شمارهٔ ۵۴۴

هوش مصنوعی: ما از این دنیا فاصله گرفته‌ایم و آرامشی پیدا کرده‌ایم، مثل صبح که از تاریکی شب جدا می‌شود و به روشنایی می‌رسد.

هوش مصنوعی: هر لحظه که می‌گذرد، چرا گلی از نور ما نمی‌روید؟ ما آتش زندگی را از دود و غبار روزگار به ارث برده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما به سادگی حنا را از دست داده‌ایم، در حالی که با خون دل خود، یادگاری را به دست آورده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما بارها مانند قطرهٔ شبنم که بر پای گل می‌افتد، زمین خورده‌ایم؛ تا اینکه در خانه‌ای که سرش به خار رسیده، ساکن شده‌ایم.