خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

شمارهٔ ۷۴۹

طغرای مشهدی » گزیدهٔ اشعار » ابیات برگزیده از غزلیات » شمارهٔ ۷۴۹

من نه ابرم، نه تو گل، بهر چه در باغ وصال

چون زمین تر شود از گریه من، خنده کنی

چون روی پیشتر از موسم گل رو به چمن

بی نیازش ز گل موسم آینده کنی

من و آن لعل روان بخش که از یک سخنش

دل اگر مرده صدساله بود، زنده کنی

بس که خوب است سراپای تنت چون خورشید

بدنما گر بود آیینه، خوشاینده کنی

شمارهٔ ۷۴۸: جانا ز تو شادم به سلامی و پیامی شمارهٔ ۷۵۰: از بس گل ناسازی ام در جیب و دامن می کنی

اطلاعات

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 4

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

من نه ابرم، نه تو گل، بهر چه در باغ وصال

چون زمین تر شود از گریه من، خنده کنی

هوش مصنوعی: من نه مانند ابرها هستم و نه تو همچون گلی، پس چرا وقتی در باغ عشق، زمین از اشک‌های من خیس می‌شود، تو لبخند می‌زنی؟

چون روی پیشتر از موسم گل رو به چمن

بی نیازش ز گل موسم آینده کنی

هوش مصنوعی: وقتی که زیبایی و شادابی در چمنزار به اوج می‌رسد، دیگر نیازی به گل‌های فصل آینده نخواهی داشت.

من و آن لعل روان بخش که از یک سخنش

دل اگر مرده صدساله بود، زنده کنی

هوش مصنوعی: من و آن گوهر گرانبها که هر کلامش می‌تواند دل مرده‌ای را که صد سال عمر کرده احیا کند.

بس که خوب است سراپای تنت چون خورشید

بدنما گر بود آیینه، خوشاینده کنی

هوش مصنوعی: چقدر زیباست تمام وجودت، مانند خورشید که اگر آینه‌ای وجود داشته باشد، خوشایندتر می‌شود.