شمارهٔ ۳۳۶

طغرای مشهدی » گزیدهٔ اشعار » ابیات برگزیده از غزلیات » شمارهٔ ۳۳۶

بی نصیب از باغ وصلش بر نمی آید دلم

گر به دستش گل نیفتد، دست بر سر می زند

شمارهٔ ۳۳۵: در مدرسه عشق، چو من بی خبری نیست شمارهٔ ۳۳۷: دو چشم من چو بر آن شوخ بی وفا افتاد

اطلاعات

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 1

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

بی نصیب از باغ وصلش بر نمی آید دلم

گر به دستش گل نیفتد، دست بر سر می زند

هوش مصنوعی: دل من از عشق او بی بهره است و نمی‌تواند به وصال او دست یابد. اگر نتواند گلی از او بگیرد، در حسرت او به سر و صورت خود می‌زند و تاسف می‌خورد.