شمارهٔ ۵۷۶

هوش مصنوعی: شادی و خوشحالی، از هر شاخه گل می‌ریزد و من نمی‌دانم چطور گل بچینم. بلبلی پریشان‌حال هستم که جز دیدن گلستان چیزی نمی‌فهمم.

هوش مصنوعی: اگر آن معشوق نازنین گیسوی مشکی‌اش را به دست من بدهد، از نادانی‌ام نمی‌دانم که چگونه باید با شانه بویش کنم.

هوش مصنوعی: چرا معشوق من بر من نخواهد خندید، در حالی که لبم با لب او تماس پیدا کرده و من هنوز هنر بوسیدن را نمی‌دانم.

هوش مصنوعی: اگرچه در درونم درد و ناله‌ای شبیه به صحرا وجود دارد، اما وقتی که بی‌احساس و بی‌درمانم، حتی اگر کوهی بر سینه‌ام بیفتد، نمی‌توانم ناله کنم.