ۱۳۸ : مغزم ختن از نسیم پیراهن توست

شمارهٔ ۱۳۹ : وسعت‌گه دهر تنگ از تنگی توست

شمارهٔ ۱۴۰ : خورشید به تابش ضیایی گروست

شمارهٔ ۱۴۱ : زان روز که زاهد به ریا پی برده‌ست

شمارهٔ ۱۴۲ : عمری‌ست که یار درد من افزوده‌ست

شمارهٔ ۱۴۳ : قومی که شناسند تعلق با کیست

شمارهٔ ۱۴۴ : بر غفلت خویش بایدت زار گریست

شمارهٔ ۱۴۵ : بهتر ز نبی ز سر حق آگه کیست

شمارهٔ ۱۴۶ : با آن که ز بیداد تو بایست گریست

شمارهٔ ۱۴۷ : نشنیده خرد که عشق را کالا چیست

شمارهٔ ۱۴۸ : کس را چه خبر که عالم بالا چیست

شمارهٔ ۱۴۹ : در سینه دلت کام چه می‌داند چیست

شمارهٔ ۱۵۰ : ویرانه شدی، گمان آبادی چیست

شمارهٔ ۱۵۱ : ای مست و خراب، لاف مخموری چیست

شمارهٔ ۱۵۲ : آن کز قلمش نقش بت چین اثری‌ست

شمارهٔ ۱۵۳ : قدسی ز جهان مرا کناری کافی‌ست

شمارهٔ ۱۵۴ : گر عقل رمید، عشق دلبر باقی‌ست

شمارهٔ ۱۵۵ : در دیده عارفان گل و بید یکی‌ست

شمارهٔ ۱۵۶ : در پیش تو دیوانه و فرزانه یکی‌ست

شمارهٔ ۱۵۷ : آن گل که وفای بلبلانش حالی‌ست

شمارهٔ ۱۵۸ : در ساغر من مِی طلبی را جا نیست

شمارهٔ ۱۵۹ : در عشق مگو که همنفس پیدا نیست

شمارهٔ ۱۶۰ : با هر نفسی، فیض دم یاران نیست

شمارهٔ ۱۶۱ : با آن که سبک‌تری ز تو در دین نیست

شمارهٔ ۱۶۲ : در خلوت عرفات تو کس را ره نیست

شمارهٔ ۱۶۳ : چون قافله از وادی مجنون بگذشت

شمارهٔ ۱۶۴ : دانی که چرا قضا چو نقش تو نگاشت

شمارهٔ ۱۶۵ : گر نخل نشانده‌ای ثمر خواهی داشت

شمارهٔ ۱۶۶ : تا بود هوس، به دل قرارم نگذاشت

شمارهٔ ۱۶۷ : شب بی تو مرا به ناله و سوز گذشت

شمارهٔ ۱۶۸ : بس مرد که از تندی خود رسوا گشت

شمارهٔ ۱۶۹ : نتوان گهر راز به هر مثقب سفت

شمارهٔ ۱۷۰ : روزی صوفی در تصوف می‌سفت

شمارهٔ ۱۷۱ : تا کی گویی فلانی این گوهر سفت

شمارهٔ ۱۷۲ : آنم که به من هیچ‌کس الفت نگرفت

شمارهٔ ۱۷۳ : هر دل که ازو عشق شماری نگرفت

شمارهٔ ۱۷۴ : جز عشق تو غم از دل غمناک نرُفت

شمارهٔ ۱۷۵ : تا هست سخن، سخن‌سرا خواهد گفت

شمارهٔ ۱۷۶ : ای کرده هوای معصیت پامالت

شمارهٔ ۱۷۷ : قدسی خوش باد و خوش‌تر از خوش حالت

شمارهٔ ۱۷۸ : هرچند به ملک تن بود صاحب تاج

شمارهٔ ۱۷۹ : دانی ز چه بی‌حجاب می‌خندد صبح

شمارهٔ ۱۸۰ : خون شد جگر امشبم ز نادیدن صبح

شمارهٔ ۱۸۱ : ننمود ز جیب آسمان، سینه صبح

شمارهٔ ۱۸۲ : کرد آن که کشید طرح دنیای فراخ

شمارهٔ ۱۸۳ : گفتی که به جز حیله نباشد فن چرخ

شمارهٔ ۱۸۴ : بگزیده و نگزیده درین باغ مراد

شمارهٔ ۱۸۵ : تا کار دلت به خواهش نفس افتاد

شمارهٔ ۱۸۶ : تا شاهد حسن تو ز رخ پرده گشاد

شمارهٔ ۱۸۷ : کشمیر که با بهشت هم‌چشم افتاد

شمارهٔ ۱۸۸ : تا علم بود، پیشه کس جهل مباد

شمارهٔ ۱۸۹ : شاه آلو را به نیک و بد نتوان داد

شمارهٔ ۱۹۰ : از باده عشق، هرکه بیهوش افتد

شمارهٔ ۱۹۱ : گر کار به رندان قدح‌نوش افتد

شمارهٔ ۱۹۲ : آن را که دلش به شادی از راه افتد

شمارهٔ ۱۹۳ : گه کار به عشق دلبرت می‌افتد

شمارهٔ ۱۹۴ : وصل چو تویی در آرزو کی گنجد؟

شمارهٔ ۱۹۵ : زرّاق کجا گرد حقیقت گردد؟

شمارهٔ ۱۹۶ : هر کام که در جهان میسر گردد

شمارهٔ ۱۹۷ : مگذار گره به کار ما برگردد

شمارهٔ ۱۹۸ : بی ظرف مباد گرد ساغر گردد

شمارهٔ ۱۹۹ : هجر تو برآورد ز امیدم گرد

شمارهٔ ۲۰۰ : در وادی عشق، مرد می‌باید، مرد

شمارهٔ ۲۰۱ : گردون خود را گرچه سخی پندارد

شمارهٔ ۲۰۲ : آن کس که وطن به چرخ اعلا دارد

شمارهٔ ۲۰۳ : آن را که فلک به دوستی بردارد

شمارهٔ ۲۰۴ : گر باد صبا پای ز جا بردارد

شمارهٔ ۲۰۵ : مه ساغر بی‌شراب بر کف دارد

شمارهٔ ۲۰۶ : زین دجله که طوفان به سر پل دارد

شمارهٔ ۲۰۷ : بر فرّ هما، لبم تبسم دارد

شمارهٔ ۲۰۸ : دامان مرا اشک، پر انجم دارد

شمارهٔ ۲۰۹ : چون آب روان نیارمیدن دارد

شمارهٔ ۲۱۰ : هر گوشه، خرابات تو مستی دارد

شمارهٔ ۲۱۱ : در زشت و نکو، زمانه دستی دارد

شمارهٔ ۲۱۲ : با جوهر ذات، هرکه یاری دارد

شمارهٔ ۲۱۳ : گشت چمن از گل، که فراغی دارد

شمارهٔ ۲۱۴ : عاقل به درش ز دل سراغی دارد

شمارهٔ ۲۱۵ : هر ذره به مهرت دل گرمی دارد

شمارهٔ ۲۱۶ : کو عشق که عُجب خودپرستی ببرد؟

شمارهٔ ۲۱۷ : قدسی که غم عشق تو بنیادش برد

شمارهٔ ۲۱۸ : هر چیز که از کون و مکان می‌گذرد

شمارهٔ ۲۱۹ : بد کرد زبانم و بد بی حد کرد

شمارهٔ ۲۲۰ : جز شرع رسول هرکه راهی سر کرد

شمارهٔ ۲۲۱ : گر از دل تو غمی تراوش می‌کرد

شمارهٔ ۲۲۲ : غم‌دیده، فریب سور عالم نخورد

شمارهٔ ۲۲۳ : هر صبح، فلک کم هر اختر گیرد

شمارهٔ ۲۲۴ : هرکس که پی بخت سیاهش گیرد

شمارهٔ ۲۲۵ : چون طبع خرد غباری از من گیرد

شمارهٔ ۲۲۶ : جز مسکن خویش هر که جایی گیرد

شمارهٔ ۲۲۷ : هرکس دل خود وقف محبت سازد

شمارهٔ ۲۲۸ : دل پیش ز دردم از قرار اندازد

شمارهٔ ۲۲۹ : چرخ آب همیشه زیر کاه اندازد

شمارهٔ ۲۳۰ : گلگشت چمن با فقرا کی سازد؟

شمارهٔ ۲۳۱ : گردون که بد و نیک رقم می‌سازد

شمارهٔ ۲۳۲ : تنها نه دلم به دیده تر نازد

شمارهٔ ۲۳۳ : ای غم، رگ ما نیشتری می‌ارزد

شمارهٔ ۲۳۴ : در هر کاری مشقتی بوده و مزد

شمارهٔ ۲۳۵ : دایم ز دلم نوای ماتم خیزد

شمارهٔ ۲۳۶ : افتاده عشق، کی ز جا برخیزد

شمارهٔ ۲۳۷ : از سینه مرا نفس دژم می‌خیزد

شمارهٔ ۲۳۸ : واعظ، نفست ز می خمار انگیزد

شمارهٔ ۲۳۹ : کو عشق که اهل درد را بشناسد؟

شمارهٔ ۲۴۰ : کو مرد که هم نبرد را بشناسد؟

شمارهٔ ۲۴۱ : مستغرق حال، قال را نشناسد

شمارهٔ ۲۴۲ : ای عشق، ترا کس به نشان نشناسد

شمارهٔ ۲۴۳ : کی دهر حقیقت گل و خس پرسد

شمارهٔ ۲۴۴ : روزی که حق از چون و چرا می‌پرسد

شمارهٔ ۲۴۵ : هر ذات مگو به ذات جاوید رسد

شمارهٔ ۲۴۶ : خواری، شرف مردم دانا باشد

شمارهٔ ۲۴۷ : خورشید همین نه ذره پرور باشد

شمارهٔ ۲۴۸ : درویشی جو، گر همه یک دم باشد

شمارهٔ ۲۴۹ : گر زان که همای عشق صیدم باشد

شمارهٔ ۲۵۰ : نازک‌خاطر، کم آرزو می‌باشد

شمارهٔ ۲۵۱ : اسباب تعلق همه عارت بخشد

شمارهٔ ۲۵۲ : آخر همه ناوک هدف خواهد شد

شمارهٔ ۲۵۳ : این نفس که فقر کاش پاکش بکشد

شمارهٔ ۲۵۴ : گویند که دستش ز حنا گلگون شد

شمارهٔ ۲۵۵ : با آن که ز تو کار به دلخواه نشد

شمارهٔ ۲۵۶ : آن را که به حق چراغ افروخته شد

شمارهٔ ۲۵۷ : رسوا شدم ای ناله، حجاب تو چه شد

شمارهٔ ۲۵۸ : ای شعله شوق اضطراب تو چه شد

شمارهٔ ۲۵۹ : قدسی دل طاقت‌آفرین تو چه شد؟

شمارهٔ ۲۶۰ : قدسی چو قرائتش تمنا می‌شد

شمارهٔ ۲۶۱ : هر شاعر اگر شاعر یکتا می‌شد

شمارهٔ ۲۶۲ : آسوده ز صید عام کی خواهی شد

شمارهٔ ۲۶۳ : دل را ز هوس، محض کدورت مپسند

شمارهٔ ۲۶۴ : کی چرخ فروغ اختر خود داند؟

شمارهٔ ۲۶۵ : دل گر لمعات اختر خود داند

شمارهٔ ۲۶۶ : از اهل ستم چه در جهان می‌ماند؟

شمارهٔ ۲۶۷ : روزی که به ترکیب تو پرداخته‌اند

شمارهٔ ۲۶۸ : تا گرد رمد به دیده‌ام بیخته‌اند

شمارهٔ ۲۶۹ : قومی که به محض نام انسان شده‌اند

شمارهٔ ۲۷۰ : قدسی شب وصل، دل در امّید ببند

شمارهٔ ۲۷۱ : بر سینه خود به عاریت نیش مبند

شمارهٔ ۲۷۲ : بی‌دردی و بی‌غمی به هم پیوستند

شمارهٔ ۲۷۳ : چون برق مباش دشمن کشتی چند

شمارهٔ ۲۷۴ : دنیا چه بود، هیچ و در او پوچی چند

شمارهٔ ۲۷۵ : عریان ز لباس معرفت عوری چند

شمارهٔ ۲۷۶ : آنها که دم از گلشن اسرار زدند

شمارهٔ ۲۷۷ : راحت‌طلبان ذوق فروکش دارند

شمارهٔ ۲۷۸ : جمعیت دهر، جور کیشان دارند

شمارهٔ ۲۷۹ : آن قوم که دین عشق‌کیشان دارند

شمارهٔ ۲۸۰ : جمعیت سیم و زر لئیمان دارند

شمارهٔ ۲۸۱ : رو، یک جهتان به هر طرف نگذارند

شمارهٔ ۲۸۲ : فردا که حساب خیر و شر می‌گیرند

شمارهٔ ۲۸۳ : اول به ره عشق خموشت سازند

شمارهٔ ۲۸۴ : مردان همه برگ ترک عالم سازند

شمارهٔ ۲۸۵ : می، خامان را زود ره هوش زند

شمارهٔ ۲۸۶ : حاسد نمکم بر جگر ریش زند

شمارهٔ ۲۸۷ : گویند انسان علم ز هم اندوزند

شمارهٔ ۲۸۸ : نزدیکان را گر چو چراغ افروزند

شمارهٔ ۲۸۹ : آن قوم که دل‌بسته صورت باشند

شمارهٔ ۲۹۰ : این خلق مجازی نه ز اهل هوشند

شمارهٔ ۲۹۱ : آن کس که به ذکر محضت ارشاد کند

شمارهٔ ۲۹۲ : آن را که خدا به بندگی یاد کند

شمارهٔ ۲۹۳ : گاهم به وصال، دل ز غم فرد کند

شمارهٔ ۲۹۴ : هرکس که سخن ز قدر و مقدار کند

شمارهٔ ۲۹۵ : پیوسته فلک تهیه نیش کند

شمارهٔ ۲۹۶ : آن قوم که بر خوان سخاوت نمکند

شمارهٔ ۲۹۷ : با نام هنر به دهر، کس سر نکند

شمارهٔ ۲۹۸ : جاهل را چرخ، بخت روشن نکند

شمارهٔ ۲۹۹ : از عشق دلی که دیده دوزد چه کند

شمارهٔ ۳۰۰ : تن داده دلم به بینوایی، چه کند

شمارهٔ ۳۰۱ : هر لحظه دو چشمم آرزوی تو کنند

شمارهٔ ۳۰۲ : آن قوم که با عشق نه از یک جایند

شمارهٔ ۳۰۳ : ای آن که کنی سعی در اثبات وجود

شمارهٔ ۳۰۴ : در معرفت آن که عشق بر عقل افزود

شمارهٔ ۳۰۵ : گر معرفت الله نباشد مقصود

شمارهٔ ۳۰۶ : کوچک خرد ار چه زود عاشق نشود

شمارهٔ ۳۰۷ : خواهم عدمی که پیش از این داشت وجود

شمارهٔ ۳۰۸ : آن را که دل از دو کون آزاد بود

شمارهٔ ۳۰۹ : فرزانه به قید شهر و کو بند بود

شمارهٔ ۳۱۰ : از نور رخت، سها چو خورشید بود

شمارهٔ ۳۱۱ : دل را به دعای تو صد امید بود

شمارهٔ ۳۱۲ : در عشق، کسی که نو گرفتار بود

شمارهٔ ۳۱۳ : عاشق که مدام محو دلدار بود

شمارهٔ ۳۱۴ : تا مهر توام به سینه مستور بود

شمارهٔ ۳۱۵ : از سر خدا، نبی سرافراز بود

شمارهٔ ۳۱۶ : از اهل کمال خامشی نغز بود

شمارهٔ ۳۱۷ : هرچیز که آن وسیله کام بود

شمارهٔ ۳۱۸ : شب از تو جدا، کار دلم شیون بود

شمارهٔ ۳۱۹ : مردم که ز مردمی نشانش نبود

شمارهٔ ۳۲۰ : آن کز طرف خدا موفق نبود

شمارهٔ ۳۲۱ : ای بوده در آنچه بوده و هست و بوَد

شمارهٔ ۳۲۲ : وردم همه وقت، ماجرای تو بود

شمارهٔ ۳۲۳ : آن کش نظر بلند و برجسته بود

شمارهٔ ۳۲۴ : در هند که موی سر پسندیده بود

شمارهٔ ۳۲۵ : درویش، غنی‌ست گرچه بی‌توشه بود

شمارهٔ ۳۲۶ : گر بی تو مرا راه به جایی می‌بود

شمارهٔ ۳۲۷ : صاحب‌نظری کز پی دیدار رود

شمارهٔ ۳۲۸ : از گفته عقل، شورش من نرود

شمارهٔ ۳۲۹ : خونم ز ره نظر به در چون نرود؟

شمارهٔ ۳۳۰ : عاشق ز درت به هر هوایی نرود

شمارهٔ ۳۳۱ : شوریده عشق اگر غم‌آلود شود

شمارهٔ ۳۳۲ : عزمت چه شود به سعی اگر یار شود

شمارهٔ ۳۳۳ : از هوش رود چو با تو دل یار شود

شمارهٔ ۳۳۴ : از حرف هوس، صدق سخن، لاف شود

شمارهٔ ۳۳۵ : گیرم فلکت قرین آمال شود

شمارهٔ ۳۳۶ : گر سخت چو سنگ و نرم چون موم شود

شمارهٔ ۳۳۷ : هر فرد، به علم، فرد اکبر نشود

شمارهٔ ۳۳۸ : بی یاری اکسیر، مِسَت زر نشود

شمارهٔ ۳۳۹ : پاکیزه‌سرشت عاجز غم نشود

شمارهٔ ۳۴۰ : دنیا مطلوب طالب دین نشود

شمارهٔ ۳۴۱ : خواهی که دلت ز دوست آگاه شود

شمارهٔ ۳۴۲ : زان پیش که دفتر بقا شسته شود

شمارهٔ ۳۴۳ : خود نامه مژده گر گشایی چه شود؟

شمارهٔ ۳۴۴ : تا در کف توست دل کی آزاده شود؟

شمارهٔ ۳۴۵ : زاهد به بهشت عدن، جا می‌خواهد

شمارهٔ ۳۴۶ : آن کو به جهان رضای حق می‌خواهد

شمارهٔ ۳۴۷ : عاقل ز جهان فتنه‌آمیز جهد

شمارهٔ ۳۴۸ : ای آن که هوس طبع تو را سود دهد

شمارهٔ ۳۴۹ : آن قوم که می‌زنند حرف از تجرید

شمارهٔ ۳۵۰ : نابینا را عشق کند صاحب دید

شمارهٔ ۳۵۱ : چرخم چو ز کشمیر به لاهور کشید

شمارهٔ ۳۵۲ : در راه طلب، فتادگی می‌باید

شمارهٔ ۳۵۳ : عاقل ز سر کوی تو رسوا آید

شمارهٔ ۳۵۴ : هر لحظه مرا قید دگر می‌باید

شمارهٔ ۳۵۵ : چون مهر، کمال برشدن می‌باید

شمارهٔ ۳۵۶ : یار تو غم اندوخته‌ای می‌باید

شمارهٔ ۳۵۷ : در معرکه مردی که ازو کار آید

شمارهٔ ۳۵۸ : هرچند تو را عذاب می‌افزاید

شمارهٔ ۳۵۹ : زان ره که نسیمش به مه و سال آید

شمارهٔ ۳۶۰ : کی عشق برون از دل پر خون آید؟

شمارهٔ ۳۶۱ : امروز بتم طرز دگر می‌آید

شمارهٔ ۳۶۲ : روزی که به صد شبم سحر می‌آید

شمارهٔ ۳۶۳ : آن مرغ نه بهر دانه‌ام می‌آید

شمارهٔ ۳۶۴ : ای آن که هوس دکانی از بهر تو چید

شمارهٔ ۳۶۵ : این عمر که از لطف خداداد رسید

شمارهٔ ۳۶۶ : نتوان به خدا به زعم ادراک رسید

شمارهٔ ۳۶۷ : از وصل تو ام به دل سروشی نرسید

شمارهٔ ۳۶۸ : بی رنج خمار، کس به جامی نرسید

شمارهٔ ۳۶۹ : بی رنج سفر، کس به مقامی نرسید

شمارهٔ ۳۷۰ : پیوسته درین دایره پهناور

شمارهٔ ۳۷۱ : آن را که بود درخور افسر چو گهر

شمارهٔ ۳۷۲ : از حادثه گر چرخ شود زیر و زبر

شمارهٔ ۳۷۳ : در کوی مجاز هرکه شد راهسپر

شمارهٔ ۳۷۴ : از حادثه گر چرخ شود زیر و زبر

شمارهٔ ۳۷۵ : از قدر هنر، بی‌هنران را چه خبر؟

شمارهٔ ۳۷۶ : ای از تو نظر یافته ارباب نظر

شمارهٔ ۳۷۷ : چون رفت ازین گنبد فیروزه حصار

شمارهٔ ۳۷۸ : انسان که طفیل او فلک راست مدار

شمارهٔ ۳۷۹ : زردست اگرچه چهره عاشق زار

شمارهٔ ۳۸۰ : در گلشن دهر تا خزان است و بهار

شمارهٔ ۳۸۱ : تا دیده سرشک لاله‌گون آرد بار

شمارهٔ ۳۸۲ : از اصل، ز فرع، فکر دوری‌ست فرار

شمارهٔ ۳۸۳ : گر خانه چشم من بود تیره و تار

شمارهٔ ۳۸۴ : از درد نکرد دیده‌ام ضعف اظهار

شمارهٔ ۳۸۵ : چشم ترم از گریه ندارد آزار

شمارهٔ ۳۸۶ : قدسی ز بتان حسرت دیدار مدار

شمارهٔ ۳۸۷ : از رنگ نفس، هوس شود رنگین‌تر

شمارهٔ ۳۸۸ : در پرده ز محتسب شراب اولی‌تر

شمارهٔ ۳۸۹ : ای دوست چنین ز دوست‌داران مگذر

شمارهٔ ۳۹۰ : عمر اندک پایی و کار بسیار به سر

شمارهٔ ۳۹۱ : پیوسته روم راه چو پرگار به سر

شمارهٔ ۳۹۲ : از دولت وصل کس مبادا مهجور

شمارهٔ ۳۹۳ : بیچاره خرد به سعی باشد مجبور

شمارهٔ ۳۹۴ : از بس که بود چشم خزف بر گوهر

شمارهٔ ۳۹۵ : آنم که برون جهد ز کانم گوهر

شمارهٔ ۳۹۶ : آمیخته‌ام به خلق، چون شهد به شیر

شمارهٔ ۳۹۷ : سیری نپذیرد از هوس نفس دلیر

شمارهٔ ۳۹۸ : گوشی طلب از خدای خود پند پذیر

شمارهٔ ۳۹۹ : در گوشه مسکنت من زار حقیر

شمارهٔ ۴۰۰ : ای محض شکم آمده چون چرخ اثیر

شمارهٔ ۴۰۱ : ای فیض تو همچو صبحدم عالمگیر

شمارهٔ ۴۰۲ : قدسی همه جا چو نیست سودا درگیر

شمارهٔ ۴۰۳ : بر من چو در وصل تو کردند فراز

شمارهٔ ۴۰۴ : بر قرص جو خودم بود دست دراز

شمارهٔ ۴۰۵ : عشق است که چرخ را برآمد به فراز

شمارهٔ ۴۰۶ : نتوان ز قضا گریختن با تک و تاز

شمارهٔ ۴۰۷ : خوش نیست زبان رمز را قصه دراز

شمارهٔ ۴۰۸ : موجود بود گرچه سراپا عاجز

شمارهٔ ۴۰۹ : آن برد گرو که رفت ازین دار به عجز

شمارهٔ ۴۱۰ : قدسی، منم و دلی چو آتش همه سوز

شمارهٔ ۴۱۱ : قدسی ز تو در قید حجاب است هنوز

شمارهٔ ۴۱۲ : قدسی به دلت هوای کام است هنوز

شمارهٔ ۴۱۳ : بینم رخ غم، نقاب نگشاده هنوز

شمارهٔ ۴۱۴ : شب‌های دراز رفت و خوابی نه هنوز

شمارهٔ ۴۱۵ : ای مرغ چمن، عشق ندانی ز هوس

شمارهٔ ۴۱۶ : ای خواهش عشقت آرزوی همه کس

شمارهٔ ۴۱۷ : پوشیده چو شمع نیست، داند همه کس

شمارهٔ ۴۱۸ : از همسفران عشق، چون اهل هوس

شمارهٔ ۴۱۹ : از فیض دم شماست پیش همه کس

شمارهٔ ۴۲۰ : کو عقل که نفس را کند منع هوس

شمارهٔ ۴۲۱ : از یک جنسند گرچه نیک و بد ناس

شمارهٔ ۴۲۲ : احوال زمانه از ستم‌کیشان پرس

شمارهٔ ۴۲۳ : با عقل به اندازه روی مایل باش

شمارهٔ ۴۲۴ : بی لخت جگر چو لاله در راغ مباش

شمارهٔ ۴۲۵ : آن غنچه که کار با صبا افتادش

شمارهٔ ۴۲۶ : هرکس که به گلشن وجود آرندش

شمارهٔ ۴۲۷ : دل عقده چرخ تا گشود، افکندش

شمارهٔ ۴۲۸ : آن کس که به معصیت فرو رفته سرش

شمارهٔ ۴۲۹ : گردون که ندانی سبب خیر و شرش

شمارهٔ ۴۳۰ : این یا رب گرمی که تو داری پاسش

شمارهٔ ۴۳۱ : این خانه که سقف باشد از افلاکش

شمارهٔ ۴۳۲ : خورشید که از پی بروند افلاکش

شمارهٔ ۴۳۳ : در سینه تنگ من وطن ساخت غمش

شمارهٔ ۴۳۴ : آن را که بود رگی ز غیرت به تنش

شمارهٔ ۴۳۵ : ای فیض ازل با نفست دوشادوش

شمارهٔ ۴۳۶ : دارد به من اتحاد، یار از من بیش

شمارهٔ ۴۳۷ : با آن که زدی بر جگرم صد جا نیش

شمارهٔ ۴۳۸ : صبحم، نیم از شکفته طبعی درویش

شمارهٔ ۴۳۹ : از فیض جنون، عقل برد کار ز پیش

شمارهٔ ۴۴۰ : گردون که ز هم نمی‌فتد اجزایش

شمارهٔ ۴۴۱ : عشق ارچه بود ز بود، نابودش بیش

شمارهٔ ۴۴۲ : هست از بن هر موی، مرا بر تن خویش

شمارهٔ ۴۴۳ : دارم به دو دست خویش دایم تن خویش

شمارهٔ ۴۴۴ : خون شد دلم از شنیدن نام وداع

شمارهٔ ۴۴۵ : پیدا بود از اشک فروهشته شمع

شمارهٔ ۴۴۶ : بی گریه، بود دیده چو بی باده ایاغ

شمارهٔ ۴۴۷ : زنهار دم سرد مده سر به چراغ

شمارهٔ ۴۴۸ : از ماه، چه نور چشم داری در میغ؟

شمارهٔ ۴۴۹ : ای عمر گرامی به ریا کرده تلف

شمارهٔ ۴۵۰ : ای باطن تو چو ظاهر آینه صاف

شمارهٔ ۴۵۱ : خوش نیست حقیقت و مجاز از هم پاک

شمارهٔ ۴۵۲ : بس تجربه کردیم درین عالم خاک

شمارهٔ ۴۵۳ : آن را که رسد کدورتی از افلاک

شمارهٔ ۴۵۴ : تا این کهن آسیا نکرده‌ست درنگ

شمارهٔ ۴۵۵ : آید دل صاف‌طینتان زود به چنگ

شمارهٔ ۴۵۶ : بی روی تو زد غبار در چشمم چنگ

شمارهٔ ۴۵۷ : زد قافله‌سالار، پی کوچ، دهل

شمارهٔ ۴۵۸ : چنندان که زند طعنه طعنش بر دل

شمارهٔ ۴۵۹ : هنگامه اهل وجد می‌باید و حال

شمارهٔ ۴۶۰ : از گل نگرفته‌ام سراغ از ته دل

شمارهٔ ۴۶۱ : پرهیز کن از راهنمایان فضول

شمارهٔ ۴۶۲ : آن کس که کند معرفت حق تحصیل

شمارهٔ ۴۶۳ : از بس که فسرد از نفس سرد، تنم

شمارهٔ ۴۶۴ : از مهره گردون نکشید آن که ستم

شمارهٔ ۴۶۵ : هر کثرت و وحدت که دهد دست به هم

شمارهٔ ۴۶۶ : فارغ شده‌ام ز ننگ و آسوده ز نام

شمارهٔ ۴۶۷ : مگذار کُمیت فهم را سست لجام

شمارهٔ ۴۶۸ : از مژده خویش پیشتر نه دو سه گام

شمارهٔ ۴۶۹ : از گریه نکرد ضعف در دیده مقام

شمارهٔ ۴۷۰ : چندی ز خرد، پختگی اندوخته‌ام

شمارهٔ ۴۷۱ : هر دم نتوان کرد به جامی مستم

شمارهٔ ۴۷۲ : چون صید اگر به دام صیاد افتم

شمارهٔ ۴۷۳ : زان روز که از مادر گیتی زادم

شمارهٔ ۴۷۴ : آن شوخ که دل به جلوه او دادم

شمارهٔ ۴۷۵ : هر سو که مهیای سفر می‌گردم

شمارهٔ ۴۷۶ : یک چند به فسق و معصیت یار شدم

شمارهٔ ۴۷۷ : در عشق، به جز زیان ندارد سودم

شمارهٔ ۴۷۸ : نی شکر ز جان، نه شکوه از تن دارم

شمارهٔ ۴۷۹ : با عشق، ز دل نهفته رازی دارم

شمارهٔ ۴۸۰ : از مرغ چمن، به گل سزاوارترم

شمارهٔ ۴۸۱ : با آن که گذشت در نقاب از نظرم

شمارهٔ ۴۸۲ : در وصل تو دیده بر زمین می‌دوزم

شمارهٔ ۴۸۳ : از خاک درت گر چو صبا برخیزم

شمارهٔ ۴۸۴ : شب‌ها که ز هجر، آب گردد نفسم

شمارهٔ ۴۸۵ : گردون زند از کین تو هر صبحی دم

شمارهٔ ۴۸۶ : در عشق به آن بهانه جو نزدیکم

شمارهٔ ۴۸۷ : چون آینه، گر به ساده‌لوحی مثلم

شمارهٔ ۴۸۸ : خود کرد به لطف اگرچه اول رامم

شمارهٔ ۴۸۹ : هرچند نواسنج قدیم چمنم

شمارهٔ ۴۹۰ : گفتی که لب آلوده به می چند کنم

شمارهٔ ۴۹۱ : از خوف، گهی خاطر خود ریش کنم

شمارهٔ ۴۹۲ : از حق، طلب دل حق‌اندیش کنم

شمارهٔ ۴۹۳ : خواهم ز گذشته‌ها روایت نکنم

شمارهٔ ۴۹۴ : قدسی هوس کام‌پرستی نکنم

شمارهٔ ۴۹۵ : هر روز، سرشک چشم طوفان‌زایم

شمارهٔ ۴۹۶ : قدسی من و بخت اگرچه توام بودیم

شمارهٔ ۴۹۷ : دل پیش تو ای دلبر کاشی داریم

شمارهٔ ۴۹۸ : تا یار شدی به رغم من با دشمن

شمارهٔ ۴۹۹ : الفاظ لباس است و معانی چو بدن

شمارهٔ ۵۰۰ : تا راز دلت ز دل نیاید به زبان

شمارهٔ ۵۰۱ : در باب وجودت ای خداوند جهان

شمارهٔ ۵۰۲ : تا هست به جا دایره کون و مکان

شمارهٔ ۵۰۳ : بی راهبری که سوزدش بهر تو جان

شمارهٔ ۵۰۴ : هرچند که رحمت است کار رحمان

شمارهٔ ۵۰۵ : جایی که بود پای محبت به میان

شمارهٔ ۵۰۶ : بی‌واسطه در مجلس ابنای زمان

شمارهٔ ۵۰۷ : زنهار مرو به گله خاموشان

شمارهٔ ۵۰۸ : شاهنشهی است خدمت درویشان

شمارهٔ ۵۰۹ : عقل آمد و دل در اضطراب است همان

شمارهٔ ۵۱۰ : ای باخبر از حقیقت کون و مکان

شمارهٔ ۵۱۱ : آن صفحه که بایدش سراپا شستن

شمارهٔ ۵۱۲ : تا کی دنبال نفس سرکش رفتن

شمارهٔ ۵۱۳ : ای نفس، بس است این همه عصیان‌کردن

شمارهٔ ۵۱۴ : تا کی سخن معرفت انشا کردن؟

شمارهٔ ۵۱۵ : آزرده چو خاطرت ز با ما بودن

شمارهٔ ۵۱۶ : در عشق تو دل به شرم خواهد بودن

شمارهٔ ۵۱۷ : از نامه رسی پیش، چه خواهد بودن

شمارهٔ ۵۱۸ : دلگیر مشو ز شهر یا ده بودن

شمارهٔ ۵۱۹ : چون غنچه خراب گردم از خندیدن

شمارهٔ ۵۲۰ : از کس نبود کدورتم در باطن

شمارهٔ ۵۲۱ : ای نفس، به بندگی سری پیدا کن

شمارهٔ ۵۲۲ : از عشق حقیقی، اثری پیدا کن

شمارهٔ ۵۲۳ : چون باد بگرد و گلشنی پیدا کن

شمارهٔ ۵۲۴ : از خلق جهان، کناره‌ای ساز وطن

شمارهٔ ۵۲۵ : شد شهره شهر باده‌پیمایی من

شمارهٔ ۵۲۶ : گر عارض دلبرم بود گندم‌گون

شمارهٔ ۵۲۷ : از دل نرود آه غم‌آلود برون

شمارهٔ ۵۲۸ : هرچند جهد برق حوادث ز کمین

شمارهٔ ۵۲۹ : باشد ز تو دوست‌تر به تو چرخ برین

شمارهٔ ۵۳۰ : زلفی شده قید من، نه زنجیرست این

شمارهٔ ۵۳۱ : هر فعل که از تو در شمارست، ببین

شمارهٔ ۵۳۲ : عمری ز پی دوست نمودم تک و دو

شمارهٔ ۵۳۳ : اوراد من است داستان غم تو

شمارهٔ ۵۳۴ : زاهد، تا چند زرق و خودکامی تو؟

شمارهٔ ۵۳۵ : در بزم شهود، ذکر می‌گویی تو

شمارهٔ ۵۳۶ : گر دلشده‌ای، جان غم‌اندوزت کو؟

شمارهٔ ۵۳۷ : در بزم جهان، شمع شب‌افروزی کو؟

شمارهٔ ۵۳۸ : ای عمر به رفتن چه شتاب است بگو

شمارهٔ ۵۳۹ : ای بی‌جگر، آواز کمانم مشنو

شمارهٔ ۵۴۰ : بر ماه کنم گر ز سر شوق، نگاه

شمارهٔ ۵۴۱ : قدسی تا کی آه کشم از دل، آه

شمارهٔ ۵۴۲ : بی‌برگان را به صد هنر، بی زر و جاه

شمارهٔ ۵۴۳ : مشتاق جمال را چه بیگاه و چه گاه

شمارهٔ ۵۴۴ : کرد از ره راست چون رسولت آگاه

شمارهٔ ۵۴۵ : جز گفت و شنود زینت هوش مخواه

شمارهٔ ۵۴۶ : در دهر ز هر انجمنی خلوت به

شمارهٔ ۵۴۷ : دل از سر کوی یار برخاسته به

شمارهٔ ۵۴۸ : هر ذره غمت ز عالمی شادی به

شمارهٔ ۵۴۹ : با مردم روزگار، کم‌جوشی به

شمارهٔ ۵۵۰ : آن کز پی عارفان دین برگشته

شمارهٔ ۵۵۱ : چون مهرش اگر بود سپر در پنجه

شمارهٔ ۵۵۲ : آوازه من به هند و روم افتاده

شمارهٔ ۵۵۳ : بر روی تو چرخ دست رد ننهاده

شمارهٔ ۵۵۴ : حیرت، تپش از جام خرابم برده

شمارهٔ ۵۵۵ : هستی چمن جان و چمن در پرده

شمارهٔ ۵۵۶ : عشقت که به شعله راه پروانه زده

شمارهٔ ۵۵۷ : عشقت ره دیوانه و فرزانه زده

شمارهٔ ۵۵۸ : کی دل شود از هوای خود شرمنده

شمارهٔ ۵۵۹ : فریاد ز دست صبر نافرموده

شمارهٔ ۵۶۰ : ای همچو خرد در همه فن سنجیده

شمارهٔ ۵۶۱ : در غربتم استخوان چو نی نالیده

شمارهٔ ۵۶۲ : در عشق، چه دل‌هاست کباب از شعله

شمارهٔ ۵۶۳ : هرگز نشدم جرعه‌کش از جام گله

شمارهٔ ۵۶۴ : از خلق جهان، چه نیک و بد، یک قلمه

شمارهٔ ۵۶۵ : ای ذکر تو مقصود ز گفتار همه

شمارهٔ ۵۶۶ : شادم به دل خراب در ویرانه

شمارهٔ ۵۶۷ : دیوانه رهد ز رنج در ویرانه

شمارهٔ ۵۶۸ : از گردش و سیر فلک حادثه‌زای

شمارهٔ ۵۶۹ : ای تازه نهال سایه‌پرور بازآی

شمارهٔ ۵۷۰ : ای مرکز نه سپهر اعظم بازآی

شمارهٔ ۵۷۱ : همت طلبی، به تربت مجنون آی

شمارهٔ ۵۷۲ : ای جان و جهان، جهان و جان همه‌ای

شمارهٔ ۵۷۳ : ای عشق، حیات جاودان همه‌ای

شمارهٔ ۵۷۴ : ای دوست چرا در دل دیوانه نه ای

شمارهٔ ۵۷۵ : عشق آن تو شد، تواش کجا می‌طلبی

شمارهٔ ۵۷۶ : هرگز نشدم کام‌ور از مطلوبی

شمارهٔ ۵۷۷ : ای آن که کمر به جستن حق بستی

شمارهٔ ۵۷۸ : بگذار حدیث جزو و کل در مستی

شمارهٔ ۵۷۹ : ای عشق جدا ز وصل یارم کشتی

شمارهٔ ۵۸۰ : رنجورم و خسته‌دل، طبیبان مددی!

شمارهٔ ۵۸۱ : از دوری خود، بی پر و بالم کردی

شمارهٔ ۵۸۲ : خشنود به مژده وصالم کردی

شمارهٔ ۵۸۳ : ناصح به نصیحت چه پی ما گردی؟

شمارهٔ ۵۸۴ : خواهی که معزز و مکرم گردی

شمارهٔ ۵۸۵ : بد نیز مباش اگر نه خود به گردی

شمارهٔ ۵۸۶ : چون باصره در عشق مجازی ماندی

شمارهٔ ۵۸۷ : گر زان که خرد بیخودی افزا بودی

شمارهٔ ۵۸۸ : گر دونان را دست عطا می‌بودی

شمارهٔ ۵۸۹ : ای دل، ستم و جفای مردم دیدی؟

شمارهٔ ۵۹۰ : با آن که خبر ز حال زارم داری

شمارهٔ ۵۹۱ : ای غم نتوان گرفت هر دم یاری

شمارهٔ ۵۹۲ : گر شعر نگویم نه ز شعرم عاری

شمارهٔ ۵۹۳ : از عالم اگر عمل نیاید باری

شمارهٔ ۵۹۴ : از عشق بگو مقاله‌ای گر داری

شمارهٔ ۵۹۵ : در دست، ز صلح کل پشیزی داری

شمارهٔ ۵۹۶ : ای عشق، چه بر سرم ز افسون آری

شمارهٔ ۵۹۷ : این ره که تو سر کرده‌ای از مغروری

شمارهٔ ۵۹۸ : پُر پیش فتاده‌ای، قفایی نخوری

شمارهٔ ۵۹۹ : خواهم که به دل، چو عشق، مسکن گیری

شمارهٔ ۶۰۰ : هرچند نباشد خبرت از رازی

شمارهٔ ۶۰۱ : ای عشق، تو ما را به جهان می‌ارزی

شمارهٔ ۶۰۲ : شمعی تو، ولی ز انجمن پرهیزی

شمارهٔ ۶۰۳ : تجرید گزین تا به نوایی برسی

شمارهٔ ۶۰۴ : بر آسایش، مدار ننهاد کسی

شمارهٔ ۶۰۵ : خرسند بود چند به نام از تو کسی

شمارهٔ ۶۰۶ : نی عزت و اعتبار ماند به کسی

شمارهٔ ۶۰۷ : در وحدت ذات، گفته گوهرپاشی

شمارهٔ ۶۰۸ : گر از یاری، مدام از خود باشی

شمارهٔ ۶۰۹ : ای جان چه شود که مونس تن باشی

شمارهٔ ۶۱۰ : در پرده به هر دل آشنا می‌باشی

شمارهٔ ۶۱۱ : بی شعله، چو باده خود به خود می‌جوشی

شمارهٔ ۶۱۲ : یابی چو ز اهل فضل، شخصی عاصی

شمارهٔ ۶۱۳ : محروم ز وصل یار بودن تا کی

شمارهٔ ۶۱۴ : در ملک وجود، خوار بودن تا کی؟

شمارهٔ ۶۱۵ : روزن متعددست و مهتاب یکی

شمارهٔ ۶۱۶ : از مردم حال، اهل حال است یکی

شمارهٔ ۶۱۷ : بی‌فیضان را چه باک از بی‌برگی؟

شمارهٔ ۶۱۸ : عاشق نشود هلاک از بی‌برگی

شمارهٔ ۶۱۹ : گر بتوانی، به نفس خود کن جدلی

شمارهٔ ۶۲۰ : آن رند که در مثل ندارد بدلی

شمارهٔ ۶۲۱ : از عشق که نیست در جهانش بدلی

شمارهٔ ۶۲۲ : آن کز ازلش آمده فطرت عالی

شمارهٔ ۶۲۳ : بی فیض ازل رتبه نگردد عالی

شمارهٔ ۶۲۴ : بی ساغر عیش، مردم از بی‌حالی

شمارهٔ ۶۲۵ : آنها که خرید عشقشان از خامی

شمارهٔ ۶۲۶ : زین هستی موهوم، جدا باش دمی

شمارهٔ ۶۲۷ : سوز جگرم نمی‌برد درمانی

شمارهٔ ۶۲۸ : حیرت‌زده را چه غم ز سرگردانی

شمارهٔ ۶۲۹ : در شعر شوی گر انوری را ثانی

شمارهٔ ۶۳۰ : خوش در پی عقل و هوش افراختنی

شمارهٔ ۶۳۱ : رمزی‌ست حدیث عشق، دریافتنی

شمارهٔ ۶۳۲ : شد نغمه، وبال از فغانم بر نی

شمارهٔ ۶۳۳ : در بام شریعتی، دگر پر نزنی

شمارهٔ ۶۳۴ : ای دل، می تجرید تمنا نکنی

شمارهٔ ۶۳۵ : با فقر و فنا، چون فقرا سر چه کنی؟

شمارهٔ ۶۳۶ : ای پنجه‌قوی شکار لاغر چه کنی

شمارهٔ ۶۳۷ : تقریر ز حالی که نداری چه کنی

شمارهٔ ۶۳۸ : هر نیک و بدی که می‌کنی، می‌بینی

شمارهٔ ۶۳۹ : هر نقش که بر سپهر اعلا بینی

شمارهٔ ۶۴۰ : زنهار به فکر خواهش از جا نروی

شمارهٔ ۶۴۱ : گاهی نخود سبزی هر دیگ شوی

شمارهٔ ۶۴۲ : گر سوخته آتش بی دود شوی

شمارهٔ ۶۴۳ : تا کی مشغول عالم خاک شوی

شمارهٔ ۶۴۴ : گیرم ز مقربان درگاه شوی

شمارهٔ ۶۴۵ : با حرص و هوا، کی بود روزبهی؟

شمارهٔ ۶۴۶ : هرچند که دارد آسمان مهر و مهی

شمارهٔ ۶۴۷ : از کس نبود هراس در تنهایی

شمارهٔ ۶۴۸ : ای قد تو سرو چمن دلجویی

شمارهٔ ۶۴۹ : با رستم گُرد اگر هماورد تویی

شمارهٔ ۶۵۰ : در خانقه کون و مکان پیر تویی

شمارهٔ ۶۵۱ : ای پیرو کاملان عرفان که تویی