شمارهٔ ۳۱۰

قدسی مشهدی » رباعیات » شمارهٔ ۳۱۰

از نور رخت، سها چو خورشید بود

آن کش تو نه ای امید، نومید بود

تو عین بقا و دیگران محض فنا

هرکی به تو زنده گشت، جاوید بود

شمارهٔ ۳۰۹: فرزانه به قید شهر و کو بند بود شمارهٔ ۳۱۱: دل را به دعای تو صد امید بود

اطلاعات

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

قالب شعری:رباعی

منبع اولیه: امیرحسین موسوی

تعداد ابیات: 2

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

از نور رخت، سها چو خورشید بود

آن کش تو نه ای امید، نومید بود

هوش مصنوعی: چهره‌ات چنان درخشانی دارد که ستاره‌ای مانند سها را به یاد می‌آورد. اما اگر تو حضور نداشته باشی، امید به روشنی و نور از بین می‌رود و انسان دچار ناامیدی می‌شود.

تو عین بقا و دیگران محض فنا

هرکی به تو زنده گشت، جاوید بود

هوش مصنوعی: تو نماد زندگی هستی و دیگران تنها دچار زوال و نابودی‌اند. هر کسی که به تو ارتباط برقرار کند، همیشه زنده و پایدار خواهد بود.