شمارهٔ ۷۶۲

هوش مصنوعی: چشم ما خوشبختی دیدن چهره‌ای زیبا را ندارد، زیرا مانند این که پیشانی را نمی‌بینیم، جز چین ابروهایش چیز دیگری نمی‌بینیم.

هوش مصنوعی: من در دنیای آرزوها مانند دام‌هایی که برای صید حیوانات گسترده شده‌اند، خود را می‌نگرم و به خاطر تعداد زیاد فکر و تردیدهایم، در حیرت و سردرگمی غرق شده‌ام. ردپای یک آهو، نشانه‌ای است از آنچه که در تلاش برای دست‌یابی به آن هستم.

هوش مصنوعی: من همچون گلی هستم که در لباس زیبایی پنهان شده‌ام، اما از آنجا که غفلت زیادی دارم، از رنگ و صفای بلبل چیزی نمی‌دانم و بویی از آن نچشیده‌ام.

هوش مصنوعی: بدن من به خاک تبدیل شده و در سایه دام خودم به حالت خمیده درآمده‌ام. نمی‌دانم که چه چیزی در یادم را پریشان کرده، آیا گیسویی است که در خاطرم باقی مانده؟