شمارهٔ ۵۱۸

طغرای مشهدی » گزیدهٔ اشعار » ابیات برگزیده از غزلیات » شمارهٔ ۵۱۸

شد فراموش ز تکرار خموشی سخنم

تخته مشق سکوت است زبان در دهنم

بس که بی روی تو دارم سر خونریزی خود

می شوم کشته، اگر تیغ کشد موی تنم!

ز آب غربت به سر راه نشاطم گل شد

هر غباری که به دل بود ز خاک وطنم

شمارهٔ ۵۱۷: این که هستی خوانده ای، از نیستی هم کمتر است شمارهٔ ۵۱۹: جنون در چوب گل پیچد ز سودایی که من دارم

اطلاعات

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 3

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

شد فراموش ز تکرار خموشی سخنم

تخته مشق سکوت است زبان در دهنم

هوش مصنوعی: زندگی‌ام به خاطر سکوت و عدم گفتگو، به تکرار و فراموشی کشیده شده است. کلمات و احساساتم به نوعی محدود شده و مانند نوشتن روی تخته‌ای که دیگر استفاده نمی‌شود، به بایگانی رفته‌اند. زبانم در دهانم مانده و نمی‌تواند بیان شود.

بس که بی روی تو دارم سر خونریزی خود

می شوم کشته، اگر تیغ کشد موی تنم!

هوش مصنوعی: تا حدی بی تو دلم پر از درد و رنج شده که اگر کسی به من آسیب بزند، احساس می‌کنم با آن درد جان می‌سپارم، حتی اگر به اندازه یک تار مو باشد!

ز آب غربت به سر راه نشاطم گل شد

هر غباری که به دل بود ز خاک وطنم

هوش مصنوعی: از آب و هوای نا آشنای دیار غریب، هر غباری که در دل داشته‌ام، باعث شکوفایی گل در روح و نشاط من شده است، چونکه همه‌ آن‌ها به خاک وطنم باز مربوط می‌شود.