شمارهٔ ۲۹۷

هوش مصنوعی: سرو زیبا و بلندقدی از خجالت، تعداد زیادی لباس می‌پوشد، زیرا که در جایی قرار دارد که قامتش از زیر پیراهن بیرون می‌زند.

هوش مصنوعی: من به وضوح احساسات عمیق و ناآرامی را در خود حس می‌کنم، و از خود می‌پرسم که آیا می‌توانم بر این دل‌تنگی و آتش درونم غلبه کنم؟

هوش مصنوعی: آدم در دیاری که زادگاهش نیست، احساس درد و رنج می‌کند، اما همان درد گاهی به شیرینی تبدیل می‌شود. وقتی کسی از وطن دور می‌شود، قدر زیبایی‌ها و ارزش‌های آن را بیشتر درک می‌کند، درست مانند گلی که وقتی از باغ خارج می‌شود، به درست بودن و زیبایی خود بیشتر پی می‌برد.

هوش مصنوعی: من چنین هستم که غم غربت به جانم چنگ زده است، می‌ترسم از آتش جدایی‌ام، دود سوختن دلم به وطن برگردد.