شمارهٔ ۵۵۵

هوش مصنوعی: از یاد لب‌های شیرینت، اشک می‌ریزم و وقتی به خاطره موهایت فکر می‌کنم، بیشتر گریه می‌کنم.

هوش مصنوعی: در نبود تو، این باغ به وضعیت شبنم مانند است؛ حتی اگر در شب، اشکی از چشمانم بریزد، در سحرگاه آن اشک‌ها را جاری می‌سازم.

هوش مصنوعی: من همچون کودکی هستم که از سختی‌ها و بی‌رحمی‌ها گریه می‌کند. وقتی مادر به من می‌گوید که دیگر گریه نکن، باز هم بی‌اختیار اشک می‌ریزم.

هوش مصنوعی: در جهانی که پر از رنج و درد است، من اشک ریختن را به کسی نمی‌سپارم. فقط در پیش پدرم گریه می‌کنم و نمی‌خواهم در کنار مادرم ضعفی از خود نشان دهم.