خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

ابیات برگزیده از غزلیات

طغرای مشهدی » گزیدهٔ اشعار » ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۱ : نمی شد نو خط دیوان ما، رشک گلستانی

شمارهٔ ۲ : تا نام تو سردفتر معنی ست رقم را

شمارهٔ ۳ : بیند چگونه غیر تو بیننده خدا

شمارهٔ ۴ : فردوس را نمونه ساغر دهد به ما

شمارهٔ ۵ : در محبت سست بنیادیم چون قصر حباب

شمارهٔ ۶ : دلم در نازکی باج از پر پروانه می گیرد

شمارهٔ ۷ : گر دلم نالان شد از دست بتان، عیبش مکن

شمارهٔ ۸ : در بام فلک، ماه چه سان رنگ نبازد؟

شمارهٔ ۹ : دوران چگونه با تو کند هم پیاله ام؟

شمارهٔ ۱۰ : ز گلها، سروها را دورمنشان ای چمن پرور

شمارهٔ ۱۱ : بردار فنا، رنگ دگر شد سخن از ما

شمارهٔ ۱۲ : ستاره چشم می پوشد ز غصه

شمارهٔ ۱۳ : زمین در سایه خم می زند گلبانگ جوش اینجا

شمارهٔ ۱۴ : منت خضر بر سرم نیست، چو شمع انجمن

شمارهٔ ۱۵ : زین دودمان ندیدیم خونگرمی شراری

شمارهٔ ۱۶ : چو نیست در سخن خویش فتح باب مرا

شمارهٔ ۱۷ : ز بس آمد به نزدیکم، چو مژگانش نمی بینم

شمارهٔ ۱۸ : دست نتوان داشتن یکبارگی از کار عشق

شمارهٔ ۱۹ : ماییم و دیدن گل روی تو ساقیا

شمارهٔ ۲۰ : نه من از میکده بیرون روم، نه زاهد از مسجد

شمارهٔ ۲۱ : ای دل از خاطر برون کن طره جانانه را

شمارهٔ ۲۲ : باران سنگ فتنه اگر دیرتررسد

شمارهٔ ۲۳ : گر به سوی دیده، اشکم برنگردد دور نیست

شمارهٔ ۲۴ : می گزد همچو نغمه خارج

شمارهٔ ۲۵ : از اسم بی مسما، خیزد همیشه خواری

شمارهٔ ۲۶ : تازه شد از روی یار، چشم جدا دل جدا

شمارهٔ ۲۷ : گر بود بند قبا از موی گل باریکتر

شمارهٔ ۲۸ : از باده پس نیامد، رنگ پریده ما

شمارهٔ ۲۹ : شکوه دانه و دام از نفس انداخت مرا

شمارهٔ ۳۰ : برگ گل تازه را، جام طرب ساختیم

شمارهٔ ۳۱ : به سوی خاکساران محبت جلوه ای سر کن

شمارهٔ ۳۲ : دلخوشی نمی داند، راه خانه ما را

شمارهٔ ۳۳ : فصل گلگشت چمن شد ای گل رعنا بیا

شمارهٔ ۳۴ : یار سرگرم حیا، من ادب آموز نگاه

شمارهٔ ۳۵ : جامده آیینه را نزدیک، کان دور از ادب

شمارهٔ ۳۶ : گشت خداکارساز، عاشق جانباز را

شمارهٔ ۳۷ : به پای شوق گشتم هرطرف بسیار در صحرا

شمارهٔ ۳۸ : ما بیخبران، راست رو بزم خطاییم

شمارهٔ ۳۹ : پیش هر باد، ز بی برگی خود می نالد

شمارهٔ ۴۰ : غارتگر حیا نکنی جام باده را

شمارهٔ ۴۱ : کو دم گرمی که سوزد پنبه گوش مرا

شمارهٔ ۴۲ : بوسه به پیغام داد و گشت پشیمان

شمارهٔ ۴۳ : چو رو دهد بر آن شوخ مست، رفتن ما

شمارهٔ ۴۴ : شمع! بنشین ز طربخانه پروانه جدا

شمارهٔ ۴۵ : آن زلف سیه دل سبکپا

شمارهٔ ۴۶ : محتسب می افکند بیهوده در هنگامه سنگ

شمارهٔ ۴۷ : از عکس لب لعلت، پیمانه شود پیدا

شمارهٔ ۴۸ : می برد گل رویت، رنگ صد گلستان را

شمارهٔ ۴۹ : بس که آن وحشی غزالم سر به صحرا داده است

شمارهٔ ۵۰ : کند چون دیده ما حفظ اشک خود، مکن عیبش

شمارهٔ ۵۱ : شوق به روی تیغ دویدن به پای خود

شمارهٔ ۵۲ : ما خزان پرورده عشقیم، عیب ما مکن

شمارهٔ ۵۳ : به شب زلف بتان، روز تمام است اینجا

شمارهٔ ۵۴ : ساقی پیاله داد به چنگ هوس مرا

شمارهٔ ۵۵ : کمان طالع ما تیر برنمی تابد

شمارهٔ ۵۶ : بس که از جوی صفا، شاداب می بینم ترا

شمارهٔ ۵۷ : ندید مادر ایام، روی شوکت ما

شمارهٔ ۵۸ : به عجز پای منه، عرض مرد می رود اینجا

شمارهٔ ۵۹ : بس که زان گل در دل ما خار نومیدی شکست

شمارهٔ ۶۰ : به تسکین دلم یکسان بود لطف و عتاب او

شمارهٔ ۶۱ : می دود چون طفل بر زانوی آن گل پیرهن

شمارهٔ ۶۲ : بس که سرسبزی بود در طالع بی حاصلان

شمارهٔ ۶۳ : از بس که دید رو، ز لب می پرست ما

شمارهٔ ۶۴ : از بس گل برگشتگی، در آب دارد طالعم

شمارهٔ ۶۵ : بهار افکنده در صحن چمن از سبزه قالی‌ها

شمارهٔ ۶۶ : آن بلبل مستم که ز گلریزی افغان

شمارهٔ ۶۷ : به روی ما چو دف از ذوق می زند سیلی

شمارهٔ ۶۸ : بس که شد مرغ نگاهم بی گل رویت ضعیف

شمارهٔ ۶۹ : مرد خدا نمی شود، گرچه زن از کنار خود

شمارهٔ ۷۰ : هر چند قطره کردیم، در جستجوی دریا

شمارهٔ ۷۱ : یافتم منزلگه وصل تو جای خویش را

شمارهٔ ۷۲ : به مثل سازی خود گر دکان نچیده خدا

شمارهٔ ۷۳ : روان کردم به کویش قاصدی از اشک و می ترسم

شمارهٔ ۷۴ : چو باغ کاغذی این باغ آنچنان تنگ است

شمارهٔ ۷۵ : دوش که در بزم عشق، توبه زاهد شکست

شمارهٔ ۷۶ : به سر گشودن خمهای می چو دست زدیم

شمارهٔ ۷۷ : همچو راه کوچه زنجیر، در صحرای عشق

شمارهٔ ۷۸ : به غیر از عشق اگر آیین دیگر دلنشین می شد

شمارهٔ ۷۹ : ساقی! بط می در قفس طاقچه حیف است

شمارهٔ ۸۰ : همچون سبوی خالی، پر سازم از هوایش

شمارهٔ ۸۱ : ناصح از پند تو بیزارم، چه می گویی مرا

شمارهٔ ۸۲ : نیست یک جا که سرزلف سیاهش نرسد

شمارهٔ ۸۳ : نشاند پیش خود آن شوخ بی حجاب مرا

شمارهٔ ۸۴ : بی قد شمشاد او، دست چنار آمد به درد

شمارهٔ ۸۵ : در هنرمندی ز مردن نیست غم استاد را

شمارهٔ ۸۶ : به نقش بندی رویت چو کف گشاده خدا

شمارهٔ ۸۷ : نقش خیالش نبرد، گرد کدورت ز دل

شمارهٔ ۸۸ : جاده طوفانی دریای سراب است اینجا

شمارهٔ ۸۹ : مشت خسم، ولی چو نشینم به آن بهار

شمارهٔ ۹۰ : ناله برآید از ورق، گریه کنان رود قلم

شمارهٔ ۹۱ : گر گل نکند در طلبت آبله از پا

شمارهٔ ۹۲ : مگر چاه زنخدانت نمایان گشت در صحرا

شمارهٔ ۹۳ : درین محیط که سرگشتگی ست حاصل ما

شمارهٔ ۹۴ : منت آب خضر نیست جوی بر سر ما

شمارهٔ ۹۵ : می شد از خشک و تر این خاکدان قانع به سنگ

شمارهٔ ۹۶ : چون تنور لاله از دودی نشد قسمت پذیر

شمارهٔ ۹۷ : گوش ارباب کرم در عهد ما می گشت کر

شمارهٔ ۹۸ : شورش انداخته در شام و سحر یارب ما

شمارهٔ ۹۹ : ما را به دار عشق، که نزدیک می برد؟

شمارهٔ ۱۰۰ : برگ عیش ناتوانان نیست غیر از دستگیر

شمارهٔ ۱۰۱ : تعظیم عکس روی تو در جلوه گاه جام

شمارهٔ ۱۰۲ : چون داشت از دویی ننگ، یار یگانه ما

شمارهٔ ۱۰۳ : ز بهر نامه بری تا به بام دلبر ما

شمارهٔ ۱۰۴ : کهربا گشتیم و کس باور ندارد درد ما

شمارهٔ ۱۰۵ : آن مرغ بینواییم، کز آشیانه ما

شمارهٔ ۱۰۶ : نیست غیر از گریه در صندوق ابر نوبهار

شمارهٔ ۱۰۷ : در هنر چون شانه زلف بتان بی طالعیم

شمارهٔ ۱۰۸ : ز مرغان دل ما با لب بامش چه می گویی

شمارهٔ ۱۰۹ : ناید نمکچشی چو تنور از دهان ما

شمارهٔ ۱۱۰ : دم زدن از سوز دل در پیش بیدردان عشق

شمارهٔ ۱۱۱ : تو دریایی و طغرا قطره، کی از قطره می آید

شمارهٔ ۱۱۲ : عکس او در بغل نور فکنده ست مرا

شمارهٔ ۱۱۳ : تا جان فدا نمایم، بر زخمه های مطرب

شمارهٔ ۱۱۴ : ما که بر خشت سر خم چون کف می زاده ایم

شمارهٔ ۱۱۵ : رنگ بیدار شدن، گل نکند از بختم

شمارهٔ ۱۱۶ : ما ز پا افتادگان را خواب غفلت برده است

شمارهٔ ۱۱۷ : اگر ساقی نگردد شب انیسم

شمارهٔ ۱۱۸ : ای خوش آن گریه که شوید ز شبم مهلت خواب

شمارهٔ ۱۱۹ : پا ز نازک خانه دل چون کشد آن عطرفام؟

شمارهٔ ۱۲۰ : ما را گرفته بی او، غم در میانه امشب

شمارهٔ ۱۲۱ : موج را گشت صبا سلسله جنبان در آب

شمارهٔ ۱۲۲ : یک دوست در ایران نماند از بهر این غربت زده

شمارهٔ ۱۲۳ : تا نشستن، ده خطر گل می کند در میکده

شمارهٔ ۱۲۴ : هرگز ندیده سایه جانانه آفتاب

شمارهٔ ۱۲۵ : بر یاد رخش چون رود از دیده من آب

شمارهٔ ۱۲۶ : غم از دل می برد آواز مطرب

شمارهٔ ۱۲۷ : امشب من و چشم قدح و دیدن مهتاب

شمارهٔ ۱۲۸ : وقت ساغر زدن، به فتوی ما

شمارهٔ ۱۲۹ : تعبیه کرده ست چرخ، در دل من اضطراب

شمارهٔ ۱۳۰ : غیر افسردگی از زینت دنیا مطلب

شمارهٔ ۱۳۱ : ناله ها در بحر و بر دارد غریب

شمارهٔ ۱۳۲ : دارم از سرچشمه، رو در دشت حیرانی چو آب

شمارهٔ ۱۳۳ : پر شده پیمانه ام، ظرف ندارد اجل

شمارهٔ ۱۳۴ : قدم بیرون منه از عالم آب

شمارهٔ ۱۳۵ : ای شب زلف تو روشنتر ز موی آفتاب

شمارهٔ ۱۳۶ : لبریز جدایی کندش ساقی دوران

شمارهٔ ۱۳۷ : همچو شبنم با گل و سوسن مخواب

شمارهٔ ۱۳۸ : من و آن سرو که در جلوه گهش می بارد

شمارهٔ ۱۳۹ : نمی سازد به طبع من شراب عافیت هرگز

شمارهٔ ۱۴۰ : چو طفل غنچه اگر می خورد سبوی شراب

شمارهٔ ۱۴۱ : مرگ، مفلس را ز عمر جاودانی بهتراست

شمارهٔ ۱۴۲ : لب تر نکنم ز آب خضر تا می ناب است

شمارهٔ ۱۴۳ : گل ندارد تاب دست انداز باد مهرگان

شمارهٔ ۱۴۴ : سرتاسر دهر، جز خدا کیست

شمارهٔ ۱۴۵ : سهل باشد همت ساقی، گر از مینا گذشت

شمارهٔ ۱۴۶ : چو گردباد، دلم رهنمای خود نشناخت

شمارهٔ ۱۴۷ : هر دل که ازان نگار خالی ست

شمارهٔ ۱۴۸ : هر گل این بوستان، روی نگاری بوده است

شمارهٔ ۱۴۹ : ره به درمان ندهم، راهنما آگاه است

شمارهٔ ۱۵۰ : ساقی دوران عبث چیده ست نه مینا قطار

شمارهٔ ۱۵۱ : مشو مهمان من، ای مرغ روزی خوار آزادی

شمارهٔ ۱۵۲ : ارغنون کهنه شد و چنگ و رباب از هم ریخت

شمارهٔ ۱۵۳ : شادمانی با دلم بیگانه و غم دشمن است

شمارهٔ ۱۵۴ : مفلس کوچه عشقیم، کریم اینجا کیست

شمارهٔ ۱۵۵ : کسی فارغ از کار دنیا نشست

شمارهٔ ۱۵۶ : چو مژگان جز به قصد دیدن غیر

شمارهٔ ۱۵۷ : بیا که بی سرزلف تو موج باده ناب

شمارهٔ ۱۵۸ : ساغر می در کف او، رنگ و بوی گل گرفت

شمارهٔ ۱۵۹ : پرواز شوق دارم، تا در تنم شراب است

شمارهٔ ۱۶۰ : خاطر از محصول کشت ناامیدی جمع شد

شمارهٔ ۱۶۱ : ای گل، همه تن لب شده در وصف بهاری

شمارهٔ ۱۶۲ : چون نریزد غم شراب تلخکامی در قدح؟

شمارهٔ ۱۶۳ : رنگم از چهره به ذوق لب بام تو پرید

شمارهٔ ۱۶۴ : آخر شدن حسن بتان، اول داغ است

شمارهٔ ۱۶۵ : ای حسن تو سرچشمه غوغای قیامت

شمارهٔ ۱۶۶ : به مردم قرض دادن بینوایی ست

شمارهٔ ۱۶۷ : چو طبع داد خدا، گومده به ما فرزند

شمارهٔ ۱۶۸ : اشک، گستاخانه با این چشم خون پالا نشست

شمارهٔ ۱۶۹ : بس که از بارش اشکم در و دیوار نماند

شمارهٔ ۱۷۰ : بی زلف سیه، دلبری از خال نیاید

شمارهٔ ۱۷۱ : گشت عمر بخت ما، در رنگ مخمل، صرف خواب

شمارهٔ ۱۷۲ : ما تشنگان ز شیشه می آب می خوریم

شمارهٔ ۱۷۳ : چه سان خود را ز عشقت باز دارم؟

شمارهٔ ۱۷۴ : دنیا و آخرت چو ترازو فتاده است

شمارهٔ ۱۷۵ : ما چو موج انگشت رد بر جام دریا می نهیم

شمارهٔ ۱۷۶ : فتاد بقعه تقوی، شرابخانه سلامت

شمارهٔ ۱۷۷ : خواهی به دیر زمزمه کن،خواه در حرم

شمارهٔ ۱۷۸ : بوسه در آغوش ازان خودکام نتوانم گرفت

شمارهٔ ۱۷۹ : غنچه خواب آلود می گردد به دنبال قدح

شمارهٔ ۱۸۰ : امشب قدح از شراب خالی ست

شمارهٔ ۱۸۱ : دیدم به جانبش، ز حیا روی خود گرفت

شمارهٔ ۱۸۲ : نیست از دست نکویانم زبان و دل یکی

شمارهٔ ۱۸۳ : از من بیمار حسرت، برگ آسایش مجوی

شمارهٔ ۱۸۴ : روز حساب را شب زلفت علامت است

شمارهٔ ۱۸۵ : غزل عاشقانه باید گفت

شمارهٔ ۱۸۶ : گفت می آیم گرت جان بر لب آید ز انتظار

شمارهٔ ۱۸۷ : چین پیشانی ارباب غم از شادی ماست

شمارهٔ ۱۸۸ : زلف تو، موج بحر پریشانی من است

شمارهٔ ۱۸۹ : طغرا در آخر غزل آورد مطلعی

شمارهٔ ۱۹۰ : از وعده وصل تو وفا را خبری نیست

شمارهٔ ۱۹۱ : بر گوش زد نسیمم، صوتی که نیشکر داشت

شمارهٔ ۱۹۲ : لکه ابری که فیضی داشت، دود شمع بود

شمارهٔ ۱۹۳ : بی فرات کرشمه ات در باغ

شمارهٔ ۱۹۴ : مجموعه تپش، دل محنت سرشت ماست

شمارهٔ ۱۹۵ : اگر شراب کمی کرد، غم مخور ساقی

شمارهٔ ۱۹۶ : چون نقاب از رخ گشایی، دیده گریان بهتر است

شمارهٔ ۱۹۷ : جلوه شاهد خلوتکده طور اینجاست

شمارهٔ ۱۹۸ : مگو که آینه بیداری ابد دارد

شمارهٔ ۱۹۹ : تا نیابد دست بر ما لشکر خونخوار غم

شمارهٔ ۲۰۰ : رویت ز عرق همچو گل تازه در آب است

شمارهٔ ۲۰۱ : شمع دیدار نمایان شد و پروانه نیافت

شمارهٔ ۲۰۲ : پیرهن بس که خوش اندام شد از بوی تنت

شمارهٔ ۲۰۳ : طفل اشکم ز شورچشمی خلق

شمارهٔ ۲۰۴ : فرصت صد بوسه در کف داشت، وز اقبال ما

شمارهٔ ۲۰۵ : زلف با قامت او، تا به کمر همراه است

شمارهٔ ۲۰۶ : خویش را تا جمع کردم بهر گلگشت رخت

شمارهٔ ۲۰۷ : آسوده دلی بر من بیتاب حرام است

شمارهٔ ۲۰۸ : ما چو مینای شرابیم و فلک همچو قدح

شمارهٔ ۲۰۹ : تخم اشک از کف بنه ای دل که مانند سحاب

شمارهٔ ۲۱۰ : سایه گرد تیغ بیدم،طالع بسمل کجاست

شمارهٔ ۲۱۱ : دلم ز قید پریدن همیشه آزاد است

شمارهٔ ۲۱۲ : از تبسم لب ببند ای غنچه، حال گل ببین

شمارهٔ ۲۱۳ : بس که فرهاد تلخکامی دید

شمارهٔ ۲۱۴ : ز جوش اشک به مینا هزار طعن زدیم

شمارهٔ ۲۱۵ : روزم از بی مهری گردون، شب تاریک شد

شمارهٔ ۲۱۶ : شبی که جام می وصل درمیان آید

شمارهٔ ۲۱۷ : در مخالفزار هند از یاد ایران فارغم

شمارهٔ ۲۱۸ : دوست چون از گل بیداد تو دشمن نشود؟

شمارهٔ ۲۱۹ : از مقام ریشه و پیوند می باید گریخت

شمارهٔ ۲۲۰ : فروغ گوش گل از آتشین نوای من است

شمارهٔ ۲۲۱ : مستم گرفت شحنه، مخور غم که چون گرفت

شمارهٔ ۲۲۲ : سیاره طالع اسیران

شمارهٔ ۲۲۳ : چون نگرید شیشه از کمر عمری همصحبتان؟

شمارهٔ ۲۲۴ : صبا چو بگذرد از ما، ز داغ گل بیز است

شمارهٔ ۲۲۵ : بر کوه غمت بانگ زدم، بانگ به من زد

شمارهٔ ۲۲۶ : بر لباس فاخر بی اعتبار خسروان

شمارهٔ ۲۲۷ : چه سان به نامه عاشق سرش فرود آید

شمارهٔ ۲۲۸ : ماندم از بس که به غربت، وطن از یادم رفت

شمارهٔ ۲۲۹ : چون به آب رود چشمم سبز گردد گلبنی

شمارهٔ ۲۳۰ : دهد گردون عوض یک دسته خارم

شمارهٔ ۲۳۱ : مخمور مانده ایم و امید شراب نیست

شمارهٔ ۲۳۲ : نوبر سبزه شادی نکند تا به ابد

شمارهٔ ۲۳۳ : چون نقش قدم، غیر زمین، بستر ما نیست

شمارهٔ ۲۳۴ : همچو نرگس، مدت عمرم به بیماری گذشت

شمارهٔ ۲۳۵ : میزبانی نیست غیر از ما در ایوان خیال

شمارهٔ ۲۳۶ : به سان مهره شطرنج، از متاع جهان

شمارهٔ ۲۳۷ : هما ز سایه دهد گرچه دولتی به شهان

شمارهٔ ۲۳۸ : سفید گشت سرم از شکوفه پیری

شمارهٔ ۲۳۹ : مو به مو حال دلم را زلف او با شانه گفت

شمارهٔ ۲۴۰ : پیغمبریم و ملت ما غم کشیدن است

شمارهٔ ۲۴۱ : پایش ز حنابندی شب چون پر زاغ است

شمارهٔ ۲۴۲ : اگر زمانه بنای ستم کند، چه علاج

شمارهٔ ۲۴۳ : فرق حرم و دیر ببین، کآمده هر سال

شمارهٔ ۲۴۴ : چگونه حسن نباشد به بوالهوس محتاج

شمارهٔ ۲۴۵ : جز تیغ او که برسرم آمد، ز پا گذشت

شمارهٔ ۲۴۶ : از پنجره های مژه مهتاب درآید

شمارهٔ ۲۴۷ : اگر برون نرود گل ز بوستان، چه کند

شمارهٔ ۲۴۸ : قدر بی عقلی نمی دانند طفلان، حیف حیف

شمارهٔ ۲۴۹ : دمیده دانه ما از زمین تلخ

شمارهٔ ۲۵۰ : نیامدی که مبادا بمیرم از شادی

شمارهٔ ۲۵۱ : بی روی تو در بزم چراغ آید و گرید

شمارهٔ ۲۵۲ : روز و شب، دربچه مشرق و مغرب باز است

شمارهٔ ۲۵۳ : ز ازل، مرشدما خواست که فرزانه شود

شمارهٔ ۲۵۴ : بت تراشان غمت گشتند چون فارغ ز کار

شمارهٔ ۲۵۵ : خضر اگر در دشت قسمت، همنشین با من شود

شمارهٔ ۲۵۶ : آه غم، داغ کهن را به دلم تازه نمود

شمارهٔ ۲۵۷ : گر چنین از گل روی تو، صفا ریز کند

شمارهٔ ۲۵۸ : نهم لب بر لبت چون در سر مستی،مکن عیبم

شمارهٔ ۲۵۹ : دل برون آرم ازان سینه که غم نشناسد

شمارهٔ ۲۶۰ : امشب از فرقت او زنده نمی ماند شمع

شمارهٔ ۲۶۱ : فکر آن زلف مکن تا خم و تابت نبرد

شمارهٔ ۲۶۲ : کس اگر بگذرد از گفتن شعر

شمارهٔ ۲۶۳ : لفظ پاکیزه به دستم ز صفای تو رسد

شمارهٔ ۲۶۴ : چشمم که بود از اثر دود دل، سیاه

شمارهٔ ۲۶۵ : ز مژگان، چشم مخمورت شبیه است

شمارهٔ ۲۶۶ : افسرده دلم، کو دم گرمی که ز فیضش

شمارهٔ ۲۶۷ : ما مصیبت زدگان را چه تواضع به ازین

شمارهٔ ۲۶۸ : بی گل عارض تو مرغ چمن

شمارهٔ ۲۶۹ : ز مردی گر به نامردان شوی غالب، مشو غره

شمارهٔ ۲۷۰ : جانا ز بی حجابی آیینه باک نیست

شمارهٔ ۲۷۱ : گل به غارت می رود،کو بلبلی کآید به باغ

شمارهٔ ۲۷۲ : من خمارآلود و ساقی گرم استغنای حسن

شمارهٔ ۲۷۳ : چه غم کودکان را زاندوه مادر؟

شمارهٔ ۲۷۴ : گفتی که نعش ما را، کس پیش و پس نباشد

شمارهٔ ۲۷۵ : شادی بی غم مجوی، زان که طرب ساز دهر

شمارهٔ ۲۷۶ : نگاهم بر رخش خار به گل پیوسته را ماند

شمارهٔ ۲۷۷ : از خرامش سبزه گلبرگ نهال اندام شد

شمارهٔ ۲۷۸ : نچسبید بر دامنت طفل اشکم

شمارهٔ ۲۷۹ : بجز صبر کز نام او تلخ شد لب

شمارهٔ ۲۸۰ : دسته دسته بی سبب اشکم به دامن می رود

شمارهٔ ۲۸۱ : زان گل نشان نداد، صبا را چه می شود

شمارهٔ ۲۸۲ : خسرو بی رحم را بنگر که با اظهار عدل

شمارهٔ ۲۸۳ : خواستم بی تو کنم بر گل خورشید نگاه

شمارهٔ ۲۸۴ : به دور میکده باید شراب چندان ریخت

شمارهٔ ۲۸۵ : ساز و برگ زندگی، غیر از شراب ناب نیست

شمارهٔ ۲۸۶ : هرکس به رخت نظر ندارد

شمارهٔ ۲۸۷ : کارم ز نارسیدن کشتی به جان رسید

شمارهٔ ۲۸۸ : امشب ز نغمه سنجان، دمساز ما کسی نیست

شمارهٔ ۲۸۹ : دیگران از فیض، مردم را به خود سازند رام

شمارهٔ ۲۹۰ : ز نهال قسمت ما، گل عیش چون زند سر؟

شمارهٔ ۲۹۱ : خواهم غزلی را که به محبوب توان خواند

شمارهٔ ۲۹۲ : مرا قسمت به راهی گشت رهبر

شمارهٔ ۲۹۳ : رسید موسم گل، باده در پیاله کنید

شمارهٔ ۲۹۴ : نه جوی باغ می داند دلم، نه جدول بستان

شمارهٔ ۲۹۵ : گر ز دنیا بکشی پای، چنان دور بکش

شمارهٔ ۲۹۶ : به زلفت شانه گر محرم نمی شد

شمارهٔ ۲۹۷ : صد جامه پوشد از شرم، سرو خجسته قامت

شمارهٔ ۲۹۸ : ای مسیح وقت، تدبیری که آن خورشید را

شمارهٔ ۲۹۹ : ثبات خانه تن را حباب می داند

شمارهٔ ۳۰۰ : چو خیزد گردباد از خاک ما در دشت محرومی

شمارهٔ ۳۰۱ : گر خورد در فوت ما آن گل تاسف، دور نیست

شمارهٔ ۳۰۲ : گل ما را به آب غم سرشتند

شمارهٔ ۳۰۳ : سرجوش داغ لاله به جوشم نمی رسد

شمارهٔ ۳۰۴ : مشو ملول که ساغر ز دست خواهد شد

شمارهٔ ۳۰۵ : بس که برهم خورد بزم دلخوشی از رفتنت

شمارهٔ ۳۰۶ : نیم آیینه وش از پشت و روی کار خود آگه

شمارهٔ ۳۰۷ : آرام نگیرد نفسی بر مژه ام اشک

شمارهٔ ۳۰۸ : عاشقان چون نیت کوچ سحرگاهی کنند

شمارهٔ ۳۰۹ : فرهاد تیشه بر سرِ غم‌پیشه می‌زند

شمارهٔ ۳۱۰ : چرخ با من می ستیزد، طالع از من می گریزد

شمارهٔ ۳۱۱ : تن ز بسیاری تردامنی ام خاک نشد

شمارهٔ ۳۱۲ : آمد بهار و موسم گلگشت باغ شد

شمارهٔ ۳۱۳ : لبش در باغ، رنگ آمیز گلهای تبسم شد

شمارهٔ ۳۱۴ : گل به زر شاد و پریشانی عالم بر بید

شمارهٔ ۳۱۵ : کندن دل زان جوان، آسایش این پیر شد

شمارهٔ ۳۱۶ : رنگ از رخم دمی نگشاید نقاب زرد

شمارهٔ ۳۱۷ : چند گویی در وجود دختر رز عیب نیست

شمارهٔ ۳۱۸ : گر دهدم باغبان، یک گل ازین نه چمن

شمارهٔ ۳۱۹ : ز پا ننشست اشکم، تا نیاوردت به سوی من

شمارهٔ ۳۲۰ : گر به میخانه رسد زاهد افسرده نفس

شمارهٔ ۳۲۱ : ما را لب چشیدن صهبای وصل نیست

شمارهٔ ۳۲۲ : عمری ست که همخوابه میناست درین بزم

شمارهٔ ۳۲۳ : از چشمه سار آبله، سرسبز شد راه طلب

شمارهٔ ۳۲۴ : عاشق و معشوق را با هم زبان و دل یکی ست

شمارهٔ ۳۲۵ : بی روی تو، شبنم سحرخیز

شمارهٔ ۳۲۶ : ز بس مرغ نگاهم چیده گل از باغ رخسارش

شمارهٔ ۳۲۷ : به پنجه مژه از باغ، ژاله باید چید

شمارهٔ ۳۲۸ : همنشین بی نفاق از بس درین محفل کم است

شمارهٔ ۳۲۹ : زین گلستان همه سودم به زیان می ماند

شمارهٔ ۳۳۰ : تو تاب درد نداری، مپرس درد مرا

شمارهٔ ۳۳۱ : کسی که چیده به بیداری از رخت گل حیرت

شمارهٔ ۳۳۲ : گر به خون دل درین بستان گرفتم کلبه ای

شمارهٔ ۳۳۳ : هر کار مشکل کآمد به پیشم

شمارهٔ ۳۳۴ : آنچه من می کشم از طالع رم کرده خویش

شمارهٔ ۳۳۵ : در مدرسه عشق، چو من بی خبری نیست

شمارهٔ ۳۳۶ : بی نصیب از باغ وصلش بر نمی آید دلم

شمارهٔ ۳۳۷ : دو چشم من چو بر آن شوخ بی وفا افتاد

شمارهٔ ۳۳۸ : بر نمی تابد دلم، پس مانده پرویز را

شمارهٔ ۳۳۹ : از رشک آبیاری ساقی در آتشیم

شمارهٔ ۳۴۰ : پیغام نگار ما نیامد

شمارهٔ ۳۴۱ : چه غم گر گنج بادآورد گل فصل خزان گم شد

شمارهٔ ۳۴۲ : خواهد از شاخ مکافات به صدرنگ دمید

شمارهٔ ۳۴۳ : از گردش یک چشم تو، پیمانه صد غم می خورد

شمارهٔ ۳۴۴ : آیینه از رخ تو گل تازه می کشد

شمارهٔ ۳۴۵ : دل به امید عشق او، تن به هوس نمی دهد

شمارهٔ ۳۴۶ : ز رخ، چشم تو مستی در بهشت افتاده را ماند

شمارهٔ ۳۴۷ : بس که از چشم تر ما آستین نمناک شد

شمارهٔ ۳۴۸ : در کار غم عشق، دلم گشت ز خود جمع

شمارهٔ ۳۴۹ : کی ز بیداد تو، عاشق به کسی داد کند

شمارهٔ ۳۵۰ : زخم ما چون زخم سوسن گشت سرتاسر کبود

شمارهٔ ۳۵۱ : ما خوی گرفته وصالیم

شمارهٔ ۳۵۲ : هر کجا گلشن حسن تو گشاید در فیض

شمارهٔ ۳۵۳ : حرفی که به سرگوشی ازان شوخ زند سر

شمارهٔ ۳۵۴ : مصلحت در تلخکامی دیده پیر می فروش

شمارهٔ ۳۵۵ : کی بود دیوانگان را ترسی از باران سنگ؟

شمارهٔ ۳۵۶ : زخمی تیغ خمارم، کو مروت پیشه ای

شمارهٔ ۳۵۷ : گل گل رخ تو از قدح مل شکفته شد

شمارهٔ ۳۵۸ : درین چمن، گل امسال همچو پار نبود

شمارهٔ ۳۵۹ : گل به کاخ غنچه برگردید، تا روی تو دید

شمارهٔ ۳۶۰ : آغوش نظر تنگ است، آن یار نمی گنجد

شمارهٔ ۳۶۱ : زلفی که بر زبان و دل شانه بگذرد

شمارهٔ ۳۶۲ : بس که خیال آن پری، مایه دردسر شود

شمارهٔ ۳۶۳ : بدین سان رخ ز من گر آن گل بدخو بگرداند

شمارهٔ ۳۶۴ : ز شور جلوه گاهش می توان یافت

شمارهٔ ۳۶۵ : در ازل نگشود چشمم تا غمش پیدا نشد

شمارهٔ ۳۶۶ : گفتگوی گلشن رویش دهان را تازه کرد

شمارهٔ ۳۶۷ : مرا به نسبت آدم، زمانه خوار کند

شمارهٔ ۳۶۸ : گل خورشید اگر گلدسته می شد

شمارهٔ ۳۶۹ : چشم مرا به شوق رخت خواب می برد

شمارهٔ ۳۷۰ : نازم به دام زلف تو کز طایر دلم

شمارهٔ ۳۷۱ : دل پیش تو از طعنه اغیار نترسد

شمارهٔ ۳۷۲ : به امیدی که چو طفل نگهم بازآیی

شمارهٔ ۳۷۳ : نمی استد به زور صبر، اشک غربت آلودم

شمارهٔ ۳۷۴ : در ساز فغانم ره آواز غلط شد

شمارهٔ ۳۷۵ : رهبری کو تا دل از سرگشتگی بی غم شود

شمارهٔ ۳۷۶ : در شب وصل، نمایان شدن صبح فراق

شمارهٔ ۳۷۷ : از خشکسال، رند قدح نوش را چه غم

شمارهٔ ۳۷۸ : لبت چگونه دلم را به وعده شاد ندارد

شمارهٔ ۳۷۹ : ز بس به اهل وطن می کشد دلم در هند

شمارهٔ ۳۸۰ : بر سر تردامنی، دوزخ ز جانم تاب برد

شمارهٔ ۳۸۱ : با درد من دوای کسی سازگار نیست

شمارهٔ ۳۸۲ : این یک دم نابود، چه باشد چه نباشد

شمارهٔ ۳۸۳ : کس به فریاد جرس گر نرسد، جا دارد

شمارهٔ ۳۸۴ : اشکم نمی کشد پای، از راه کوچه گردی

شمارهٔ ۳۸۵ : شانه روشن کرد چشمم را و زلفش تیره ساخت

شمارهٔ ۳۸۶ : سرزلف ترا تا دید دل، از پای می افتد

شمارهٔ ۳۸۷ : از عقده های زلف بتان شانه نگذرد

شمارهٔ ۳۸۸ : تبسم از لب آن تندخو نمی آید

شمارهٔ ۳۸۹ : عمرم همه صرف گلرخان شد

شمارهٔ ۳۹۰ : دل داده ام به یار، ببینم چه می شود

شمارهٔ ۳۹۱ : با روی تو خورشید جهانگرد چه باشد

شمارهٔ ۳۹۲ : با رنگ نوبهاری، چون در خزان برآیی

شمارهٔ ۳۹۳ : نکنم باور ازان سست وفا، عهد وصال

شمارهٔ ۳۹۴ : عشوه بیرون نمی رود ز تنش

شمارهٔ ۳۹۵ : در بزمگاه وصل چو نوبت به ما رسد

شمارهٔ ۳۹۶ : خاک غربت شود اندوه وطن را درمان

شمارهٔ ۳۹۷ : پای تا سر چون جرس گوشم، ولی زین کاروان

شمارهٔ ۳۹۸ : دندان ستم بر همه تیز است فلک را

شمارهٔ ۳۹۹ : نخندد چون دلم بر شانه، کز راه تهیدستی

شمارهٔ ۴۰۰ : بی توام در سیر گل، تن با خزان همدرد شد

شمارهٔ ۴۰۱ : یکقلم از من نیاید رو سفیدی در وجود

شمارهٔ ۴۰۲ : هر کجا من پیاده می گردم

شمارهٔ ۴۰۳ : در شبستان دلم، از سرگذشت زلف او

شمارهٔ ۴۰۴ : از جای خود نخیزد، بهر تواضع خضر

شمارهٔ ۴۰۵ : گر ادب دورم نمی کرد از بر آن سروقد

شمارهٔ ۴۰۶ : گر خیال تو ز پیش نظرم گردد دور

شمارهٔ ۴۰۷ : همچو کاغذ می شود چشمم سفید از انتظار

شمارهٔ ۴۰۸ : چو ز انجمن برآیی، عوض تو ناز ماند

شمارهٔ ۴۰۹ : چون هوای کوچه بند نی، درین سبز آشیان

شمارهٔ ۴۱۰ : عیسی صفت است دختر رز

شمارهٔ ۴۱۱ : دل برد آن نگار، ببینم چه می کند

شمارهٔ ۴۱۲ : شیرین به چشم کس ننماییم همچو اشک

شمارهٔ ۴۱۳ : حال طوفان زدگان هیچ نپرسید کسی

شمارهٔ ۴۱۴ : آمد برهمن در حرم،با اهل دین شد همقدم

شمارهٔ ۴۱۵ : یک گردش چشم نیم مستت

شمارهٔ ۴۱۶ : ساقی به ته شیشه می ناب نگه دار

شمارهٔ ۴۱۷ : به غیر ابروی جانان ندیده ام بیتی

شمارهٔ ۴۱۸ : ز تنگدستی اگر با زمین شوم یکسان

شمارهٔ ۴۱۹ : گرد کلفت بس که می ریزد مرا بر تن غبار

شمارهٔ ۴۲۰ : مگو تا کی توان بیگانه بود از مردم عالم

شمارهٔ ۴۲۱ : چون کند چشم ترم گلریزی باران اشک

شمارهٔ ۴۲۲ : زگل بی بهره ام وز آشیان دور

شمارهٔ ۴۲۳ : پیغمبر حسنت ورق معجزه گرداند

شمارهٔ ۴۲۴ : دشت سبز و کوه سبز و شهر سبز و خانه سبز

شمارهٔ ۴۲۵ : محضر صد بیخودی دارم ز جام می به کف

شمارهٔ ۴۲۶ : از دهن اشتیاق، بوسه به پیمانه ریز

شمارهٔ ۴۲۷ : به نام پای تو هر گام خفته صد گل زخم

شمارهٔ ۴۲۸ : شیشه خونها خورد و می گیرد قدح کام از لبش

شمارهٔ ۴۲۹ : کنم چون یاد ایام وصالش

شمارهٔ ۴۳۰ : دور طرب نگردد، هرگز به کام نرگس

شمارهٔ ۴۳۱ : هر کجا پیمانه گیرد از لب جانانه بوس

شمارهٔ ۴۳۲ : مایه آزار بود، صحبت ما با هوس

شمارهٔ ۴۳۳ : قلزم تردامنی را ما کهن سوداگریم

شمارهٔ ۴۳۴ : پاکرو در خاک هندستان، همین آب است و بس

شمارهٔ ۴۳۵ : بی گرفتاری نخواهم بود، خاطر جمع دار

شمارهٔ ۴۳۶ : این که می ترسی ز مستی، عقل نیست

شمارهٔ ۴۳۷ : سرنوشتی غیر بی برگی ندارد نخل ما

شمارهٔ ۴۳۸ : در سرابستان گیتی چون شراب زرد باش

شمارهٔ ۴۳۹ : نام مستوری آن چشم سیه کار مبر

شمارهٔ ۴۴۰ : انگیخت شراب از رخ زیبای تو آتش

شمارهٔ ۴۴۱ : کسی کو را نباشد طاقت یک میل ره رفتن

شمارهٔ ۴۴۲ : ای دل مزن گام هوس، چون نیست یک مو دسترس

شمارهٔ ۴۴۳ : از کف رغبت نداد، ساغر آیینه را

شمارهٔ ۴۴۴ : کسی نگفت که چون گل همیشه عریان باش

شمارهٔ ۴۴۵ : تا به کی باشی گرفتار امید؟

شمارهٔ ۴۴۶ : شب در آغوش نظر بود سراپای تنش

شمارهٔ ۴۴۷ : دلم از روی تو خوش، خاطرم از موی تو خوش

شمارهٔ ۴۴۸ : یار میان باز کرد، رو به کناری نشین

شمارهٔ ۴۴۹ : رسید موسم دی، جام و شیشه پیش آور

شمارهٔ ۴۵۰ : جا در آتش کند از محرم و بیگانه خویش

شمارهٔ ۴۵۱ : هزار بار نگردید تا به گرد سرش

شمارهٔ ۴۵۲ : نگیرم چون سر زلف سیاهش؟

شمارهٔ ۴۵۳ : برون نرفت فغانت ز تنگنای فلک

شمارهٔ ۴۵۴ : به ره گلشنم آید در زندان در پیش

شمارهٔ ۴۵۵ : کوهکن مزد گر از جوی تراشی می دید

شمارهٔ ۴۵۶ : پروانه ما گرچه رسد زود به آتش

شمارهٔ ۴۵۷ : چنان کز بهر آتش، سنگ و آهن را زنی برهم

شمارهٔ ۴۵۸ : ز آب خوردن بسیار، گل شود کمرنگ

شمارهٔ ۴۵۹ : ترسم از حرف غلط کاری، شود در نامه ام

شمارهٔ ۴۶۰ : حباب وقت خودم در شط تنک ظرفی

شمارهٔ ۴۶۱ : باده وقتی مزه دارد که تو باشی در بزم

شمارهٔ ۴۶۲ : کس را غم سوز دل ما نیست درین بزم

شمارهٔ ۴۶۳ : نمی توان به هم آغوشی ات قناعت کرد

شمارهٔ ۴۶۴ : قافله اشک و آه، از همه سو ریز کرد

شمارهٔ ۴۶۵ : از چه رو دارد شب زلفت به تاریکی سری؟

شمارهٔ ۴۶۶ : من سودازده را داغ منه بر سر دست

شمارهٔ ۴۶۷ : موسم گل شد که از وی بشکفد دل، باغ باغ

شمارهٔ ۴۶۸ : خاک گردیدم، نگردید آرزوها بر طرف

شمارهٔ ۴۶۹ : کو پیر مغان کز می اسرار زند حرف

شمارهٔ ۴۷۰ : دل نشود بی امید، با غم جانان حریف

شمارهٔ ۴۷۱ : بس که دارم از تغابن در دل محزون تأسف

شمارهٔ ۴۷۲ : به غیر مرگ نسیم از خدا نمی طلبد

شمارهٔ ۴۷۳ : خواست تا برهم خورد هنگامه ارباب عقل

شمارهٔ ۴۷۴ : نیست یک دانه نصیب تن ما لذت رزق

شمارهٔ ۴۷۵ : همچو داغ لاله نور از من مجوی

شمارهٔ ۴۷۶ : در کف امید ما شد ساغر سرشار خشک

شمارهٔ ۴۷۷ : تاک آبستن نور است، نخواهد زایید

شمارهٔ ۴۷۸ : دارم تنی ز دست غمت چون سبوی خشک

شمارهٔ ۴۷۹ : دماغم خشک و لب [خشک] و دهان خشک

شمارهٔ ۴۸۰ : می بارد از خندیدنت، یک سو شکر، یک سو نمک

شمارهٔ ۴۸۱ : در محیط گریه ام هرگز نگردد آب خشک

شمارهٔ ۴۸۲ : امشب به سوی میکده باد از چمن وزید

شمارهٔ ۴۸۳ : کس ندارد چو تو گلبانگ اسیری، بلبل!

شمارهٔ ۴۸۴ : هستند رهزنان خزان، گوش بر صدا

شمارهٔ ۴۸۵ : افشان گلها می کند، صدرنگ پیدا می کند

شمارهٔ ۴۸۶ : هرجا که بیفتد به زمین سایه زلفت

شمارهٔ ۴۸۷ : ای قبای تو خوشاینده چو پیراهن گل

شمارهٔ ۴۸۸ : بوی گلاب می دهد، نغمه عندلیب ما

شمارهٔ ۴۸۹ : هوس پرورده زلف بتانم

شمارهٔ ۴۹۰ : بلبلت از گل نخواهد فرق کرد

شمارهٔ ۴۹۱ : تا ز مشق خود نیفتم، هرکجا می قحط شد

شمارهٔ ۴۹۲ : کو صبر کز صبوری، تاب جفا بیارم؟

شمارهٔ ۴۹۳ : معنی مقصود را از لفظ یارب یافتم

شمارهٔ ۴۹۴ : چو مینا گرچه آیین قدح نوشی نمی دانم

شمارهٔ ۴۹۵ : بس که از سنگینی جان، کنده پای خودیم

شمارهٔ ۴۹۶ : آن وحشی ام که هرگز، آرام را ندیدم

شمارهٔ ۴۹۷ : بشکفته صد رنگ گلهای داغم

شمارهٔ ۴۹۸ : شورشی از هایهای گریه می خواهد دلم

شمارهٔ ۴۹۹ : اگر غیرت عشق مانع نگردد

شمارهٔ ۵۰۰ : یک شورش ما رهبر صد بارش سنگ است

شمارهٔ ۵۰۱ : نهان شد صافی ام ز آمیزش ناصاف این مجلس

شمارهٔ ۵۰۲ : شب از رنج خمار آزرده بودم

شمارهٔ ۵۰۳ : با شب تیره ز تاریکی آن مو گفتم

شمارهٔ ۵۰۴ : گل و می از لب و رخساره اش می ریخت هرجانب

شمارهٔ ۵۰۵ : نماند خون دل و کار عشق در پیش است

شمارهٔ ۵۰۶ : آنچه حاصل شد ز کشت همتم

شمارهٔ ۵۰۷ : گر به گرد روی او گردیده ام، عیبم مکن

شمارهٔ ۵۰۸ : ما شیشه به دست طرب آلود شکستیم

شمارهٔ ۵۰۹ : تاب عنان گرفتن یک ناله ام نماند

شمارهٔ ۵۱۰ : نی ز خار این چمن غمگین، نه از گل شادمان

شمارهٔ ۵۱۱ : ملامت چون کنم اهل هوس را، کز گل رویت

شمارهٔ ۵۱۲ : ما را چه کار است، با کار مردم؟

شمارهٔ ۵۱۳ : دل به استحضار آیات شهادت زنده است

شمارهٔ ۵۱۴ : دایم غم نخوردن یک بوس می خورم

شمارهٔ ۵۱۵ : چشم و دل پاس خیالش را به نوبت داشتند

شمارهٔ ۵۱۶ : نشاط از سبزه مینا ندیدم

شمارهٔ ۵۱۷ : این که هستی خوانده ای، از نیستی هم کمتر است

شمارهٔ ۵۱۸ : شد فراموش ز تکرار خموشی سخنم

شمارهٔ ۵۱۹ : جنون در چوب گل پیچد ز سودایی که من دارم

شمارهٔ ۵۲۰ : قطره چندی نصیب کام خشکم بیش نیست

شمارهٔ ۵۲۱ : کسی به چشم تو از ناز در نمی آید

شمارهٔ ۵۲۲ : یاد مستان ندهد آدم هشیار، سرود

شمارهٔ ۵۲۳ : می زنم گام و ندارم خبری

شمارهٔ ۵۲۴ : نرگسم، نرگس، ندارم از طرب جز تهمتی

شمارهٔ ۵۲۵ : مویی شده ام، به که به موی تو بسازم

شمارهٔ ۵۲۶ : دستم نگشت با گل داغ تو آشنا

شمارهٔ ۵۲۷ : در میان هستی ما، نیستی گل کرده است

شمارهٔ ۵۲۸ : گویند که آزار، مکافات گناه است

شمارهٔ ۵۲۹ : بر سر خود جای می دادند ما را دلبران

شمارهٔ ۵۳۰ : گرفته جان به کف، آن مهرتابان را هوس کردم

شمارهٔ ۵۳۱ : بس که در هر سخنم صد غلط آید به زبان

شمارهٔ ۵۳۲ : مادر ایام بی مهر است و من نازک مزاج

شمارهٔ ۵۳۳ : جور کنی، وفا کنم، زخم زنی، دعا کنم

شمارهٔ ۵۳۴ : برنیاوردم سری از کهنه اوراق فلک

شمارهٔ ۵۳۵ : جوانی ام به جفا رفت و موسم پیری ست

شمارهٔ ۵۳۶ : تا توان از باغ وصلش صد گل یکدست چید

شمارهٔ ۵۳۷ : دست مطرب را زآب جویبار تار ساز

شمارهٔ ۵۳۸ : وقت و بی وقت بخور می اگرت حوصله است

شمارهٔ ۵۳۹ : بی او غم پا و سر ندارم

شمارهٔ ۵۴۰ : دانسته، رو به تیغ نگاه تو آمدم

شمارهٔ ۵۴۱ : دلخوشی هرگز نمی افتد شگون بر اهل عشق

شمارهٔ ۵۴۲ : ظلمت شام غم از نور سحر می بینم

شمارهٔ ۵۴۳ : سرفرازیها کنم چون پای بست او شوم

شمارهٔ ۵۴۴ : پای از جهان کشیده قراری گرفته ایم

شمارهٔ ۵۴۵ : بی لاله رخسارت، گر سیر چمن کردم

شمارهٔ ۵۴۶ : داغها دارد دلم از دست بیداد فلک

شمارهٔ ۵۴۷ : تا تیر در کمان بود، رنگ نشان ندیدم

شمارهٔ ۵۴۸ : نشوم چرا سیه رو، که چو مردمان دیده

شمارهٔ ۵۴۹ : شب خدنگ ناله ای بر آسمان انداختم

شمارهٔ ۵۵۰ : برگل فکنم دست رد و روی تو گیرم

شمارهٔ ۵۵۱ : مجروح چون کلیدیم، ما از زبان مردم

شمارهٔ ۵۵۲ : گریه شادی ز مینای شراب آموختم

شمارهٔ ۵۵۳ : گل ز دستم رفته و من خار پیدا می کنم

شمارهٔ ۵۵۴ : تردامنی به کف داد، سرخانه حبابم

شمارهٔ ۵۵۵ : ز خیال دهنت تنگ شکر می گریم

شمارهٔ ۵۵۶ : ز بهر صبر بلبل، بی تو در گلزار می مانم

شمارهٔ ۵۵۷ : من و آن گوشه وحدت، که ز بینایی دل

شمارهٔ ۵۵۸ : نایب مستی شده هشیاری ام

شمارهٔ ۵۵۹ : به سودای محبت، عقل ورزیدن نمی‌دانم

شمارهٔ ۵۶۰ : یک نیستان خنده دارد بر تنم آزادگی

شمارهٔ ۵۶۱ : ز تاب آتش نظاره ات چو آب شوم

شمارهٔ ۵۶۲ : همچو نرگس در چمن گر میگسار افتاده ام

شمارهٔ ۵۶۳ : غم و اندوه که پیمانه ده داغ دلند

شمارهٔ ۵۶۴ : هرگز نمی گیرد کسی جز درد، بازوی مرا

شمارهٔ ۵۶۵ : قبای عافیت در بر ندارم

شمارهٔ ۵۶۶ : سایه ام از تیره روزی، لیک در ایوان چرخ

شمارهٔ ۵۶۷ : از بس ز پا فتاده ایام پیری ام

شمارهٔ ۵۶۸ : برآرد اشکها رنگ کبوترهای صحرایی

شمارهٔ ۵۶۹ : بس که رزق ما طفیلی شد ز دیوان قضا

شمارهٔ ۵۷۰ : جز من که داده مادر دهرم ز غصه شیر

شمارهٔ ۵۷۱ : نمی گیرد قرار آن شوخ یک دم چون صبا در وی

شمارهٔ ۵۷۲ : خوش آنکه موج زن وصل آن نگار شوم

شمارهٔ ۵۷۳ : در وفا، انکار آن شوخ ستمگر می کنم

شمارهٔ ۵۷۴ : یاد ایامی که ما هم دستگاهی داشتیم

شمارهٔ ۵۷۵ : کار اگر چنین باشد، مزد کار ما معلوم

شمارهٔ ۵۷۶ : طرب گل کرده از هر شاخ و گل چیدن نمی دانم

شمارهٔ ۵۷۷ : چه سان منزل شناس راه دل باشم، که از سستی

شمارهٔ ۵۷۸ : بس که در راه طلب، سرگشتگی آمد به پیش

شمارهٔ ۵۷۹ : تسلی بخش طفلان نیست جز نزدیکی مادر

شمارهٔ ۵۸۰ : در عزای کوهکن از بس که بر هم خورده اند

شمارهٔ ۵۸۱ : هرگز چو ریگ شیشه ساعت نشد نصیب

شمارهٔ ۵۸۲ : همچو طفل نوسخن، یک حرف ما مربوط نیست

شمارهٔ ۵۸۳ : نشنود از من کسی یک حرف پیش از حرف خود

شمارهٔ ۵۸۴ : ندارد انتها باران اشکم

شمارهٔ ۵۸۵ : اگر چو آینه سر تا قدم شوی همه چشم

شمارهٔ ۵۸۶ : عاشقان را تاب حرف مردن معشوق نیست

شمارهٔ ۵۸۷ : برهم خورد از گفتگو، ربط به هم پیوستگان

شمارهٔ ۵۸۸ : نزد آنهایی که با دل کارشان افتاده است

شمارهٔ ۵۸۹ : دو بوس از لب لعل جانان گرفتن

شمارهٔ ۵۹۰ : می رود بر باد، خاکم از لگدکوب ستم

شمارهٔ ۵۹۱ : بر سر خوان امید، قحط دم آب شد

شمارهٔ ۵۹۲ : خدایا آن صنم را مایل حسن آزمایی کن

شمارهٔ ۵۹۳ : باشد اگر امید اثر با گریستن

شمارهٔ ۵۹۴ : بازی خور عقلم، سگ دیوانه به از من

شمارهٔ ۵۹۵ : فلک در خورد بالا بردنت می افکند پایین

شمارهٔ ۵۹۶ : بس که بی برگیم، بعد از درگذشتن، همچو شمع

شمارهٔ ۵۹۷ : درد مینای سپهرند همه خلق جهان

شمارهٔ ۵۹۸ : به زیر زلف تا کی رویت از عاشق نهان باشد؟

شمارهٔ ۵۹۹ : پیوسته طلبکار شراب است دل من

شمارهٔ ۶۰۰ : چون باده می کند مست، ما را هوای باران

شمارهٔ ۶۰۱ : گر باده می خری، به زر گل خرید کن

شمارهٔ ۶۰۲ : بگذر از تحریر، بلبل! فکر تقریری بکن

شمارهٔ ۶۰۳ : در آتشم فکند که بی دود و دم نشین

شمارهٔ ۶۰۴ : تا نخندد بر تو صد گوهرشناس

شمارهٔ ۶۰۵ : بس که آن گل صبحدم با آب و تاب آید برون

شمارهٔ ۶۰۶ : می نماید خویش را عریان به رندان عاقبت

شمارهٔ ۶۰۷ : بود چون زلف شب، گیسوی شوخ می پرست من

شمارهٔ ۶۰۸ : جان من رفتی، چه سان خواهم ز هجران زیستن

شمارهٔ ۶۰۹ : ناکامی ما بین، که به عشرتگه گیتی

شمارهٔ ۶۱۰ : طالع برگشته کز وی می رسد ما را شکست

شمارهٔ ۶۱۱ : خنده طرب از تو، گریه و فغان از من

شمارهٔ ۶۱۲ : گفتی عرق دوباره چو شد، تند می شود

شمارهٔ ۶۱۳ : قدرشناس شاخ گل، قامت یار من ببین

شمارهٔ ۶۱۴ : سر تنها روی چون جاده باید داشتن طغرا

شمارهٔ ۶۱۵ : بزم بی نور است، از جام طرب می نوش کن

شمارهٔ ۶۱۶ : ز بی برگی بود لبریز رونق گلستان من

شمارهٔ ۶۱۷ : می رود از گردش گردون، چه زیبا و چه زشت

شمارهٔ ۶۱۸ : طلب کردم رهی از باغبان درجستن آن گل

شمارهٔ ۶۱۹ : مطرب امشب دل به فکر حسن خلقش داده بود

شمارهٔ ۶۲۰ : زلف شبرنگ، پریشان بر و دوش مکن

شمارهٔ ۶۲۱ : ز بهار برگ الوان، ز کفت حنای رنگین

شمارهٔ ۶۲۲ : ز شوق آنکه بنشیند درو یک لحظه یار من

شمارهٔ ۶۲۳ : شد سفید از انتظارت چشم تر، بنمای رخ

شمارهٔ ۶۲۴ : ز چشمان او چون نخواهم نگاهی؟

شمارهٔ ۶۲۵ : ما عشقباز گریه چه دانیم خنده چیست

شمارهٔ ۶۲۶ : بیهوده گشتیم، مهمان گردون

شمارهٔ ۶۲۷ : ماییم و گفتن شعر، در وصف آن گلِ رو

شمارهٔ ۶۲۸ : هر چه می گویی، ز چشم عشوه پردازش بگو

شمارهٔ ۶۲۹ : در مدرسه عشق، به نادانی من کو؟

شمارهٔ ۶۳۰ : دارم ز دیدن گل نوخیز خود، چو شمع

شمارهٔ ۶۳۱ : دختری کز سایه رز می رمید

شمارهٔ ۶۳۲ : بهر حفظ سیم و زر، کارش درشتی کردن است

شمارهٔ ۶۳۳ : ناله برگشت ز لب از فرح دیدن تو

شمارهٔ ۶۳۴ : کردم چو ساز گریه، بیا صد نوا شنو

شمارهٔ ۶۳۵ : رام کسی نیست یار، کس چه بگوید به او

شمارهٔ ۶۳۶ : بدن غنچه نباشد به صفای تن او

شمارهٔ ۶۳۷ : در ته دریا، تنش از تشنگی گردید خشک

شمارهٔ ۶۳۸ : گر بلغزد بر کنار جوی هستی پای سرو

شمارهٔ ۶۳۹ : بی برکت است چیزی، کان در شماره آید

شمارهٔ ۶۴۰ : دلم صدره به گلشن رفته، لیکن

شمارهٔ ۶۴۱ : نی به میناکار دارم، نی به خم، نی با سبو

شمارهٔ ۶۴۲ : چرخ نامرد است، اگر مردی ازو یاری مخواه

شمارهٔ ۶۴۳ : روز جزا برآیم، ساغر به کف نهاده

شمارهٔ ۶۴۴ : باز بر بال و پرم گرد هوس پیچیده

شمارهٔ ۶۴۵ : گل قبا آرد بر ما، غنچه گردد افسر ما

شمارهٔ ۶۴۶ : ز بس می روید امشب از چراغ ما گل شادی

شمارهٔ ۶۴۷ : پژمرده بود حسن بت دست رسیده

شمارهٔ ۶۴۸ : شیشه بیار ساقیا، از پی هم پیاله ده

شمارهٔ ۶۴۹ : دست رد بر ساغر صهبا منه

شمارهٔ ۶۵۰ : تن ما سرشته خون، دل ما چکیده غم

شمارهٔ ۶۵۱ : از تیرگی چه شکوه به غربت، که همچو مشک

شمارهٔ ۶۵۲ : ادب خاموش دارد بار شوق عشقبازان را

شمارهٔ ۶۵۳ : در سمن زار تنت جلوه کند نیلوفر

شمارهٔ ۶۵۴ : کاش عذری در گنهکاری نمی گفتم به یار

شمارهٔ ۶۵۵ : می بکش، می ولی حکیمانه

شمارهٔ ۶۵۶ : بس که پاشید ازو ناز و نیاز از من ریخت

شمارهٔ ۶۵۷ : به قرابه از صبوحی، قدح شراب مانده

شمارهٔ ۶۵۸ : یارب از نسرین، چراغ لاله را پروانه ده

شمارهٔ ۶۵۹ : کسی که دیده ور افتاده در سرای وجود

شمارهٔ ۶۶۰ : دلا اگر سر تعلیم من توانی داشت

شمارهٔ ۶۶۱ : طرح وارونی نشد در ساغرم اکنون پدید

شمارهٔ ۶۶۲ : نیم در کسوت فقر از فلک ممنون احسانی

شمارهٔ ۶۶۳ : دوران به آب می کرد، طرح ایاغ لاله

شمارهٔ ۶۶۴ : ساقیا لب تشنه ام، آبی چو لعل تر بده

شمارهٔ ۶۶۵ : مردمکم داده تن به خاک نشینی

شمارهٔ ۶۶۶ : از کوه چون بزرگان، فیضی نمی تراود

شمارهٔ ۶۶۷ : ای گشوده چشمت از هر سو در میخانه ای

شمارهٔ ۶۶۸ : داغ رشک باغبان کهنه اش گل می کند

شمارهٔ ۶۶۹ : زاهدا پیمانه ات چون پر شود از دور چرخ

شمارهٔ ۶۷۰ : تو خود مهری، ولیکن با سیه روز غم عشقت

شمارهٔ ۶۷۱ : چه لذت وجود مرا از جوانی؟

شمارهٔ ۶۷۲ : شمع است مرا حجت این حرف که بی جرم

شمارهٔ ۶۷۳ : چشم پرخون و نگردید دل ما خالی

شمارهٔ ۶۷۴ : دلا غیر از رهی کز دیدن او می روی از خود

شمارهٔ ۶۷۵ : جنگ با من دارد ای دل تا طلبکارش تویی

شمارهٔ ۶۷۶ : کس چه می داند که پیمانت نمی ماند درست

شمارهٔ ۶۷۷ : به آن گل می توانی همچو شبنم گشت همزانو

شمارهٔ ۶۷۸ : از بس که دارم زین چمن، درد و غم آوارگی

شمارهٔ ۶۷۹ : صورت پذیر درد است، دیبای زندگانی

شمارهٔ ۶۸۰ : چون نمدپوش شدی، خدمت قیصر نکنی

شمارهٔ ۶۸۱ : نه دود است این که بر اطراف روی شمع می افتد

شمارهٔ ۶۸۲ : داد بی موجب عنانم را به دست رهزنی

شمارهٔ ۶۸۳ : بس که هر سو رخنه دارد کلبه ام چون خانه گل

شمارهٔ ۶۸۴ : من و ذوق باده نوشی، ز ایاغ صبحگاهی

شمارهٔ ۶۸۵ : بکش ساغر پیاپی تا به رنگ ارغوان باشی

شمارهٔ ۶۸۶ : چشم مرا آب داد، تازگی روی می

شمارهٔ ۶۸۷ : پریده بلبل و مانده ست آشیان از وی

شمارهٔ ۶۸۸ : از غم دنیا نباشد هیچ کس جان بردنی

شمارهٔ ۶۸۹ : ز خوان صحبت یاران، چو شیشه ساعت

شمارهٔ ۶۹۰ : بر ما چه سان نخندد، دام و قفس ز هر سو؟

شمارهٔ ۶۹۱ : چو یاقوت از زمین هم در وطن گر پست تر باشی

شمارهٔ ۶۹۲ : ما به جای قطره، دریا ریختیم از چشم تر

شمارهٔ ۶۹۳ : گفتی که در دل تو، نگشود خاطر من

شمارهٔ ۶۹۴ : روز و شب جام به کف دارم و محروم شراب

شمارهٔ ۶۹۵ : قتل ما بی دست و پایان را دلیری شرط نیست

شمارهٔ ۶۹۶ : رخ لاله، زلف سنبل، لب غنچه، صوت بلبل

شمارهٔ ۶۹۷ : در راه کوی جانان، منت کش بلد نیست

شمارهٔ ۶۹۸ : چون نگرداند ورق، از بیم آه و ناله ام؟

شمارهٔ ۶۹۹ : دلا در زیر بار آرزو بسیار می مانی

شمارهٔ ۷۰۰ : ای که داری گله از دست فراموشی یار

شمارهٔ ۷۰۱ : کشتی ز بی آرامی ام، آرام جان کیستی

شمارهٔ ۷۰۲ : بر دیده گذارم کف پایی که تو داری

شمارهٔ ۷۰۳ : گر به مهر همه چون صبح برآرم نفسی

شمارهٔ ۷۰۴ : آتشین رخسار ما شمعی ست بزم حسن را

شمارهٔ ۷۰۵ : نخواهی داشت رنگ از سوختن هم، ای خس گلشن

شمارهٔ ۷۰۶ : در کار معنی پروری کافتاده ناحق بر سرم

شمارهٔ ۷۰۷ : در کوچه زنجیر به خاکم بسپارید

شمارهٔ ۷۰۸ : قسمت ما درد بسیار است و درمان اندکی

شمارهٔ ۷۰۹ : اگر با ما سیه بختان بود ماه جهانتابی

شمارهٔ ۷۱۰ : چو رخ در آینه بینی، گل آرزو نکنی

شمارهٔ ۷۱۱ : زین گونه گر شیرین بود، لعل لب نوشین تو

شمارهٔ ۷۱۲ : خوش آن کز یاری دوران چو مینا

شمارهٔ ۷۱۳ : دامن آرزویم پر شده از گوهر اشک

شمارهٔ ۷۱۴ : از گل غمها به رنگ غنچه پژمرده است

شمارهٔ ۷۱۵ : به این بی برگی ات در برگرفتم، نرگسی بگشا

شمارهٔ ۷۱۶ : از نیک و بد کشیدیم، آزار آشنایی

شمارهٔ ۷۱۷ : چون ز تنهایی غربت برهانم خود را؟

شمارهٔ ۷۱۸ : کنم گر جان فدای کودک اشک

شمارهٔ ۷۱۹ : بس که برگرد تو گشتم، سر من می گردد

شمارهٔ ۷۲۰ : زندگی می آورد ای شمع، آب جوی صبح

شمارهٔ ۷۲۱ : نه تلاش سیر گلشن، نه سر کنار جویی

شمارهٔ ۷۲۲ : در دیار غم به غیر از کودکان اشک ما

شمارهٔ ۷۲۳ : چو آن سربسته مینایی که دارد باده روشن

شمارهٔ ۷۲۴ : باغبان چون نکند خنده ز بی عقلی تو؟

شمارهٔ ۷۲۵ : حاصل دنیا و دین را مفت نستاند کسی

شمارهٔ ۷۲۶ : از بس که به ما نظر نداری

شمارهٔ ۷۲۷ : ای چرخ ناملایم، با مردمان چه داری؟

شمارهٔ ۷۲۸ : طرب می چکد از صدای صراحی

شمارهٔ ۷۲۹ : شکری شود زبانم، چو به حرف من بخندی

شمارهٔ ۷۳۰ : سرکشی در صورت افتادگی زیبنده نیست

شمارهٔ ۷۳۱ : ای روی تو سردفتر گلهای بهاری

شمارهٔ ۷۳۲ : دهان غنچه، روی گل، جبین نسترن داری

شمارهٔ ۷۳۳ : بس که از روی نزاکت بر ما می آیی

شمارهٔ ۷۳۴ : به ز سر رشته عقل است گر از طره خویش

شمارهٔ ۷۳۵ : تا تو رفتی، زندگی رفت از برم، بازآ که من

شمارهٔ ۷۳۶ : دلا مخواب که در کارخانه قسمت

شمارهٔ ۷۳۷ : هر طرف صد گل سیراب نشاط است، ولی

شمارهٔ ۷۳۸ : گشودم لب که با مطرب برآرم یک نفس چون نی

شمارهٔ ۷۳۹ : خورشید مشت خاری ست، جایی که گل تو باشی

شمارهٔ ۷۴۰ : گل نورسی، ولیکن ز غرور تازگیها

شمارهٔ ۷۴۱ : یک سخن نشنیدم ای گل از دهان نازکت

شمارهٔ ۷۴۲ : به زلفت می کند از آشنایی شانه همراهی

شمارهٔ ۷۴۳ : قطره پیمایی ست کار ساقی بزم فلک

شمارهٔ ۷۴۴ : رویش چو آفتاب است، او را نمی شناسی

شمارهٔ ۷۴۵ : جوان مردم، ولیکن نه زنی دارم نه فرزندی

شمارهٔ ۷۴۶ : به برگ عیش رسم، گر چو نوبهار آیی

شمارهٔ ۷۴۷ : گر نشینم، جای می گیرم به پهلوی غمی

شمارهٔ ۷۴۸ : جانا ز تو شادم به سلامی و پیامی

شمارهٔ ۷۴۹ : من نه ابرم، نه تو گل، بهر چه در باغ وصال

شمارهٔ ۷۵۰ : از بس گل ناسازی ام در جیب و دامن می کنی

شمارهٔ ۷۵۱ : بی وضو، دست به پیمانه صهبا نکنی

شمارهٔ ۷۵۲ : آخر این جان سبکروح ز تن خواهد رفت

شمارهٔ ۷۵۳ : بس که گشته شیوه اسلامیان حق دشمنی

شمارهٔ ۷۵۴ : ای که گویی فیض دارد سرزمین مصر و شام

شمارهٔ ۷۵۵ : نسترن می طلبد از بدنت خوشبویی

شمارهٔ ۷۵۶ : هر دو بی مثلیم در هنگامه ناز و نیاز

شمارهٔ ۷۵۷ : رزقم چو یاقوت، از تنگ بختی

شمارهٔ ۷۵۸ : در باغ گیتی، شد قسمت من

شمارهٔ ۷۵۹ : سنگباران کرد شبنم بی رخ او باغ را

شمارهٔ ۷۶۰ : چشم من سوی تو، چشم تو به سوی دگری

شمارهٔ ۷۶۱ : ای شوخ لاله رخسار، باغ و بهار مایی

شمارهٔ ۷۶۲ : ندارد دیده ما طالع نظاره رویی

شمارهٔ ۷۶۳ : کهنه شد گلشن، ز جوی شیشه آبی نوش کن

شمارهٔ ۷۶۴ : گل را نبود رونق رویی که تو داری

شمارهٔ ۷۶۵ : تازگیهای بهار از گل تر مستغنی ست

شمارهٔ ۷۶۶ : غیر اگر سویت ببیند، رونپوشی، رخ نتابی

شمارهٔ ۷۶۷ : صبوحی می کنم در اول شب

شمارهٔ ۷۶۸ : برون رفتن چو تیر از خانه، می زیبد جوانان را