شمارهٔ ۴۸۶

طغرای مشهدی » گزیدهٔ اشعار » ابیات برگزیده از غزلیات » شمارهٔ ۴۸۶

هرجا که بیفتد به زمین سایه زلفت

از خاک دمد تا سر زانوی تو سنبل

از لعل تو می ریخته، از چشم تو مستی

از روی تو گل ریخته، از موی تو سنبل

شمارهٔ ۴۸۵: افشان گلها می کند، صدرنگ پیدا می کند شمارهٔ ۴۸۷: ای قبای تو خوشاینده چو پیراهن گل

اطلاعات

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 2

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هرجا که بیفتد به زمین سایه زلفت

از خاک دمد تا سر زانوی تو سنبل

هوش مصنوعی: هر جا که سایه‌های زلف تو بر زمین بیفتند، از خاک بلند می‌شود و تا سر زانوی تو می‌رسد، گل سنبل می‌روید.

از لعل تو می ریخته، از چشم تو مستی

از روی تو گل ریخته، از موی تو سنبل

هوش مصنوعی: لب‌های تو شبیه سنگ‌های قیمتی می‌درخشند و چشمانت مستی خاصی دارند. زیبایی چهره‌ات مانند گلی زیبا است و موهای تو مانند سنبل خوشبو و دلنشین هستند.