شمارهٔ ۴۹۷

هوش مصنوعی: گل‌های زیبا و رنگارنگی که از درون احساسات داغم شکفته شده‌اند، به باغی نیاز ندارند و در دلم به تنهایی می‌درخشند.

هوش مصنوعی: امشب جدایی تو آتش بر دل من کرده و مانند شمعی، از بینی‌ام بخار بلند شده است.

هوش مصنوعی: من از باغ وصال تو هیچ گلی نچیدم و اکنون دستم خالی است، مثل لاله‌ای که درد و داغ را به دوش می‌کشد.

هوش مصنوعی: وقتی که خون از گوش مینا جاری شد، مینا با ترسی کودکانه به آن نگاه کرد.

هوش مصنوعی: زیبایی من هیچ‌گاه از کم‌نوری‌ام کاسته نمی‌شود، مانند شمعی که به‌خاطر تاریکی‌اش شعله‌ور نیست، بلکه همچنان گل‌ها بر روشنایی‌ام می‌نشینند.