شمارهٔ ۳۴۶

طغرای مشهدی » گزیدهٔ اشعار » ابیات برگزیده از غزلیات » شمارهٔ ۳۴۶

ز رخ، چشم تو مستی در بهشت افتاده را ماند

ز لب، خال تو جامی سر به کوثر داده را ماند

دلم از یاد چشم او بود مانند نرگسدان

سرم از فکر لعل او، کدوی باده را ماند

دمی کز هر طرف گردد پریشان سنبل زلفش

ز رعنایی، تذرو بال و پر بگشاده را ماند

شمارهٔ ۳۴۵: دل به امید عشق او، تن به هوس نمی دهد شمارهٔ ۳۴۷: بس که از چشم تر ما آستین نمناک شد

اطلاعات

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 3

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

ز رخ، چشم تو مستی در بهشت افتاده را ماند

ز لب، خال تو جامی سر به کوثر داده را ماند

هوش مصنوعی: چهره‌ات مانند بهشتی است که در آن افسون و زیبایی چشم تو نمایان است. لب‌هایت به‌قدری جذاب و دل‌ربا هستند که شبیه جامی می‌مانند که نوشیدنی خاصی از کوثر در آن ریخته شده است.

دلم از یاد چشم او بود مانند نرگسدان

سرم از فکر لعل او، کدوی باده را ماند

هوش مصنوعی: دل من همچون باغی پر از نرگس از یاد چشم او پر است، و سرم به یاد لعل او، مانند کدوهای شرابی در افکارم می‌چرخد.

دمی کز هر طرف گردد پریشان سنبل زلفش

ز رعنایی، تذرو بال و پر بگشاده را ماند

هوش مصنوعی: دمی که زلف خوش‌بوی او از هر طرف بی‌نظم و آشفته شود، همچون پرنده‌ای است که بال و پر خود را گشوده و در حال پرواز است.