شمارهٔ ۱۱

طغرای مشهدی » گزیدهٔ اشعار » ابیات برگزیده از غزلیات » شمارهٔ ۱۱

بردار فنا، رنگ دگر شد سخن از ما

منصور خورد تاب حسد چون رسن از ما

تن گشته زما، ما ز تن، اما دو سه روزی

نی ما ز تنیم آخر صحبت، نه تن از ما

طغرا به امید که برآییم ز غربت؟

این دم که نمانده ست کسی در وطن از ما

شمارهٔ ۱۰: ز گلها، سروها را دورمنشان ای چمن پرور شمارهٔ ۱۲: ستاره چشم می پوشد ز غصه

اطلاعات

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 3

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

بردار فنا، رنگ دگر شد سخن از ما

منصور خورد تاب حسد چون رسن از ما

هوش مصنوعی: این بیت به این معنی است که وقتی صحبت از ما به میان می‌آید، اثر ناپایداری و حساسیت نسبت به حسد در کلام ما واضح و نمایان است. در واقع، در حالت فنا، رنگ و بوی دیگری به سخن ما می‌دهد و نشان از تاثیرات مختلفی که بر ما وارد می‌شود دارد.

تن گشته زما، ما ز تن، اما دو سه روزی

نی ما ز تنیم آخر صحبت، نه تن از ما

هوش مصنوعی: بدن ما به مرور زمان تغییر کرده و از بین رفته است، اما ما هنوز به مدت چند روز از آن جدا نیستیم. در واقع، صحبت این است که ما در اصل تنها بدن نیستیم و وجود ما بیشتر از اینهاست.