شمارهٔ ۶۱۰

طغرای مشهدی » گزیدهٔ اشعار » ابیات برگزیده از غزلیات » شمارهٔ ۶۱۰

طالع برگشته کز وی می رسد ما را شکست

می زند شمشیر، اما در سپاه دیگران

گل به روی کار ما گرد کسادی می خورد

برزمین هرگز نمی ماند گیاه دیگران

بر نمی تابد دلم، می بایدش واریختن

می خورم چون دلو اگر آبی ز چاه دیگران

شمارهٔ ۶۰۹: ناکامی ما بین، که به عشرتگه گیتی شمارهٔ ۶۱۱: خنده طرب از تو، گریه و فغان از من

اطلاعات

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 3

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

طالع برگشته کز وی می رسد ما را شکست

می زند شمشیر، اما در سپاه دیگران

هوش مصنوعی: بخت ما دچار تغییر شده و رنج و سختی به ما می‌زند؛ مانند ضربه‌ای از شمشیر، اما این درد از طرف دشمنان ماست.

گل به روی کار ما گرد کسادی می خورد

برزمین هرگز نمی ماند گیاه دیگران

هوش مصنوعی: گل بر روی کار ما نشانه خوبی و زیبایی است، اما مشکلات و کمبودها به آن آسیب می‌زنند. در واقع، گیاهان دیگران در زمین دوام و بقا ندارند و نمی‌توانند در برابر چالش‌ها مقاومت کنند.

بر نمی تابد دلم، می بایدش واریختن

می خورم چون دلو اگر آبی ز چاه دیگران

هوش مصنوعی: دل من تاب و تحمل ندارد، باید برایش محبت و عشق خرج کرد. من هم مانند دلو هستم که اگر یک قطره آب از چاه دیگران بگیرد، باید به نوعی به دلیلی عمل کند.