شمارهٔ ۲۸۹

طغرای مشهدی » گزیدهٔ اشعار » ابیات برگزیده از غزلیات » شمارهٔ ۲۸۹

دیگران از فیض، مردم را به خود سازند رام

همچو باران هر که فیضی بیند از ما می رمد

گر به یاد بخت ما، ساقی کند ساز طرب

نقل می رنجد ز می، ساغر ز مینا می رمد

شمارهٔ ۲۸۸: امشب ز نغمه سنجان، دمساز ما کسی نیست شمارهٔ ۲۹۰: ز نهال قسمت ما، گل عیش چون زند سر؟

اطلاعات

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 2

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

دیگران از فیض، مردم را به خود سازند رام

همچو باران هر که فیضی بیند از ما می رمد

هوش مصنوعی: دیگران با لطف و محبت خود، مردم را آرام و نرم می‌کنند، مانند بارانی که همه جا را سرسبز می‌سازد. هر کسی که از خوبی ما بهره‌مند شود، از نزد ما دور می‌شود.

گر به یاد بخت ما، ساقی کند ساز طرب

نقل می رنجد ز می، ساغر ز مینا می رمد

هوش مصنوعی: اگر ساقی به یاد خوشبختی ما، ساز شادمانی را بنوازد، نقل (غصه) بر می‌گردد و ساغر (جام) از می‌تازید.