شمارهٔ ۶۵۰

هوش مصنوعی: جسم ما از درد و رنج پر است و دل ما هم پر از اندوه و غم. جای شگفتی نیست که در جوانی، قامت ما خمیده و کج شود.

هوش مصنوعی: دل ما تحت تاثیر آن گل است و نتواند به سوی دیگری برود، مانند قفسی که رنگش بخاطر دوری از ما پریده است.

هوش مصنوعی: لیوان شراب قرمز، وقتی که بوسه‌ای از آن گرفته شده، اگرچه لبش را نجویده، اما لب خود را گزیده است.

هوش مصنوعی: با دو سطر زیبا و پرشکوه، دل من بارها آزرده شد. نامه‌های من را نخوانده و نصیحت‌های ما را گوش نکرد؛ گویی قلم از بیان احساسات ناتوان شده است.