خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات

اهلی شیرازی » دیوان اشعار » رباعیات

شمارهٔ ۱ : ایخواجه که فهم نکته سنج است ترا

شمارهٔ ۲ : از کسب کمال اگر ملال است ترا

شمارهٔ ۳ : ای همچو گهر در صدف سینه ما

شمارهٔ ۴ : یارب سگ کوی مقبلی ساز مرا

شمارهٔ ۵ : یارب نظر لطف بسویم بگشا

شمارهٔ ۶ : گر درد دل از غم حبیب است مرا

شمارهٔ ۷ : گر نیست کلید بخت در پنجه ما

شمارهٔ ۸ : زان روز که آب و گل سرشتند مرا

شمارهٔ ۹ : تا زلف تو کرد در غم آغشته مرا

شمارهٔ ۱۰ : تا بلبل خویش یار گفته است مرا

شمارهٔ ۱۱ : تا چشم بود به جام جمشید ترا

شمارهٔ ۱۲ : ای کرده چو ذره حسرت اندوز مرا

شمارهٔ ۱۳ : ای گل که غم تو خار ره گشت مرا

شمارهٔ ۱۴ : ایمرغ چمن که کار عشقست ترا

شمارهٔ ۱۵ : شیرین دهنا، شکر لبا، تازه خطا،

شمارهٔ ۱۶ : ای رفته و در دام بلا هشته مرا

شمارهٔ ۱۷ : ساقی دل من سوی تواش راه کجا؟

شمارهٔ ۱۸ : ای تنگ شکر، دهن بگفتن بگشا

شمارهٔ ۱۹ : عذرا بجفا اگر کشد وامق را

شمارهٔ ۲۰ : هرچند ز غصه دل فکار است مرا

شمارهٔ ۲۱ : گر باده کشی مپوش و مستی بنما

شمارهٔ ۲۲ : چون نافه از آن سرم فرو رفته بجیب

شمارهٔ ۲۳ : گر سوخته نیستی در درد مکوب

شمارهٔ ۲۴ : ما بنده پیریم سرا پا همه عیب

شمارهٔ ۲۵ : مانیم چو غنچه سر فرو برده به جیب

شمارهٔ ۲۶ : ما مست ره و هوای دل طبع فریب

شمارهٔ ۲۷ : خوشباش که بر دوزخیان روز حساب

شمارهٔ ۲۸ : اهلی تو مراد از لب دلبر مطلب

شمارهٔ ۲۹ : خورشید سپهر بی زوالی عشق است

شمارهٔ ۳۰ : صد خانه ز خوناب دلم ویران است

شمارهٔ ۳۱ : آنکس که بخوبان لب خندان دادست

شمارهٔ ۳۲ : آبی زدم مسیح یارت شده است

شمارهٔ ۳۳ : هر دل که اسیر محنت اوست خوشست

شمارهٔ ۳۴ : هر کس که ملامتی سرانجام وی است

شمارهٔ ۳۵ : آنکس که خطا از کلک گهر بار نوشت

شمارهٔ ۳۶ : از گلشن عیش جام مقصود که جست؟

شمارهٔ ۳۷ : از جان منت فراغ اگر ایساقیست

شمارهٔ ۳۸ : یاری که بصورت و بسیرت ملکیست

شمارهٔ ۳۹ : دل مست بتان ز صورت چون مه اوست

شمارهٔ ۴۰ : صیاد وشی که دام دل مجلس اوست

شمارهٔ ۴۱ : ساقی بحیات خضر کس رهبر نیست

شمارهٔ ۴۲ : ای مه که رخت آینه هر نظریست

شمارهٔ ۴۳ : تا نرگس مست یار در قهر منست

شمارهٔ ۴۴ : ما را سوی معشوق اگر میل و هواست

شمارهٔ ۴۵ : گر در چمن از تو گفتگو خواهد رفت

شمارهٔ ۴۶ : گر رند خراباتی و گر خلوتی است

شمارهٔ ۴۷ : هر چند که فتنه در جهان عشق انداخت

شمارهٔ ۴۸ : با روی تو کآب زندگی از صافیست

شمارهٔ ۴۹ : شیرین دهنی چون قندو لعلی چو نبات

شمارهٔ ۵۰ : ای خفته بخواب غفلت اندر ظلمات

شمارهٔ ۵۱ : اهلی شب عشق آن دل افروز گذشت

شمارهٔ ۵۲ : این حسرت و غم که با من درویش است

شمارهٔ ۵۳ : باز آتش من بلند آوازه شدست

شمارهٔ ۵۴ : مجنون که ز بیم طعنه از خلق جداست

شمارهٔ ۵۵ : آن بت که ز فرق تا قدم صنع خداست

شمارهٔ ۵۶ : در مستی اگر کسی نکویا نه نکوست

شمارهٔ ۵۷ : واقف ز شب سیاه این سوخته کیست

شمارهٔ ۵۸ : اهلی همه عمر بت پرست ار چه بزیست

شمارهٔ ۵۹ : گیرم که مرا هر سر مو یک قلم است

شمارهٔ ۶۰ : یاد تو حریف من دیوانه بس است

شمارهٔ ۶۱ : من پیرم اگر کشته شوم از ستمت

شمارهٔ ۶۲ : در ملک جهان حیات جاوید یکیست

شمارهٔ ۶۳ : عمریست که میرود دل اندر ره دوست

شمارهٔ ۶۴ : بی بختم و دست و دل ز اندیشه تهیست

شمارهٔ ۶۵ : ای برهمن آن عارض چون لاله پرست

شمارهٔ ۶۶ : می نوش که آنکه کعبه کردست و کنشت

شمارهٔ ۶۷ : سامان دل از بی سر و سامانی ماست

شمارهٔ ۶۸ : در نزد حکیم مس هم از جنس طلاست

شمارهٔ ۶۹ : در دیده عقل عاشقی سوختن است

شمارهٔ ۷۰ : عشق آب حیات و خضر فرح فالست

شمارهٔ ۷۱ : هر چند که صیت شعرم « ظ » آفاق شنفت

شمارهٔ ۷۲ : عشق است که آرزوی جان همه اوست

شمارهٔ ۷۳ : آن شاهد شوخ بین که نغزی عجبست

شمارهٔ ۷۴ : پروانه صفت سوز دلم پنهان است

شمارهٔ ۷۵ : سبز شکرین که نیشکر بندهٔ اوست

شمارهٔ ۷۶ : ای گل که رخ ترا صفایی عجبست

شمارهٔ ۷۷ : ای غایت هر هنر که در آدم هست

شمارهٔ ۷۸ : آن غمزده ام که زهر غم نوش منست

شمارهٔ ۷۹ : ای آنکه در تو قبله اهل وفاست

شمارهٔ ۸۰ : عمرست شبی که با حریف طربیست

شمارهٔ ۸۱ : در وادی عشق کز صفت بیرونست

شمارهٔ ۸۲ : گردون طبق از بلندی همت بست

شمارهٔ ۸۳ : آنکس که ز حسن او جلوه گرست

شمارهٔ ۸۴ : آن بت که خراب او سامریست

شمارهٔ ۸۵ : آنی که دم مسیح یارت شده است

شمارهٔ ۸۶ : بیمارم و هر کس که ببالین منست

شمارهٔ ۸۷ : خورشید مرا بنیکبختان نگه است

شمارهٔ ۸۸ : ای سرو که هرگز نبود درد و غمت

شمارهٔ ۸۹ : بد مهری چرخ بی وفا معلومست

شمارهٔ ۹۰ : گر روی بخاک مالیم عین وفاست

شمارهٔ ۹۱ : ساقی که طبیب درد مشتاقی ماست

شمارهٔ ۹۲ : ناید نفسم از دل غمساز درست

شمارهٔ ۹۳ : دنیا به اساس و نعمت و برگ خوش است

شمارهٔ ۹۴ : اهلی هنر و معرفت آموختنی است

شمارهٔ ۹۵ : هر سوخته پخته کی بود در ره دوست

شمارهٔ ۹۶ : در مذهب عشق مست و مستوره یکیست

شمارهٔ ۹۷ : جان یک نفس است و عمر مرغ قفس است

شمارهٔ ۹۸ : در آینه خاطرت از هر که شکی است

شمارهٔ ۹۹ : زاهد، به رخ آن مه چو نگاه افکندت

شمارهٔ ۱۰۰ : بهتر ز کمال عشق جانپرور چیست

شمارهٔ ۱۰۱ : اهلی که هزار بلبل از وی خجل است

شمارهٔ ۱۰۲ : عاشق که غمی در دل آگاه ویست

شمارهٔ ۱۰۳ : جز محنت و غصه حاصل دنیا چیست

شمارهٔ ۱۰۴ : عالم که چو چشم باز کردی هیچست

شمارهٔ ۱۰۵ : شهدی همه نیش است و در او نوش کم است

شمارهٔ ۱۰۶ : این عالم بی وفا ندانیم که چیست

شمارهٔ ۱۰۷ : امروز که دوران فلکت با تو نکوست

شمارهٔ ۱۰۸ : تا کی زغمت دو دیده تر خواهد گشت

شمارهٔ ۱۰۹ : ای میوه سر درختی باغ بهشت

شمارهٔ ۱۱۰ : هر چند که عاشقی دل افکارتر است

شمارهٔ ۱۱۱ : عمرم که بگفتگو درین خانه گذشت

شمارهٔ ۱۱۲ : زینگونه که عمر من درویش گذشت

شمارهٔ ۱۱۳ : در مذهب عاشقان که رمزی دگرست

شمارهٔ ۱۱۴ : باز آ که نماند بی توام تاب حیات

شمارهٔ ۱۱۵ : ما صاف دلیم و کار دشمن دغلیست

شمارهٔ ۱۱۶ : یارب تو شکسته مرا ساز درست

شمارهٔ ۱۱۷ : از جام کرم قسمت هر کس دوریست

شمارهٔ ۱۱۸ : مجنون چه اگر تشنه بحسن لیلی است

شمارهٔ ۱۱۹ : گر آدم و گر فرشته گر دیو و پری است

شمارهٔ ۱۲۰ : عارف بجز از عارف آگاه کجاست

شمارهٔ ۱۲۱ : جان دو جهان ز شخص من در سخنست

شمارهٔ ۱۲۲ : یک گربه ده و بصد « همی » منصرف است

شمارهٔ ۱۲۳ : پامال شود بفتنه هر مال که هست

شمارهٔ ۱۲۴ : کشتیست دو کون و ما تماشا گر کشت

شمارهٔ ۱۲۵ : مقصود خدا ز خلق اسرار دل است

شمارهٔ ۱۲۶ : بی صبر نصیب کس در این مایده نیست

شمارهٔ ۱۲۷ : در غیبت بیگنه یکی پرده در است

شمارهٔ ۱۲۸ : بخشش نبود جز صفت حضرت دوست

شمارهٔ ۱۲۹ : آن نیست هنر که خانه پر گنج و زرست

شمارهٔ ۱۳۰ : آنکس نعمش زیاده باشد همه وقت

شمارهٔ ۱۳۱ : ممسک بجهان به بیش و کم محرومست

شمارهٔ ۱۳۲ : با خلق اگر غرض نباشد سخنت

شمارهٔ ۱۳۳ : آنرا که هنر نباشد و پایه بخت

شمارهٔ ۱۳۴ : ای دانش خود گشته هنر در نظرت

شمارهٔ ۱۳۵ : در باغ می از نیک و بد مردم مست

شمارهٔ ۱۳۶ : غیر از ره عیش گرچه دلخواهی نیست

شمارهٔ ۱۳۷ : ای خفته که راه بیخودی پیشه تست

شمارهٔ ۱۳۸ : هر تازه خطی که بهر زو با تو یکیست

شمارهٔ ۱۳۹ : شهوت ضررش مگو که حالی پیداست

شمارهٔ ۱۴۰ : وصلت نه بنسبت و به بختی که بداست

شمارهٔ ۱۴۱ : آخر ز جهان غرقه بخون باید رفت

شمارهٔ ۱۴۲ : با ظلمت مرگ برق جان را چه ثبات

شمارهٔ ۱۴۳ : ای مست فرح که ساغرت هست بدست

شمارهٔ ۱۴۴ : برخاست میان بسته دلم چابک و چست

شمارهٔ ۱۴۵ : چو پیر شدی لذت دوران هیچست

شمارهٔ ۱۴۶ : خوش آنکه بخلقش سربازاری نیست

شمارهٔ ۱۴۷ : من گنجم اگر خرابیم آیین است

شمارهٔ ۱۴۸ : ای با تو عدم وجود هر چیز که هست

شمارهٔ ۱۴۹ : آسوده در لطف حق از هر سوریست

شمارهٔ ۱۵۰ : خوشباش که بنده گر نکویانه نکوست

شمارهٔ ۱۵۱ : احمد سبب وجود آدم شده است

شمارهٔ ۱۵۲ : تخمیر نبوت و ولایت ازلی است

شمارهٔ ۱۵۳ : مفتاح در گنج جهان نادعلی است

شمارهٔ ۱۵۴ : کس سر خدا بی نبی الله نیافت

شمارهٔ ۱۵۵ : آن بنده حق لطف ازل شامل اوست

شمارهٔ ۱۵۶ : خوش وقت شهیدی که بخون خفت و برفت

شمارهٔ ۱۵۷ : از آل علی هر چه ترا دل باشد

شمارهٔ ۱۵۸ : « والتین » به حسن قسم ز معبود غنی است

شمارهٔ ۱۵۹ : صید حرم دل همگی نور و صفاست

شمارهٔ ۱۶۰ : هر چند که کار شیخ بر نیکو عملیست

شمارهٔ ۱۶۱ : اهلی اگرت آرزوی آب بقاست

شمارهٔ ۱۶۲ : اهلی که نظر یافته از آل عباست

شمارهٔ ۱۶۳ : هر جا که مزار و مرقد آل عباست

شمارهٔ ۱۶۴ : خواهی بگذری چابک و چست

شمارهٔ ۱۶۵ : ای دیو هوس رفته ترا در رگ و پوست

شمارهٔ ۱۶۶ : آدم که جبلی از قضا زلت اوست

شمارهٔ ۱۶۷ : هر سجده که میکنی پی خدمت دوست

شمارهٔ ۱۶۸ : شیریست درنده نفس سرکش که تراست

شمارهٔ ۱۶۹ : ایطالب کعبه گر ترا میل صفاست

شمارهٔ ۱۷۰ : ایزد که بکعبه کرد حکم سفرت

شمارهٔ ۱۷۱ : آن چار کتاب حق که آمد ز نخست

شمارهٔ ۱۷۲ : بر چرخ قدم نهی به سعی و حرکت

شمارهٔ ۱۷۳ : آنرا که شرف ز صحبت همنفسی است

شمارهٔ ۱۷۴ : ایزد که برحمت نظری سوی تو داشت

شمارهٔ ۱۷۵ : جوری ز زمانه بر بد اندیش نرفت

شمارهٔ ۱۷۶ : کج دست که در مال کسانش نظر است

شمارهٔ ۱۷۷ : فرزند که بی حیا و شرم و ادب است

شمارهٔ ۱۷۸ : برخیز که بخت در سبب ساختن است

شمارهٔ ۱۷۹ : دردی کش عشق جمله صافی بین است

شمارهٔ ۱۸۰ : اکنون که بهار عمر در نشو و نماست

شمارهٔ ۱۸۱ : پیش تو مرا شرم و حیا خواهد کشت

شمارهٔ ۱۸۲ : شیر از که از آب و هوا خلدوش است

شمارهٔ ۱۸۳ : گر کار جهان ز غصه بی تاری نیست

شمارهٔ ۱۸۴ : خنجر بکف تو کز صفا رم زده است

شمارهٔ ۱۸۵ : جز هجر نصیب عاشق بیدل چیست

شمارهٔ ۱۸۶ : گردر تر و خشک دهر گشتی همه هیچ

شمارهٔ ۱۸۷ : عیش و طرب جهان فانی همه هیچ

شمارهٔ ۱۸۸ : مست می وصل او اگر شیر بود

شمارهٔ ۱۸۹ : منعم همه مال و کسب زر میداند

شمارهٔ ۱۹۰ : زاهد زورع بر سر هر شی نرسد

شمارهٔ ۱۹۱ : هر چند که نیشکر دلاویز بود

شمارهٔ ۱۹۲ : از کوشش من بمن نوایی نرسد

شمارهٔ ۱۹۳ : هرگز فلکم باده رخشان ندهد

شمارهٔ ۱۹۴ : عشق ار پی زینت و هنر میسوزد « کذا »

شمارهٔ ۱۹۵ : تا کی رطب لبت باغیار رسد

شمارهٔ ۱۹۶ : زاهد که اساس دین برونق طلبد

شمارهٔ ۱۹۷ : گردون که ازو هر چه دلم خواست نشد

شمارهٔ ۱۹۸ : کی ره سوی عشق عقل آگاه برد

شمارهٔ ۱۹۹ : آسیب نهان به خرمن ما نرسد

شمارهٔ ۲۰۰ : عاشق ز غم تو کی دهان باز کند

شمارهٔ ۲۰۱ : گر یار نه آنچنان نماید که بود

شمارهٔ ۲۰۲ : هر چند لب تو شربت نوش بود

شمارهٔ ۲۰۳ : هر چند که صبح عیش ما کم بدمد

شمارهٔ ۲۰۴ : رنگی که سرشگ من ز حسرت دارد

شمارهٔ ۲۰۵ : با همچو منی که همسخن خواهد بود

شمارهٔ ۲۰۶ : ای کز گل روی تو رخم زرد بود

شمارهٔ ۲۰۷ : چون یار برون از دل پر خون نشود

شمارهٔ ۲۰۸ : برخیز که وصل ساقی از کف برود

شمارهٔ ۲۰۹ : اهلی که ز سودای بتان سود ندید

شمارهٔ ۲۱۰ : عاشق نه که از می دل راحت دارد

شمارهٔ ۲۱۱ : ای آمده از عدم سوی ملک وجود

شمارهٔ ۲۱۲ : تا تیغ بر استخوان ز جورت نرسید

شمارهٔ ۲۱۳ : رسوایی ما ز تنگدستی خیزد

شمارهٔ ۲۱۴ : دردی که دوای او قضا را نرسد

شمارهٔ ۲۱۵ : خوشباش که غم کلید شادی باشد

شمارهٔ ۲۱۶ : صد عاشق اگر کشته ز بیداد بود

شمارهٔ ۲۱۷ : گر پیش تو سر ز کشتن افتد به سجود

شمارهٔ ۲۱۸ : شوخی که چو سرو ناز دلکش باشد

شمارهٔ ۲۱۹ : زان گرد گنه بذیل عشاق رسد

شمارهٔ ۲۲۰ : بس دور مشو که عمر بس بیتو مباد

شمارهٔ ۲۲۱ : گر عشق بنای جان ز بنیاد برد

شمارهٔ ۲۲۲ : خوش آنکه دمی زمانه یارم باشد

شمارهٔ ۲۲۳ : تا خنده زنان لبت به بستان آمد

شمارهٔ ۲۲۴ : تا کی ستمت بر دل نا شاد رسد

شمارهٔ ۲۲۵ : هر کس که به دقن بدندان نگزید

شمارهٔ ۲۲۶ : ایساقی جان که جای فدای تو بود

شمارهٔ ۲۲۷ : گر دل ز غبار غم درون پاک کند

شمارهٔ ۲۲۸ : در عشق تو کس جز رخ زردش نرسد

شمارهٔ ۲۲۹ : می خور که حیات جاودانت بدهند

شمارهٔ ۲۳۰ : چشم بد کس بچشم مستت نرسد

شمارهٔ ۲۳۱ : گر حسن چون حسن شیرین ننمود

شمارهٔ ۲۳۲ : زان چشم سیه که دل سیه میگردد

شمارهٔ ۲۳۳ : تا دست بود در وفا خواهم زد

شمارهٔ ۲۳۴ : هر چند دلم بوصل فایز نشود

شمارهٔ ۲۳۵ : هر چند دلم زعشق آزار کشید

شمارهٔ ۲۳۶ : طالب که دلش در پی مطلوب بود

شمارهٔ ۲۳۷ : گاهیم بعشق و مستی آموخته اند

شمارهٔ ۲۳۸ : در آتش پدر نگاه لیلی چون کرد

شمارهٔ ۲۳۹ : تا کی غم دل عاشق بی بخت خورد

شمارهٔ ۲۴۰ : تا چند چنین عهد شکن خواهی بود

شمارهٔ ۲۴۱ : خاک قدم تو نافه چین ارزد

شمارهٔ ۲۴۲ : آمد غم دل که آب آدم ببرد

شمارهٔ ۲۴۳ : آنشمع دمی ز چشم روشن نرود

شمارهٔ ۲۴۴ : آنی که حسد مه از صفای تو برد

شمارهٔ ۲۴۵ : گر سینه ما چاک ز نظاره بود

شمارهٔ ۲۴۶ : مشتاق تو فردوس برین را چکند

شمارهٔ ۲۴۷ : می خور که فلک نقد بقا میدزدد

شمارهٔ ۲۴۸ : هر که سگ تست بر دری ننشیند

شمارهٔ ۲۴۹ : ما را شب هجر او آید چه شود؟

شمارهٔ ۲۵۰ : در هجر تو خلق از سر و سامان شده اند

شمارهٔ ۲۵۱ : از دل چو دمی غم تو بیرون نرود

شمارهٔ ۲۵۲ : آنرا که مراد از در امید دهند

شمارهٔ ۲۵۳ : طاوس اگر بجلوه پر باز کند

شمارهٔ ۲۵۴ : آن شمع دمی ز چشم روشن نرود

شمارهٔ ۲۵۵ : هر دل که درو مهر کسی ریش کند

شمارهٔ ۲۵۶ : تا دل غم جان داشت بدلبر نرسید

شمارهٔ ۲۵۷ : در هودج عشق عقل واپس نرسد

شمارهٔ ۲۵۸ : گاهم ره بتخانه نکو می‌آید

شمارهٔ ۲۵۹ : دل کز تو پریچهره مشوش باشد

شمارهٔ ۲۶۰ : کس نیست که کشته ایماه نشد

شمارهٔ ۲۶۱ : دل آینه دار ترک و تاجیک بود

شمارهٔ ۲۶۲ : اهلی که ره علم و هنر میسپرد

شمارهٔ ۲۶۳ : هر کو غم آنسرو سرافراز خرید

شمارهٔ ۲۶۴ : گر کشته شویم بر تو باری نرسد

شمارهٔ ۲۶۵ : هرگاه که شمع قامتم میسوزد

شمارهٔ ۲۶۶ : هرگز دلم از عشق پشیمان نشود

شمارهٔ ۲۶۷ : بر چرخ نه هر ستاره یی زهره بود

شمارهٔ ۲۶۸ : عیش و طرب از مایه هستی خیزد

شمارهٔ ۲۶۹ : ایسرو سهی هر که هوای تو کند

شمارهٔ ۲۷۰ : در بحر غم تو عالمی جان دادند

شمارهٔ ۲۷۱ : ای جان جهان تن تو را درد مباد

شمارهٔ ۲۷۲ : عشقت که زغم رشته جانم گسلد

شمارهٔ ۲۷۳ : آن تنگ دهن که غنچه حیرانش شد

شمارهٔ ۲۷۴ : جان بهر غمست و بیغم امکان نبود

شمارهٔ ۲۷۵ : آنسرو قدان که گلرخ و ماه وشند

شمارهٔ ۲۷۶ : در عشق اساس چاره کردن نبود

شمارهٔ ۲۷۷ : یارب دل کس جز از تو خرم نشود

شمارهٔ ۲۷۸ : از هر چه در این دایره موجود بود

شمارهٔ ۲۷۹ : آن جو که بریده گشت از چشمه خود

شمارهٔ ۲۸۰ : با آنکه زبان کلید هر کار بود

شمارهٔ ۲۸۱ : طایر صفتان بخلق زوری نگنند

شمارهٔ ۲۸۲ : اهلی بسخن کشت تو خرمن نشود

شمارهٔ ۲۸۳ : روز غم اگر بکوتهی میگردد

شمارهٔ ۲۸۴ : خر نیست کسی که از جهان ناز خرد

شمارهٔ ۲۸۵ : اکسیر نظر ورای تعلیم بود

شمارهٔ ۲۸۶ : آسوده بود هر که کم آزار بود

شمارهٔ ۲۸۷ : با خلق خدا نمیتوان غوغا کرد

شمارهٔ ۲۸۸ : آنان که اساس کار بر خلق نهند

شمارهٔ ۲۸۹ : هر سخت سخن که تلخگویی دارد

شمارهٔ ۲۹۰ : هر ذره که صبر یار خود خواهد کرد

شمارهٔ ۲۹۱ : مستی که ندامت از شرابش باشد

شمارهٔ ۲۹۲ : تا ظلمت محنت بنهایت نرسد

شمارهٔ ۲۹۳ : هر صحبت مستیی خماری دارد

شمارهٔ ۲۹۴ : آنان که بخلق از ره معنی نگرند

شمارهٔ ۲۹۵ : عاقل ز حسود خود حذر خواهد کرد

شمارهٔ ۲۹۶ : این مدعیان کی بشکایت ارزند

شمارهٔ ۲۹۷ : خاکی که چو گرد گرد درها گردد

شمارهٔ ۲۹۸ : نو کیسه که همچو غنچه زرناک شود

شمارهٔ ۲۹۹ : گر پیش سخی شب زر گردون باشد

شمارهٔ ۳۰۰ : درویش سخی را همه کس یار بود

شمارهٔ ۳۰۱ : آن خواجه گرش گاه بخرمن نقتد

شمارهٔ ۳۰۲ : از بخل درین سرا کسی میر نشد

شمارهٔ ۳۰۳ : تعظیم خسان به جا و مسکن باشد

شمارهٔ ۳۰۴ : سهل است که مرد گوشه یی بگزیند

شمارهٔ ۳۰۵ : هر بیخردی که نخوتش کار بود

شمارهٔ ۳۰۶ : آدم ز ادب فرشته اطوار بود

شمارهٔ ۳۰۷ : آنانکه به بند زینت و زیب تنند

شمارهٔ ۳۰۸ : مردم همه جوهری و صاحب نظرند

شمارهٔ ۳۰۹ : می را که خمار در کمین است چه سود

شمارهٔ ۳۱۰ : گر عمر بکار می کنی حیف بود

شمارهٔ ۳۱۱ : می باده‌فروش داد و زر می‌طلبد

شمارهٔ ۳۱۲ : ای پیر شکسته توبه سست نهاد

شمارهٔ ۳۱۳ : گر رخش هوای دل اسیرت نبود

شمارهٔ ۳۱۴ : در روی جوانان نظری می‌باید

شمارهٔ ۳۱۵ : شهوت نهلی که چون شرابت ببرد

شمارهٔ ۳۱۶ : کس در پی آزار دل افکار مباد

شمارهٔ ۳۱۷ : آدم که بعشق محرم یار بود

شمارهٔ ۳۱۸ : عاشق که همیشه وصل یارش باشد

شمارهٔ ۳۱۹ : خوش گفت پدر مرا کسی مرد بود

شمارهٔ ۳۲۰ : آنانکه بخوبی زنان مینازند

شمارهٔ ۳۲۱ : دست تو بشاهدان عالم نرسد

شمارهٔ ۳۲۲ : آدم که نتش سرای ویران باشد

شمارهٔ ۳۲۳ : دردا که رسید پیری و داد نوید

شمارهٔ ۳۲۴ : این غره عمر عاقبت سلخ شود

شمارهٔ ۳۲۵ : آن خواجه که خانه را بکهگل اندود

شمارهٔ ۳۲۶ : هر چند که خصم کینه ور میباشد

شمارهٔ ۳۲۷ : گردون که همیشه خاطر آزار بود

شمارهٔ ۳۲۸ : گلزار جهان که غیر خارش نبود

شمارهٔ ۳۲۹ : پیری که ز خستگی تنش تاب خورد

شمارهٔ ۳۳۰ : گردون تن ما چه خانه جان میکرد

شمارهٔ ۳۳۱ : هر چیز که نوبهار و نوبر باشد

شمارهٔ ۳۳۲ : بیگانه وشی که دیر دیرش بینند

شمارهٔ ۳۳۳ : تا کار بخلقت نفتد یار تو اند

شمارهٔ ۳۳۴ : فریاد که عمر رفت و حرمان بفزود

شمارهٔ ۳۳۵ : نقش سخنم بنقش نقاش بود

شمارهٔ ۳۳۶ : من نقد درستم نه مس روی اندود

شمارهٔ ۳۳۷ : تا رهزن خواب در سرایت نبرد

شمارهٔ ۳۳۸ : عمر تو اگر بخواب غفلت گذرد

شمارهٔ ۳۳۹ : هر چیز که در علم تو معلوم بود

شمارهٔ ۳۴۰ : پروانه تر از شمع روشن طلبد

شمارهٔ ۳۴۱ : مست تو کسی بود که چون آه کند

شمارهٔ ۳۴۲ : هر چیز که در جهان نمودی دارد

شمارهٔ ۳۴۳ : در راه حق انبیا چو انجم گشتند

شمارهٔ ۳۴۴ : از بس که دلم پیام او می‌شنود

شمارهٔ ۳۴۵ : از آل علی هر چه ترا دل باشد

شمارهٔ ۳۴۶ : بر مهر علی خوش نفسان میجوشند

شمارهٔ ۳۴۷ : ما را ز حسین تشنه چون یاد آید

شمارهٔ ۳۴۸ : با علم خدا عین یقین میباید

شمارهٔ ۳۴۹ : هر چند به حکمت شده یی فرد و وحید

شمارهٔ ۳۵۰ : گر خرقه عارفان بصد چاک بود

شمارهٔ ۳۵۱ : هر جانوری که در جهان باشد و بود

شمارهٔ ۳۵۲ : گر مال خدا دهی تباهی ببرد

شمارهٔ ۳۵۳ : افراط طعام هر که غمناک کند

شمارهٔ ۳۵۴ : صایم بود آنکه خاطری شاد کند

شمارهٔ ۳۵۵ : حج یافت کس کزو کس آزار ندید

شمارهٔ ۳۵۶ : زنهار مگو فرشته امکان نبود

شمارهٔ ۳۵۷ : انوار فرشته از فلک میتابد

شمارهٔ ۳۵۸ : گر تن ز فروغ روح وامانده شود

شمارهٔ ۳۵۹ : گر کوزه تن سفال در یوزه شود

شمارهٔ ۳۶۰ : آنانکه ز شاخ بخت برخوردارند

شمارهٔ ۳۶۱ : بیگانه وشی با من دیوانه چه سود

شمارهٔ ۳۶۲ : مرد آن نبود که چشمش آلوده بود

شمارهٔ ۳۶۳ : تا پیر و معلم از تو خرم نشود

شمارهٔ ۳۶۴ : در راه طلب کسی بجایی برسد

شمارهٔ ۳۶۵ : بر علم و هنر گرچه کسش دق نرسد

شمارهٔ ۳۶۶ : آنرا که خیال دلفروزی باشد

شمارهٔ ۳۶۷ : با صاحب حسن دیده حس باشد

شمارهٔ ۳۶۸ : از مستی شد ملک نگون خواهد بود

شمارهٔ ۳۶۹ : سلطان که خراج بر رعیت فکند

شمارهٔ ۳۷۰ : باید دل شه بعفو خواهان باشد

شمارهٔ ۳۷۱ : بی تجربه به هر کی با یکی یار شود

شمارهٔ ۳۷۲ : جز سرو قدان که مردم از ناز کشند

شمارهٔ ۳۷۳ : از بنده هنر ارادت شاه بود

شمارهٔ ۳۷۴ : ظالم بقیامت اعتقادش نبود

شمارهٔ ۳۷۵ : گویم سخنی اگر ترا هوش بود

شمارهٔ ۳۷۶ : زن را که بجام عیش دستی باشد

شمارهٔ ۳۷۷ : فرخنده سعادتی که معبود دهد

شمارهٔ ۳۷۸ : فرزند تو بهتر آنکه خود رو نبود

شمارهٔ ۳۷۹ : پرسید کسی که آخر آیا چه شود

شمارهٔ ۳۸۰ : شیخ است بر آن که کار خود نیک کند

شمارهٔ ۳۸۱ : شیراز که کس درو هنر نپذیرد

شمارهٔ ۳۸۲ : شیراز که گل درو بصد لون بود

شمارهٔ ۳۸۳ : هر کس که بوقت عقد زن نار خرید

شمارهٔ ۳۸۴ : مرغی که ز بند غم گشادش باشد

شمارهٔ ۳۸۵ : هر چند که دل بوصل دادیم نشد

شمارهٔ ۳۸۶ : هر کس که نه سر بپای دلدار نهد

شمارهٔ ۳۸۷ : ای تازه جوان بیا و پیری بنگر

شمارهٔ ۳۸۸ : آورد پری از گل من باد خبر

شمارهٔ ۳۸۹ : ایخواجه ز کف رسوم حکمت مگذار

شمارهٔ ۳۹۰ : آمد سحری بخوابم آنشاخ شکر

شمارهٔ ۳۹۱ : آنمه بجفا ز ما برید آخر کار

شمارهٔ ۳۹۲ : رویت چمن است صد گل آورده ببار

شمارهٔ ۳۹۳ : گر دم نزنم فسونه گویی کم گیر

شمارهٔ ۳۹۴ : آنگل که غمش ز پادشاهی خوشتر

شمارهٔ ۳۹۵ : یارب تو ز چشم غیر مستورم دار

شمارهٔ ۳۹۶ : یارب گنهم ببخش و عذرم بپذیر

شمارهٔ ۳۹۷ : یارب تو مراد من غمناک بر آر

شمارهٔ ۳۹۸ : گر راز دلت نگفته باشد بهتر

شمارهٔ ۳۹۹ : زنهار بغیبت از کسی نام مبر

شمارهٔ ۴۰۰ : هر چند که تنگدستی ای شاخ بهار

شمارهٔ ۴۰۱ : ای قطره آب از منی و ما بگذر

شمارهٔ ۴۰۲ : ای مست حق از می مجازی بگذر

شمارهٔ ۴۰۳ : هرچند بدلخواه رود ظاهر عمر

شمارهٔ ۴۰۴ : مشنو که چو من عمر تباهیست دگر

شمارهٔ ۴۰۵ : گه بر در کعبه ایم گه بر در دیر

شمارهٔ ۴۰۶ : آنرا که اجل شکست پیمانه عمر

شمارهٔ ۴۰۷ : زانگونه شوی زنده بتقدیر دگر

شمارهٔ ۴۰۸ : از پرسش دوستان قدم باز مگیر

شمارهٔ ۴۰۹ : آنکس که بخدمت تو تن کرد اسیر

شمارهٔ ۴۱۰ : ای نخل جوان درین چمن با گل و خار

شمارهٔ ۴۱۱ : حکمت ز ره دلیل و برهان آموز

شمارهٔ ۴۱۲ : در ملک جهان چه دیدی از عمر دراز

شمارهٔ ۴۱۳ : در مهر علی کوش و در ایمان آویز

شمارهٔ ۴۱۴ : آدم بطهارت و تمیز است عزیز

شمارهٔ ۴۱۵ : عیدست بیا دل اسیری بنواز

شمارهٔ ۴۱۶ : ساقی قدحی که شد در گلشن باز

شمارهٔ ۴۱۷ : جان رفت و سر پریدنم نیست هنوز

شمارهٔ ۴۱۸ : با فتنه عشق خوبرویان مستیز

شمارهٔ ۴۱۹ : بگذر ز هوای شهوت و رغبت نفس

شمارهٔ ۴۲۰ : من سوزنم و تو در مثل مغناطیس

شمارهٔ ۴۲۱ : چو باده خوری مزن به بیهوده نفس

شمارهٔ ۴۲۲ : ای مست وصال یار از اغیار بترس

شمارهٔ ۴۲۳ : گاهی ز اسیران جگر ریش بپرس

شمارهٔ ۴۲۴ : بیمار و جز تو یاریم نیست ز کس

شمارهٔ ۴۲۵ : یارب خجلم چنان ز آلایش خویش

شمارهٔ ۴۲۶ : خاموش نشین و فتنه انگیز مباش

شمارهٔ ۴۲۷ : شهوت مپرست و بر بتان ناظر باش

شمارهٔ ۴۲۸ : دل همچو چراغ روغن از خون بودش

شمارهٔ ۴۲۹ : دوش از غم عمر رفته در منزل خویش

شمارهٔ ۴۳۰ : کسری که فلک بمعدلت پروردش

شمارهٔ ۴۳۱ : با خلق کرم کن و به آزار مکوش

شمارهٔ ۴۳۲ : فرزند نکو بر آر ای صاحب هش

شمارهٔ ۴۳۳ : آن قد چو سرو بین و روی چو مهش

شمارهٔ ۴۳۴ : عقل است کسی که شه برد فرمانش

شمارهٔ ۴۳۵ : گرخانه سیه زعشق او شد مخروش

شمارهٔ ۴۳۶ : تا کی نگرم بدیده روشن خویش

شمارهٔ ۴۳۷ : گر دوست نصیب ما نکردست فراغ

شمارهٔ ۴۳۸ : ایمه که ندارم از تو پروای چراغ

شمارهٔ ۴۳۹ : پیریم و فقیر و ناتوانیم و ضعیف

شمارهٔ ۴۴۰ : دهقان چو بخاک افکند تخم ضعیف

شمارهٔ ۴۴۱ : برخیز و طواف کعبه مشمار گزاف

شمارهٔ ۴۴۲ : گر بگسلی از لذت تن همچو ملک

شمارهٔ ۴۴۳ : آدم به کریوه ایست در راه فلک

شمارهٔ ۴۴۴ : اهلی که مرید تو بود پیر فلک

شمارهٔ ۴۴۵ : فرزند بخوی و بوی خودساز بزرگ

شمارهٔ ۴۴۶ : در طور فنا چو موسی از خود بگسل

شمارهٔ ۴۴۷ : شهوت چه حرام و چه حلال است وبال

شمارهٔ ۴۴۸ : اهلی ز جهانیان چو مجنون بگسل

شمارهٔ ۴۴۹ : زاد همه راه برگ و سازست ایدل

شمارهٔ ۴۵۰ : فرزند تو شاخیست تر از اول حال

شمارهٔ ۴۵۱ : ساقی من مست کی شوم همدم عقل

شمارهٔ ۴۵۲ : ایسرو سهی درآ در آغوش چو گل

شمارهٔ ۴۵۳ : اهلی در نظم و گوهر طبع فضول

شمارهٔ ۴۵۴ : اهلی ز جهانیان چو مجنون بگسل

شمارهٔ ۴۵۵ : ایمه که رخت گرفته صد خرده بگل

شمارهٔ ۴۵۶ : من خود نرسم بوصل آنطرفه غزال

شمارهٔ ۴۵۷ : یا رب گنه آلوده ز دنیا مبرم

شمارهٔ ۴۵۸ : یا رب مهل اندر گنه اندوختنم

شمارهٔ ۴۵۹ : یا رب من اگر گناه بیحد کردم

شمارهٔ ۴۶۰ : ما گنج غمیم و غم ز حق خواسته ایم

شمارهٔ ۴۶۱ : گر در همه آفاق بگردی چو نسیم

شمارهٔ ۴۶۲ : صاحب هنری را که بود طبع سلیم

شمارهٔ ۴۶۳ : ما با می و مستی سر تقوی داریم

شمارهٔ ۴۶۴ : تا کی ز خمار می سرافکنده شویم

شمارهٔ ۴۶۵ : تا چند بعالم مکرر نگریم

شمارهٔ ۴۶۶ : از بسکه زناکسان پریشان شده ام

شمارهٔ ۴۶۷ : گه در طلب عیش و سروری بودیم

شمارهٔ ۴۶۸ : از شصت گذشت عمر و رهبر نشدیم

شمارهٔ ۴۶۹ : چل سال بوادی طلب افتادم

شمارهٔ ۴۷۰ : ایشاه شهید بیتو ما چون باشیم

شمارهٔ ۴۷۱ : ساقی بخرابات اگر گام نهم

شمارهٔ ۴۷۲ : هر چند مجرد از خلایق شده ایم

شمارهٔ ۴۷۳ : فریاد که مردم و نگویی چه کسم

شمارهٔ ۴۷۴ : مشنو که کس از جهان رسیدست بکام

شمارهٔ ۴۷۵ : تا کی غمت ایشوخ سمتکار خوریم

شمارهٔ ۴۷۶ : من بلبل تلخ عیش شیرین سخنم

شمارهٔ ۴۷۷ : ایسرو روان که خوشتری از جانم

شمارهٔ ۴۷۸ : ای یوسف جان که من خریدار توام

شمارهٔ ۴۷۹ : ساقی بنشین که با تو دمساز شویم

شمارهٔ ۴۸۰ : دستم نرسد بوصل آنمه چکنم؟

شمارهٔ ۴۸۱ : دل سوخت ز عشق و دیده شد گریان هم

شمارهٔ ۴۸۲ : عمریست که من کشته دیدار توام

شمارهٔ ۴۸۳ : گر از دهنت روایتی میگویم

شمارهٔ ۴۸۴ : ای راحت جان که مست دیدار توام

شمارهٔ ۴۸۵ : مستم من و ناصبور و ناپروا هم

شمارهٔ ۴۸۶ : هرگز بغم جهان فرسوده نیم

شمارهٔ ۴۸۷ : بیروی تو چند جان بحسرت بدهم

شمارهٔ ۴۸۸ : گه وصف گلی بصد زبان میگویم

شمارهٔ ۴۸۹ : در بند کسی فتاده از سادگیم

شمارهٔ ۴۹۰ : ای تازه جوان کز تو دل افروخته ام

شمارهٔ ۴۹۱ : ما با رخ یار آینه جم چکنیم

شمارهٔ ۴۹۲ : ما ز هر غم عشق تو چون قند خوریم

شمارهٔ ۴۹۳ : من سوخته دل ز آتش تقدیرم

شمارهٔ ۴۹۴ : با درد خوش دلم چه درمان دارم؟

شمارهٔ ۴۹۵ : تا سر بودم سر جوانان دارم

شمارهٔ ۴۹۶ : ای کز ستم تو راحتی می یابم

شمارهٔ ۴۹۷ : آنشوخ که من شاه بتانش گویم

شمارهٔ ۴۹۸ : خورشید رخا ز مهر خود داد دهم

شمارهٔ ۴۹۹ : گر من صفت سینه مجروح کنم

شمارهٔ ۵۰۰ : ای گل گله تو پیش هر کس چکنم

شمارهٔ ۵۰۱ : من غیر تو ای مایه راحت چکنم

شمارهٔ ۵۰۲ : گاهی ز در کعب صفا میجستیم

شمارهٔ ۵۰۳ : از عشق هوای نیکنامی داریم

شمارهٔ ۵۰۴ : عمریست که بهر کام دارم ناکام

شمارهٔ ۵۰۵ : گر سر ننهم بجور دشمن چکنم؟

شمارهٔ ۵۰۶ : آب و گل ما که دشمانند بهم

شمارهٔ ۵۰۷ : در عشق تو دور از دل خرم ماییم

شمارهٔ ۵۰۸ : دل کو که حدیث دیگران گوش کنم

شمارهٔ ۵۰۹ : از نرگس مخمور تو من مست دلم

شمارهٔ ۵۱۰ : جان در غم او نماند و دلشاد شدم

شمارهٔ ۵۱۱ : از رشته فقر خرقه ای بافته ایم

شمارهٔ ۵۱۲ : عمری همه صحبت که و مه دیدم

شمارهٔ ۵۱۳ : یارب که مرا کار بسامان گردان

شمارهٔ ۵۱۴ : در خانه تن مشو دلا خانه نشین

شمارهٔ ۵۱۵ : هرچند بود کلید هر کار زبان

شمارهٔ ۵۱۶ : یک لحظه فراغ خاطر گوشه نشین

شمارهٔ ۵۱۷ : درویش توان به کهنه رختی بودن

شمارهٔ ۵۱۸ : زنهار که بد گفتن کس وِرد مکن

شمارهٔ ۵۱۹ : پیش از تو شه زمانه بودند کسان

شمارهٔ ۵۲۰ : خوش نیست بهار گلشن دهر از آن

شمارهٔ ۵۲۱ : هر چند که پی برم بر اسرار نهان

شمارهٔ ۵۲۲ : اهلی ز توفیق بد تبرا میکن

شمارهٔ ۵۲۳ : معراج رسول و قاب قوسین ببین

شمارهٔ ۵۲۴ : جز در ره علم دین دل آسوده مکن

شمارهٔ ۵۲۵ : گرد ترک کرم کند تو تر کیش ببین

شمارهٔ ۵۲۶ : بی وجه مبخش و بی سبب نیز مزن

شمارهٔ ۵۲۷ : با حق پدی نا حق در جنگ مزن

شمارهٔ ۵۲۸ : خوش وقت بهار و بانگ مرغان حزین

شمارهٔ ۵۲۹ : ما گریه کنان بر سر خاک پدران

شمارهٔ ۵۳۰ : قرآن که درو گنج الهیست درون

شمارهٔ ۵۳۱ : از پند رفیق مهربان عار مکن

شمارهٔ ۵۳۲ : یا رب بکرم درد مرا درمان کن

شمارهٔ ۵۳۳ : چو گریه خون گشاد خواهم دادن

شمارهٔ ۵۳۴ : ایسرو قد لاله رخ غنچه دهن

شمارهٔ ۵۳۵ : از بهر سری ذلیل نتوان بودن

شمارهٔ ۵۳۶ : هر چند ز جور بخت نامقبل من

شمارهٔ ۵۳۷ : دل را بغم زمانه آلوده مکن

شمارهٔ ۵۳۸ : برخیز و مکن تکیه به عمر گذران

شمارهٔ ۵۳۹ : هرگز نکنی میل من ایعهد شکن

شمارهٔ ۵۴۰ : عیسی دم ماست بخش شیرین نفسان

شمارهٔ ۵۴۱ : یارب دل من ز سینه ریشان گردان

شمارهٔ ۵۴۲ : اهلی بگسل ز صحبت هیچکسان

شمارهٔ ۵۴۳ : اهلی که بود خاک ره درد کشان

شمارهٔ ۵۴۴ : ساقی قدحی ببخش و بیداد مکن

شمارهٔ ۵۴۵ : هرگز نشود حسن چنین خوار که من

شمارهٔ ۵۴۶ : تا حال من حزین چه خواهد بودن

شمارهٔ ۵۴۷ : ساقی، چو چراغ سحرم زار و زبون

شمارهٔ ۵۴۸ : ای یوسف جان درون پیراهن تو

شمارهٔ ۵۴۹ : باد است سخن ز مدح پر باد مشو

شمارهٔ ۵۵۰ : بسرشت بچل صباح ایزد گل تو

شمارهٔ ۵۵۱ : گر سفله غنی شود چه جود آید ازو

شمارهٔ ۵۵۲ : هرکس که هوای نفس شد پیشه او

شمارهٔ ۵۵۳ : زن دوست نداری که بود دشمن تو

شمارهٔ ۵۵۴ : چون سبزه نخست بود همسایه سرو

شمارهٔ ۵۵۵ : با اینهمه بی نیازی و حشمت تو

شمارهٔ ۵۵۶ : گفتی غرضت ز بندگی چیست بگو

شمارهٔ ۵۵۷ : ای برقع ماه زلف همچون شب تو

شمارهٔ ۵۵۸ : ما را همه دم هوای یاریست ز نو

شمارهٔ ۵۵۹ : اهلی چو سگ تو شد مشو غافل ازو

شمارهٔ ۵۶۰ : آن دل که نگشته ام دمی خرم ازو

شمارهٔ ۵۶۱ : یارب تو خداوندی و ما بنده همه

شمارهٔ ۵۶۲ : دشمن چو توانا شود و خونخواره

شمارهٔ ۵۶۳ : درمعرکه بگریز ز پیکان همه

شمارهٔ ۵۶۴ : آدم که خداش سرفرازی داده

شمارهٔ ۵۶۵ : عالم شب و روزیست درین حادثه گاه

شمارهٔ ۵۶۶ : ما میوه این چمن چشیدیم همه

شمارهٔ ۵۶۷ : آن گل که بود رخش گلستان همه

شمارهٔ ۵۶۸ : در عشق زبونی از زبردستی به

شمارهٔ ۵۶۹ : ایچشمه آفتاب با روی چو ماه

شمارهٔ ۵۷۰ : عشق تو بلای عقل و دین است همه

شمارهٔ ۵۷۱ : یا رب بکرم نگاهدارنده تویی

شمارهٔ ۵۷۲ : ای محرم راز دل چه بیگانه وشی

شمارهٔ ۵۷۳ : ای آب بقا اگر ز گل پاک شوی

شمارهٔ ۵۷۴ : اهلی ز جهان چو قسمت خویش خوری

شمارهٔ ۵۷۵ : اهلی بسخن کجا رسیدی باری

شمارهٔ ۵۷۶ : گر از همه کس بلطف و احسان گذری

شمارهٔ ۵۷۷ : ایخواجه ز بخل اگر تو ایمان بدهی

شمارهٔ ۵۷۸ : با هر که دمی نشست و برخاست کنی

شمارهٔ ۵۷۹ : گر در پی قول و فعل سنجیده شوی

شمارهٔ ۵۸۰ : ایخاک چرا چو آتش از جا شده‌ای

شمارهٔ ۵۸۱ : از عامه مشو ملول اگر با درکی

شمارهٔ ۵۸۲ : رحمان طلبی ز اهل عرفان گردی

شمارهٔ ۵۸۳ : خضر ره ماست عقل در راهبری

شمارهٔ ۵۸۴ : هر چند حریف شاهد نغز شوی

شمارهٔ ۵۸۵ : هر سبزه گل که بر دمد ز آب و گلی

شمارهٔ ۵۸۶ : من گرچه نمیزنم دم از دانایی

شمارهٔ ۵۸۷ : اهلی تو گهی قبول جانان گردی

شمارهٔ ۵۸۸ : یارب خجلم بغایت از روی نبی

شمارهٔ ۵۸۹ : شرع از پی آن بود که غوغا نکنی

شمارهٔ ۵۹۰ : ایخواجه که از خلق بمال افزونی

شمارهٔ ۵۹۱ : گر حج نکنی کجا بجایی برسی

شمارهٔ ۵۹۲ : ایخواجه که در حقیقت حق کوشی

شمارهٔ ۵۹۳ : هر گاه که در معنی قرآن برسی

شمارهٔ ۵۹۴ : گر منکر حشر و نشر و رستاخیزی

شمارهٔ ۵۹۵ : هر چند که جز بلطف باری نخوری

شمارهٔ ۵۹۶ : بی تربیت حکیم چیزی نشوی

شمارهٔ ۵۹۷ : گر در نظر خجسته فالی برسی

شمارهٔ ۵۹۸ : آن به که بکس مزاح بازی نکنی

شمارهٔ ۵۹۹ : خوش زی بکسان که بینی از دهر خوشی

شمارهٔ ۶۰۰ : از مهر بتان اگر چه فرسوده شوی

شمارهٔ ۶۰۱ : در خانه اگر نکو سرشتی داری

شمارهٔ ۶۰۲ : گر بخت مدد کند که بویی ببری

شمارهٔ ۶۰۳ : ای آنکه چو نخل تازه آراسته‌ای

شمارهٔ ۶۰۴ : ای گوهر دل که گنج شاهی داری

شمارهٔ ۶۰۵ : یارب بکام دولت خویش رسی

شمارهٔ ۶۰۶ : پروانه‌صفت اهلی اگر سوخته‌ای

شمارهٔ ۶۰۷ : گر بر عدم و وجود عالم نفسی

شمارهٔ ۶۰۸ : آن گل که بنازکی ندارد بدلی

شمارهٔ ۶۰۹ : خوش آنکه گشاد چشم و دل سوی کسی

شمارهٔ ۶۱۰ : عاشق شوی آنزمان که تن خاک کنی

شمارهٔ ۶۱۱ : ساقی تو مگر چشم کرم باز کنی

شمارهٔ ۶۱۲ : گر طالب فیض آب انگور شوی

شمارهٔ ۶۱۳ : اهلی بدر آ ز گوشه تنهایی

شمارهٔ ۶۱۴ : گر خاک رهش بدیده ام گل کردی

شمارهٔ ۶۱۵ : جان در غم یوسف چو زلیخا نکنی

شمارهٔ ۶۱۶ : آراسته آمد و چه آراستنی

شمارهٔ ۶۱۷ : از عشق اگر جگر کبابی باشی

شمارهٔ ۶۱۸ : ای باد بیک سخن دلم خوش کردی

شمارهٔ ۶۱۹ : آنی که بحسن از مه و خورشید بهی

شمارهٔ ۶۲۰ : ای کز مه خود چو سایه بی نور تری

شمارهٔ ۶۲۱ : ساقی نظری به بینوایی باری

شمارهٔ ۶۲۲ : گر وعده همیدهی و جان میسوزی

شمارهٔ ۶۲۳ : گفتی ز زبان سبزه زار و لب جوی

شمارهٔ ۶۲۴ : گر زلف چو شست او قضا بگشادی

شمارهٔ ۶۲۵ : اهلی تو که با اهل ریا نزدیکی

شمارهٔ ۶۲۶ : می نوش نه آنچنان که از دست شوی

شمارهٔ ۶۲۷ : در راه سخن جز به ادب راه مپوی

شمارهٔ ۶۲۸ : گر با همه کس راست روی پیشه کنی

شمارهٔ ۶۲۹ : گر خلق فرشته اند اگر دیو و پری

شمارهٔ ۶۳۰ : با یوسف خویش گرگ در پوست تویی

شمارهٔ ۶۳۱ : آنگل که بود به حسن شمع چگلی

شمارهٔ ۶۳۲ : خوش گفت به باغ بلبل نغمه سرای